Przez 25 lat po drugiej stronie ulicy mieszkał cichy człowiek. „To potwór” – mówili moi rodzice. Udawałam zrujnowaną i naiwną dziewczynę i poszłam do niego, ale jak tylko przekroczyłam próg…

Prawdziwe łzy.

Okropne łzy.

Ten rodzaj bólu pojawia się, gdy coś w Tobie w końcu pęka i jednocześnie się goi.

Theodore trzymał mnie za rękę, gdy płakałam.

Nic nie powiedział.

Nie było mu to potrzebne.

Są rzeczy, których nie da się opisać słowami.

Kiedy w końcu przestałam płakać, spojrzałam na drugą stronę ulicy, na dom, w którym dorastałam.

Nowa rodzina pomalowała okiennice na niebiesko. Dzieci zostawiły rowery na trawniku. Na starym dębie wisiała huśtawka z opony – na co moi rodzice nigdy by nie pozwolili, bo zepsułoby to estetykę.

Teraz dom wyglądał szczęśliwie, jak nigdy, gdy tam mieszkałem.

Pomyślałam o Constantii w jej celi więziennej, prawdopodobnie piszącej listy, których nigdy nie przeczytam.

Pomyślałem o Jose wykonującym gdzieś pracę społeczną i cały czas narzekającym.

Myślałem o Wesleyu odbudowującym swoją reputację, prawdopodobnie już snującym opowieści o tym, jak został zmanipulowany.

W końcu ruszą dalej.

Znajdowali sposoby, żeby usprawiedliwić to, co zrobili, żeby przekonać samych siebie, że to oni są prawdziwymi ofiarami.

Tacy ludzie zawsze tak robili.

Ale już nie chciałem o nich myśleć.

Spędziłem trzydzieści dwa lata w ich orbicie – definiowałem siebie poprzez ich aprobatę, mierząc swoją wartość poprzez ich uwagę.

Teraz miałem coś lepszego.

Już nie sam.