Posadzili mnie w kuchni na urodzinach mamy „dla pozorów”. Nic nie powiedziałem… Dopóki mój kierowca nie otworzył drzwi Rolls-Royce’a.

„Będziesz mnie miała” – powiedziałam. „A ja będę miała ciebie”. Pozwoliłyśmy ciszy zapaść na chwilę, czując się komfortowo tam, gdzie wcześniej nie było ciszy. „Isabello, kochanie” – powiedziała, omijając powitanie, by przejść do tego, co było ważne. „Muszę cię przeprosić”.

„Po co, mamo?”

„Nie miałam pojęcia, co zrobiła Victoria” – powiedziała, a jej słowa tchnęły gniewem – nabrały nowego koloru. „Na przyjęciu ludzie pytali mnie, dlaczego jesteś w kuchni, a ja myślałam, że to ty to wybrałaś. Gdybym wiedziała, położyłabym temu kres. Jesteś moją córką”. Wzięła głęboki oddech. „I myślę o innych chwilach. Kiedy wydawałaś się odległa. Albo wychodziłaś wcześniej. Zastanawiam się, czego nie widziałam”.

„Mamo” – powiedziałam, a ucisk w piersi odrobinę ustąpił – „jutro idę na lunch z Victorią. Czas omówić, jak traktuje się tu rodzinę”.

Dwa tygodnie później przyszła kolejna kremowa kartka — tym razem z okazji rocznicy ślubu taty i Victorii.