Poszłam pośmiać się z mojej byłej na jej ślub z „biednym mężczyzną” — ale kiedy zobaczyłam pana młodego, wróciłam do domu i płakałam całą noc

Antonio?

Znalazła mężczyznę, który, nawet jeśli nie miał bogactwa, poszedłby za nim w ogień.

Wabiłam ją całą noc.

Po raz pierwszy zrozumiałam, co to znaczy być naprawdę pokonaną.

Nie bogactwem.

Ale charakterem.

Sercem.

Od tego dnia żyję skromniej. Przestałam patrzeć na innych z góry.

Nie oceniam już ludzi po ich zarobkach ani butach, które noszą.

Bo teraz rozumiem:

Wartość człowieka nie leży w samochodzie, którym jeździ, ani w zegarku, który nosi.

Wartość tkwi w tym, jak kocha i szanuje osobę obok siebie.

Pieniądze można zarobić na nowo.

Ale utracona więź międzyludzka może nigdy nie powrócić.