Sprzątaczka zwalnia prezesa po 15 latach – nie wiedzieli, że jest właścicielką firmy. Przez 15 lat Denise Jenki

Tego popołudnia zorganizowała kameralne spotkanie dla pracowników na dziedzińcu firmy. Żadnych przemówień, żadnych transparentów – tylko food trucki, składane krzesła i znowu śmiech ludzi. Alonzo, kierowca, stuknął swoją puszką napoju o jej puszkę. „Za tych cichych” – powiedział.

Denise uniosła puszkę. „Za tych, których się nie spodziewali”.

Lekcja? Nie chodziło tylko o jej własność. Chodziło o to, jak łatwo oceniamy ludzi po uniformach. Jak szybko potrafimy zagłuszyć mopa. Jak szybko zakładamy, że wartość jest powiązana z tytułami zawodowymi w biurach narożnych. Denise nie była wyjątkiem. Była przypomnieniem. Ludzie nie są niewidzialni tylko dlatego, że przestajesz na nich patrzeć. A czasami osoba zamiatająca podłogę to ta, która zbudowała dom.

Więc jeśli pracujesz z kimś, z kim nigdy tak naprawdę nie rozmawiałeś, może zatrzymaj się i przywitaj. Nigdy nie wiadomo, kto dzierży klucze do całego budynku. Jeśli ta historia zatrzymała cię choć na chwilę, podziel się nią. Bo gdzieś w tej chwili jest inna panna Denise, która jest pomijana, traktowana z góry, wymazywana. I może – tylko może – obserwuje. Daj jej znać, że ją dostrzegamy.