Siedziałem w salonie i oglądałem telewizję, kiedy wszedł mój zięć, wyłączył telewizor i powiedział: „Wynoś się”. Moja córka tylko odwróciła wzrok. Siedziałem cicho, wziąłem klucze i wyszedłem. A następnego dnia w drzwiach pojawił się mężczyzna w garniturze… i zadzwonił dzwonkiem.

Wyłączyłem telewizor i słuchałem domu.

Oddychał równomiernie.

Ogród za oknem ciemniał.

Jakaś gałąź drgnęła.

Woda brzęczała w rurze.

Nic dramatycznego.

Po prostu proste życie, którego w końcu nie musiałam wynajmować.

W przedpokoju na wieszaku wisiała moja beżowa marynarka.

Poprawiłem klapę marynarki, naprawiając drobny szczegół, zanim mógł stać się większym problemem.

Klucze zabrzęczały na stoliku nocnym.

Metal był ciepły.

Obok mojego nie było żadnych innych pęków kluczy.

W notatniku na jutro było napisane:

Środa, punktualnie o 16:00.

Testamenty i hasła.

Zamknąłem pokrywę, nastawiłem czajnik na poranek i zgasiłem światło.

Dom był mój.

Ale co najważniejsze, znów byłem w domu.

A w moim życiu – tak jak w pilocie – głośność teraz reguluję ja.