Posadzili mnie za kwiatami na ślubie mojej córki — trzy dni później mój nowy zięć rozłożył papiery na białym obrusie, żeby przejąć kontrolę nad moim życiem, a ja uśmiechnęłam się jak słodka stara wdowa, która przyniosła coś, czego się nie spodziewała

Posadzili mnie za kwiatami na ślubie mojej matki — trzy dni później mój nowy zięć rozłożył papiery na białym obrusie, aby przejąć kontrolę nad moim życiem, a ja wystąpiłem się jak słodka stara wdowa, która przyniosła coś, czego się nie spodziewała

Posadzili mnie przy stoliku numer dwanaście, ukrytym za górą kwiatu, na tyle dużej, że zmieściłby się tam dron. „Dekoracja” – powiedział bileter, co było miłym sposobem na powiedzenie: „Usadźmy Babcię tam, gdzie VIP-y się o nią nie potkną”. Dobrze. Idealny widok w lustrze na wszystko, co ważne.

Emma lśniła koronką należącą do jej prababci. Marcus posiada jak pieniądze pożyczonym garniturze i wyćwiczonym uśmiechu. Patrzyłam, jak kataloguje pokój – megawatowy uśmiech dla darczyńców, grzeczne skinienie głowy dla pożytecznych, pustka dla pozostałych. Kiedy w końcu podszedł, podkręcił się.

„Pani Hartley, magia noc” – powiedział, nietypowe wyćwiczył zachód słońca.

„Och, to ma walory edukacyjne” – powiedział mu.

Nie słyszałem tego dźwięku. tam tacy jak Marcus rzadko go słyszą. „Obiad w tym tygodniu?” Pytanie. „Współpraca rodzinna”.

Takie przyjazne tego, co mieli na myśli.