Rozwiedziona matka zaryzykowała ostatnie 900 dolarów w opuszczonym domu. To, co w nim znajduje, zmienia wszystko. Co byś zrobił?

„Powiedziałem tylko tobie i Samowi Reynoldsowi, lokalnemu wykonawcy, który pomagał mi przy domu”.

„Na razie tak zostaw. A Maya, rozważ zrobienie cyfrowych kopii wszystkiego i bezpieczne przechowywanie ich online. Informacje nie mogą zniknąć, jeśli są obecne w wielu miejscach”.

Kiedy Maya wróciła na posesję, zobaczyła na podjeździe zaparkowanego nieznanego jej czarnego SUV-a. Wysoki, szczupły mężczyzna w drogim garniturze rozmawiał z Samem w pobliżu przyczepy. Ethana i Lily nigdzie nie było widać, co natychmiast zaniepokoiło Mayę. Gdy podeszła, Sam miał starannie neutralny wyraz twarzy, ale w jego oczach malowała się ostrożność.

„Ach, panno Coleman” – powiedział gładko mężczyzna. „Właśnie przedstawiałem się pani przyjacielowi. Thomas Wright, Biuro Oceny Nieruchomości”. Podał jej wizytówkę, która rzeczywiście go identyfikowała.

„W czym mogę panu pomóc, panie Wright?” – zapytała Maya spokojnym głosem.

„To tylko rutynowa sprawa. Wygląda na to, że doszło do pewnych nieprawidłowości przy zakupie nieruchomości. Powiat analizuje kilka transakcji z tej aukcji, w tym Twoją.”

„Nieprawidłowości?” powtórzyła Maya. „Jakiego rodzaju nieprawidłowości?”

„Szczegóły techniczne. Nieruchomość mogła nie zostać prawidłowo wystawiona na licytację. Zainteresowane strony mogły nie zostać odpowiednio powiadomione. To tylko kwestie proceduralne”. Uśmiech nie sięgał jego oczu. „W międzyczasie chciałem pana poinformować, że powiat może być zmuszony tymczasowo zawiesić pana prawo własności do czasu rozpatrzenia sprawy”.

Maya poczuła, jak jej tętno przyspiesza, ale zachowała spokój. „To dziwne. Urzędnik nie wspomniał o żadnych problemach, kiedy wypełniałam dokumenty”.

„Te obawy pojawiły się później. Jestem pewien, że wszystko się wyjaśni, ale proces może potrwać kilka miesięcy. W tym czasie, technicznie rzecz biorąc, nie powinieneś zajmować nieruchomości”.

Sam wystąpił naprzód. „Będziesz musiał przedstawić pisemną dokumentację tych domniemanych nieprawidłowości, wraz z konkretnymi przepisami hrabstwa, na które się powołujesz. Moja kuzynka zajmuje się prawem nieruchomości. Będzie chciała wszystko przeanalizować”.

Coś przemknęło przez twarz Wrighta – może irytacja, a może przekalkulowanie. „Oczywiście, prześlę te dokumenty. Tymczasem, panno Coleman, jest inna opcja, która może panią zainteresować. Hrabstwo zostało upoważnione do zaproponowania pani ugody – 20 000 dolarów za zrzeczenie się roszczeń do nieruchomości. To ponad 20 razy więcej niż pani zapłaciła”.

Teraz Maya zrozumiała. Nie chodziło o nieprawidłowości proceduralne. Ktoś wiedział, co znalazła i chciał się jej pozbyć.

„Nie interesuje mnie sprzedaż” – powiedziała stanowczo. „To teraz mój dom”.

Przyjemny ton Wrighta ostygł. „Gorąco sugeruję, żeby rozważyła pani ofertę, panno Coleman. Spory o majątek mogą się skomplikować, zwłaszcza dla kogoś w pani sytuacji finansowej”. Podał jej wizytówkę. „Proszę do mnie zadzwonić, kiedy pani to przemyśli”.

Odjeżdżając, Sam powiedział cicho: „Ten człowiek nie jest pracownikiem urzędu skarbowego”.

„Skąd wiesz?”

„Bo moja kuzynka, która zajmuje się prawem nieruchomości, jest żoną prawdziwego asesora sądowego. Ten człowiek to oszust”.

Maya poczuła dreszcz. „Gdzie są Ethan i Lily?”

„W domu. Wysłałem ich, kiedy przyjechał. Nie podobało mi się, jak się rozglądał”. Sam miał ponurą minę. „Już się zaczyna. Ktoś wie, co znaleźliśmy”.

„Ale jak? Byliśmy tak ostrożni.”

„Małe miasteczka, wielkie uszy. A może…” Sam spojrzał w stronę laboratorium, które odkryli. „Może obserwowali to miejsce od samego początku, czekając, czy ktoś w końcu znajdzie badania Josephine”.

Tego wieczoru Maya szukała w internecie informacji o Thomasie Wrighcie i biurze asesora sądowego. Zgodnie z podejrzeniami Sam, Thomas Wright nie był wymieniony jako pracownik. Wizytówka wyglądała na autentyczną, ale była fałszywa. Sprawdziła również aktualną sytuację Radcliffe Pharmaceuticals. Richard Patton, mający wówczas ponad 80 lat, nie był już prezesem zarządu, ale pozostał w zarządzie jako emerytowany prezes. Jego syn, Richard Patton Jr., został prezesem, kontynuując rodzinną kontrolę nad firmą. Firma rozwijała się wykładniczo od lat 80., a jej roczne przychody przekraczały 50 miliardów dolarów. Głównym źródłem zysku były terapie chorób przewlekłych – leki, które pacjenci musieli przyjmować przez całe życie – a nie leki eliminujące potrzebę ciągłego leczenia.

Przeglądając wiadomości o firmie, jej uwagę przykuł jeden z ostatnich nagłówków: Radcliffe ogłasza badania fazy I nad leczeniem zespołu Carthura. Według artykułu, Radcliffe niedawno wznowił badania nad zespołem Carthura, deklarując nowe, zastrzeżone metody leczenia tej choroby. Akcje firmy wzrosły o 12% po tym ogłoszeniu. Maya poczuła się źle. Po dekadach przerwy w badaniach, Radcliffe nagle ponownie zainteresował się zespołem Carthura – dokładnie w momencie, gdy odkryła przełomowe odkrycie Josephine. To nie mógł być przypadek.

Następnego dnia Maya zrobiła coś, czego unikała: poszła do głównego domu, żeby posprzątać miejsce, które miało być jej sypialnią. Pomimo postępów Sama na dachu i podstawowych problemów konstrukcyjnych, wnętrze pozostało w dużej mierze nietknięte. Ale jeśli mieliby stawić czoła wyzwaniom związanym z ich własnością, Maya była zdeterminowana, żeby pokazać, że aktywnie tam mieszkają. Sprzątając gruz z miejsca, które ostatecznie miało być jej pokojem, zauważyła coś dziwnego na jednym fragmencie ściany. Kwiatowy wzór tapety subtelnie się zmienił, jakby dokonano naprawy i nowa tapeta nie do końca pasowała. Zaciekawiona, Maya ostrożnie odkleiła krawędź tapety. Za nią znajdowała się mała wnęka w ścianie, w której znajdowało się kolejne metalowe pudełko podobne do tego, które znalazła pod deską podłogową.

W pudełku znajdowały się wycinki z gazet z 1988 i początku 1989 roku, wszystkie dotyczące Radcliffe Pharmaceuticals. Jeden z nagłówków wyróżniał się: Radcliffe rezygnuje z terapii Carthura po nieudanych próbach. Inny artykuł szczegółowo opisywał, jak akcje Radcliffe gwałtownie spadły po ogłoszeniu, a analitycy kwestionowali przywództwo Richarda Pattona. Firma zainwestowała ponad 100 milionów dolarów w nieudaną terapię. Były tam również kserokopie listów z pogróżkami, niepodpisanych, ale napisanych na papierze firmowym Radcliffe, ostrzegających anonimowego adresata przed konsekwencjami ingerencji w badania objęte prawem własności. Najbardziej niepokojąca była mała kaseta magnetofonowa z podpisem „10 maja 1989 roku”. Maya musiała znaleźć magnetofon, żeby posłuchać, co na niej jest.

Tego popołudnia na posesji pojawił się kolejny gość: eleganckie BMW z przyciemnianymi szybami. Kierowcą była elegancka kobieta po czterdziestce w designerskim garniturze i z profesjonalnym uśmiechem.

„Pani Coleman, nazywam się Victoria Patton i jestem wiceprezesem ds. pozyskiwania wyników badań w Radcliffe Pharmaceuticals”.

Krew w żyłach Mai zmroziła się. Patton – musiała być spokrewniona z Richardem Pattonem, być może jego córką lub synową.

„Co mogę dla pani zrobić, panno Patton?” zapytała Maya, zachowując dystans.

„Rozumiem, że niedawno nabyli Państwo tę nieruchomość. Firma Radcliffe Pharmaceuticals ma historyczne zainteresowanie tym terenem w celach badawczych. Chcielibyśmy złożyć Państwu hojną ofertę – 250 000 dolarów gotówką za dom z całym wyposażeniem w stanie takim, w jakim jest.”

Kwota była oszałamiająca, wystarczająca, by rozwiązać wszystkie problemy finansowe Mai, a nawet więcej. Jednak moment i powiązanie z Pattonem jasno pokazały, o co tak naprawdę chodziło.

„Nie zależy mi na sprzedaży” – powiedziała stanowczo Maya. „Ale jestem ciekawa. Dlaczego gigant farmaceutyczny miałby być zainteresowany opuszczonym domem?”

Uśmiech Victorii pozostał niewzruszony. „Na terenie posesji znajdują się unikatowe okazy botaniczne, które śledzimy pod kątem potencjalnych badań. Nic groźnego, zapewniam cię”. Podała Mai wizytówkę. „Pomyśl. Ćwierć miliona może odmienić twoje życie. Nasza oferta będzie ważna przez 48 godzin”.

Gdy BMW odjechało, Sam, który pracował w pobliżu i wszystko słyszał, podszedł do Mai.

„Wiesz, co to znaczy, prawda? Wiedzą o badaniach Josephine. Rozpaczliwie chcą je odzyskać”.

„Ale dlaczego po tylu latach wciąż tak bardzo im na tym zależy?”

„Bo jej formuła działa” – odparł po prostu Sam. „A skuteczna terapia jest dla nich warta miliardy – zwłaszcza taka, którą mogą twierdzić, że sami opracowali”.

Tej nocy Maya skorzystała ze starego magnetofonu pożyczonego od Iris, żeby odsłuchać taśmę z ukrytego pudełka. Nagranie było nieco stłumione, ale wystarczająco wyraźne.

„Mówiłam ci, Richardzie, moja praca nie jest na sprzedaż”. Głos należał do kobiety z lekkim akcentem – Josephine Mercer, uświadomiła sobie Maya z dreszczem.

„Każdy ma swoją cenę, doktorze Mercer” – powiedział męski głos, zimny i opanowany. „Proszę podać swoją”.

„Nie chodzi o pieniądze. Twoja firma chce opatentować ten związek i pobierać od pacjentów fortunę. Chcę, żeby był dostępny dla każdego, kto go potrzebuje”.

„Nie bądź naiwny. Rozwój kosztuje. Badania kliniczne kosztują”.

„Twoje nieudane próby kosztują pieniądze” – odparła Josephine. „Moje zakończyły się sukcesem, ponieważ podeszłam do problemu inaczej i już wszystko udokumentowałam. Badania istnieją niezależnie od Radcliffe’a”.

„Właśnie tu się mylisz”. Głos mężczyzny stwardniał. „Bez zasobów Radcliffe’a twoje drobne odkrycie nikomu nie pomoże. To my kontrolujemy ścieżki regulacyjne. To my kontrolujemy kanały dystrybucji. Bez nas jesteś tylko kobietą bawiącą się roślinami w lesie”.

„Wysłałem już dokumentację kolegom. Jeśli coś mi się stanie…”

„Nic ci się nie stanie, jeśli będziesz współpracować. Ale sytuacja może się skomplikować, jeśli będziesz nadal utrudniać. Naprawdę bardzo skomplikowana”.

„Czy pan mi grozi, panie Patton?”

„Daję ci ostatnią szansę na rozsądek. 2 miliony dolarów na twoje badania. Oferta ostateczna”.

„Nie jestem zainteresowany.”