„Podpisz to i odejdź” – powiedziała, przesuwając wypowiedzenie po stole. Uśmiechnąłem się, dodałem dziewięć ręcznie napisanych słów, które pozwalała mi moja umowa założycielska, i rano w apartamencie kierowniczym zapanowała całkowita panika – ta cicha klauzula wszystko zmieniła.

„Oznacza to 4% wartości rynkowej”.

„Oznacza to, że firma dotrzymuje obietnic”.

Otworzył usta, a potem je zamknął.

Jego ręce — zwykle tak pewne podczas prezentacji przed zarządem — trzęsły się.

„Raymond nigdy nie wyobrażał sobie, że jego firma będzie warta prawie miliard dolarów” – mruknął.

„Raymond wyobraził sobie dokładnie to samo” – powiedziałem łagodnie.

„Dlatego nalegał na uczciwą wycenę rynkową w momencie separacji, bez ograniczeń.”

„Wiedział, że lojalność powinna być nagradzana proporcjonalnie do sukcesu, a nie zamrożona na poziomie wartości początkowej”.

„Zobaczymy” – warknął.

I wybiegł z domu, trzaskając drzwiami tak mocno, że oprawione zdjęcie z wyjazdu integracyjnego drużyny z 2012 roku spadło ze ściany.

Podniosłem go, otarłem kurz ze szkła i odłożyłem na miejsce.

Następnie wróciłem do biurka, usiadłem i ponownie otworzyłem skonsolidowane sprawozdanie z przepływów pieniężnych za IV kwartał.

Pozostało jeszcze do dokończenia kilka raportów.

Przejścia do dokumentu.

Systemy do prawidłowego przekazania.

Etycznie.

Całkowicie.

Bo taki właśnie byłem.

Nie sabotażysta.

Nie jestem oszustem.

Steward.

O 11:47 mój telefon zawibrował.

Stephanie Chen.

„Zoe” – powiedziała ostrym, pełnym zawodowej satysfakcji głosem – „właśnie rozmawiałam przez telefon z głównym prawnikiem Cascade”.

„Chcą zwołać nadzwyczajne spotkanie dziś po południu”.

„Twierdzą, że doszło do nieporozumienia umownego”.

Prawie się roześmiałem.

„Powiedziałeś im, że nie ma żadnego nieporozumienia?”

„Tak”, odpowiedziała.

„Powiedziałem im, że ich dyrektor generalny podpisał prawnie wiążący dokument powołujący się na ważną, zarejestrowaną umowę o pracę”.

„Zwrot „całkowite uregulowanie zobowiązań” stanowi zdefiniowany wyzwalacz.

„Że poprawki wpisane odręcznie, podpisane przez obie strony, są wykonalne”.

„A jeśli szukają kompromisu, jedyną kwotą, jaka wchodzi w grę, jest 36 milionów dolarów plus odsetki”.

„Co powiedzieli?”

„Rozłączyli się” – powiedziała.

„Ale spodziewam się pozwu do końca dnia roboczego”.

„Będą próbowali uzyskać deklaratoryjne orzeczenie stwierdzające, że klauzula jest nieważna, niedopuszczalna, nieaktualna — przedstawią jakikolwiek błahy argument, który da im czas”.

Miała rację.

O 15:32 do mojego boksu podszedł doręczyciel dokumentów w granatowej marynarce, a nie nawet nie do mojego biura, ponieważ wciąż nie awansowali mnie.

Podał mi kopertę manilową i skinął głową z szacunkiem.

Wewnątrz: Cascade Technologies przeciwko Zoe R. Ellis, złożone w Sądzie Okręgowym hrabstwa Multnomah.

Domagali się orzeczenia, że ​​artykuł 14, ust. 3 jest niewykonalny ze względu na nieuczciwość, zmianę okoliczności i brak wzajemnego wynagrodzenia.

Twierdzili, że żadna rozsądna firma w 2025 r. nie uszanuje klauzuli napisanej w 2007 r. dla firmy wartej mniej niż 5 milionów dolarów.

Twierdzili, że wypłata odszkodowania była rażąco nieproporcjonalna i sprzeczna z porządkiem publicznym.

Rozprawę wyznaczono na 6 grudnia 2025 r.

Rozprawie przewodniczył sędzia Andrew Peton, były prawnik zajmujący się sporami korporacyjnymi.

Cascade zatrudniło Marcusa Delaneya, starszego wspólnika z Hartwell and Price, jednej z najbardziej elitarnych firm w Portland, który pobierał stawkę 925 dolarów za godzinę.

Miał na sobie szyty na miarę garnitur i mówił z wystudiowaną wyższością kogoś, kto nigdy nie musiał prowadzić księgi rachunkowej.

„Wasza Wysokość” – zaczął Delaney – „ta klauzula jest relikwią”.

„Anomalia w projekcie, która przez prawie dwie dekady nie doczekała się zmian”.

„Żadna racjonalna rada nie pozwoliłaby pojedynczemu pracownikowi, bez względu na staż pracy, ubiegać się o 4% udziałów w przedsiębiorstwie wartym prawie miliard dolarów po zwolnieniu z pracy”.

„Ta dysproporcja jest tak ogromna, że ​​szokuje sumienie”.

„Co więcej, firma rozwinęła się znacznie bardziej niż czteroosobowy startup, do którego dołączyła pani Ellis.”

„Wzajemne względy, które kiedyś uzasadniały takie postanowienie, już nie istnieją”.

Stephanie stała spokojnie w grafitowym kostiumie ze spodniami.

Włosy ściągnięte do tyłu.

Żadnej biżuterii.

Tylko fakty.

„Wysoki Sądzie, ta klauzula nie była przeoczeniem”.

„To było celowe”.

„W 2007 roku Cascade nie miało żadnej infrastruktury finansowej, relacji bankowych ani ram prawnych.”

„Miało kary od IRS i zaniedbanego księgowego”.

„Zoe Ellis przyniosła porządek, wiarygodność i przetrwanie”.

„W zamian założyciele — wyrafinowani, doświadczeni profesjonaliści — przyznali jej ochronę równoważną założycielom”.

„Wiedzieli, że jeśli firma odniesie sukces, ona będzie zasługiwała na udział w tym sukcesie”.

„Gdyby się nie udało, nadal miałaby swoją pensję i godność”.

„I przez 18 lat Cascade odnosiło z tego korzyści”.

„Każdy audyt czysty.”

„Każda pożyczka została zatwierdzona”.

„Każde przejęcie zostało sprawnie sfinansowane”.

„Ale ponieważ Zoe zbudowała systemy, na których polegali inni, i nigdy nie powołała się na jej klauzulę – pomimo wielokrotnych zmian na stanowisku prezesa, krachów na rynku i wewnętrznych walk o władzę – czekała”.

„Uszanowała swoją stronę”.

„Teraz nowy dyrektor generalny, zatrudniony bez zapoznania się z poprzednimi umowami, rozwiązuje umowę, podając standardową odprawę, uwzględniając sformułowanie wyzwalające i podpisując odręcznie napisane oświadczenie, nawet go nie czytając”.

„To nie jest nieuczciwe.”

„To jest zaniedbanie.”

„Zgodnie z prawem umów, zaniedbanie nie unieważnia umów”.

„To je wymusza”.

Sędzia Peton nie spieszył się.

Przeczytał na głos artykuł 14, następnie umowę o rozwiązaniu umowy, a na końcu mój odręczny dodatek.

Zgodnie z artykułem 14, sekcją 3, pracownik powołuje się na ochronę założycieli i nabycie kapitału własnego w wysokości 4% wartości rynkowej.

Spojrzał w górę.

„Panie mecenasie” – powiedział – „czy pani Foster podpisała tę umowę o rozwiązaniu umowy, uznając odręczny komentarz pani Ellis?”

„Tak, Wasza Wysokość” – przyznał Delaney.

„Ale nie do końca rozumiała, jakie to ma implikacje”.

„Czy ona przeczytała to, co podpisywała?”

„Uważamy, że szybko to przejrzał”.

“Tak.”