Ślub nie mógł być bardziej idealny – aż do momentu, gdy tata nagle chwycił mnie za rękę i wyszeptał: „Zabierz mnie”.

W jego oczach malowała się mieszanina lęku i determinacji, jakby miał stawić czoła prawdzie, która prześladowała go od lat. „Chodzi o Emily” – zaczął drżącym głosem. „I Davida”.

Powietrze wokół nas zdawało się gęstnieć, ciężar niewypowiedzianych słów wisiał między nami. Czułam, jak przyspiesza mi puls, a w głowie krążyły mi wszystkie najgorsze scenariusze. Czy David ma jakieś kłopoty? Czy stało się coś, co mogłoby zrujnować nowy początek, na który właśnie zdecydowała się Emily?

„Tato, proszę” – nalegałem, a mój głos ledwie słyszalny był szeptem. „Co się stało? Przerażasz mnie”.

Wziął głęboki oddech, przygotowując się na sensację, którą miał zamiar zrzucić. „David nie jest tym, za kogo się podaje” – wyznał w końcu, nie zmieniając spojrzenia.

Zamrugałam, próbując przetworzyć jego słowa. „Co masz na myśli? Zawsze był dobry dla Emily, dla nas wszystkich”.