Powiedziano jej, że jest „za stara, żeby podróżować”. Jej mąż poleciał do Włoch ze swoją sekretarką, wierząc, że będzie spokojnie czekać w domu. Zamiast tego sprzedała jego ukochany samochód, opróżniła wspólne konto i wręczyła mu dokumenty rozwodowe zaraz po powrocie.

Zatoczył się do tyłu, jakby same słowa miały ciężar. Przez długi czas po prostu na mnie patrzył, otwierając i zamykając usta jak ryba wyjęta z wody.

Potem nadeszła wściekłość.

„Ty niewdzięczny, zgorzkniały…”

„Przestań” – powiedziałam stanowczo, unosząc rękę. Głos mi nie drgnął. Latami łykałam twoje obelgi, lekceważące uwagi, nieustanne poniżanie. Pozwoliłam ci się skurczyć, aż ledwo siebie poznawałam.

Ale już skończyłem.

Nie jestem za stary.

Nie jestem za słaby.

Nie jestem za mały.

Skończyłem.

Zapadła cisza. Po raz pierwszy w naszym małżeństwie to ja miałam ostatnie słowo i on o tym wiedział.

Próbował wykrzesać z siebie opór, mamrocząc o prawnikach, o tym, że będzie ze mną walczył, o tym, że będę tego żałował – ale nie było w tym ani krzty ognia. Jego blef został sprawdzony, a on nie miał już żadnych kart.

Na koniec złapał walizkę i ruszył w stronę drzwi.

„Beze mnie nic nie znaczysz” – warknął.

Stałam prosto, z rękami pewnie opuszczonymi wzdłuż ciała. „Wręcz przeciwnie” – powiedziałam cicho. „Bez ciebie w końcu jestem kimś”.