Przyszedłem na kolację wigilijną ze złamaną ręką. „Co ci się stało?” – pytali wszyscy, a ja cicho odpowiedziałem: „Zobaczysz”, ale mój syn się roześmiał. „Wczoraj była trochę trudna, więc moja żona musiała dać jej małą nauczkę”. I właśnie wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi, wyciągnąłem dyktafon, uśmiechnąłem się do niego i otworzyłem drzwi: „Dobry wieczór, panie oficerze. Proszę wejść”.

Nastała cisza tak gęsta, że ​​można ją było przeciąć.

Wtedy Kevin zareagował szybciej, niż się spodziewałem. Złapał mnie za nadgarstek, wykręcił go, aż krzyknąłem, i wyrwał mi dyktafon z drugiej ręki.

„Ty niewdzięczna suko” – powiedział głosem ledwie słyszalnym. „Po wszystkim, co dla ciebie zrobiliśmy – po tym, jak otworzyliśmy dla ciebie dom, zmieniliśmy całe nasze życie, żeby się tobą zaopiekować – tak nam się odwdzięczasz?”

Jego uścisk odcinał dopływ krwi do mojej dłoni. Czułem mrowienie w palcach.

„Kevin, proszę…”

„Zamknij się”. Oddychał ciężko, a jego twarz poczerwieniała z wściekłości. „Zamknij się i posłuchaj mnie. Powiesz mi, gdzie są przechowywane nagrania. Usuniesz je wszystkie, a potem przeprosisz za naruszenie naszej prywatności i zaufania”.

„A jeśli nie?”

Skręcił mi nadgarstek mocniej. Ból przeszył całe ramię niczym elektryczność.