„Potrzebujemy tylko ludzi sukcesu” – powiedziała moja siostra o swoim przyjęciu zaręczynowym, a mama w pełni ją poparła. Nie kłóciłem się – zadzwoniłem do mojego dyrektora ds. zaopatrzenia. Chwilę później narzeczony mojej siostry otrzymał e-mail: „Pani Wallace rozwiązała z Państwa firmą roczny kontrakt na 2 miliony dolarów ze skutkiem natychmiastowym”.

Oparłem się wygodnie i pozwoliłem, aby odpowiedź sama się wyjaśniła.

„Naprawiam to, o czym inni nie wiedzą, że jest zepsute, dopóki nie zapłacą za to ceny” – powiedziałem.

Audrey przełknęła ślinę.

„A Garrett?” wyszeptała.

Wstałem.

„Mam telefon od klienta” – powiedziałem. „Skończyliśmy”.

Twarz Audrey się napięła.

„I tyle?” zapytała.

Otworzyłem drzwi swojego biura.

„To wszystko” – powiedziałem.

Ona odeszła.

I odebrałem telefon od klienta.

Bo mojej rodzinie ciągle brakowało tego, że moje życie nie zatrzymało się w obliczu ich dramatu.

Moich klientów nie obchodziło to, że moja siostra się mnie wstydziła.

Mojego zespołu nie interesowało to, że moja matka chciała mieć czystą historię.

Zależało im na tym, żebym się pojawił.

Że wykonałem tę pracę.

Że dotrzymałem obietnic.

Że chroniłem firmę.

Nadeszła sobota.

Przyjęcie zaręczynowe się nie odbyło.

Audrey zadzwoniła do mnie wyczerpanym głosem.

„Odłożyliśmy to” – powiedziała.

„Okej” powiedziałem.

„On… on nie jest w stanie świętować” – przyznała.

„Rozumiem” – powiedziałem.

Zapadła cisza.

„Kennedy” – szepnęła – „nie wiedziałam”.

Spojrzałem przez okno mojego biura na ulicę poniżej.

„Wiem” – powiedziałem.

A potem poszłam spotkać się z nowym klientem.

Duża firma produkcyjna.

Okazja warta trzy miliony dolarów.

Przyszedłem na to spotkanie z wysoko podniesioną głową, nie dlatego, że musiałem coś udowadniać, ale dlatego, że miałem już przygotowane dowody.

Kiedy później tego samego dnia podpisałem umowę – opiewającą na 3,2 miliona dolarów rocznie w ramach opłat za zarządzanie kontraktem – nie czułem się usprawiedliwiony.

Czułem się stabilnie.

Ponieważ sukces nie jest bronią.

To jest fundacja.

A mój w końcu okazał się na tyle solidny, że opinia mojej rodziny nie była w stanie go rozbić.