Podpisał papiery rozwodowe z uśmieszkiem, przekonany, że odchodzi od „spłukanej” żony bez grosza. Nie wiedział, że właśnie odziedziczyłem kontrolę nad imperium nieruchomości, dla którego pracował – i że następnym razem, gdy wejdzie do biura, osobą siedzącą na szczycie struktury organizacyjnej będę ja. Myślał, że rozwód to jego prosta ucieczka, ale tak naprawdę to był moment, w którym cała jego kariera zaczęła mu się wyślizgiwać spod nóg…

Skinąłem głową.

„Myśli, że może przejąć kontrolę nad narracją” – powiedziałem.

Agent Hughes się nie uśmiechnął.

„Większość z nich tak”, odpowiedział.

Gdy szliśmy w stronę wind, mój telefon znów zawibrował.

Dominik.

Nowa wiadomość.

Ostatnia szansa.

Nie otwierałem tego.

Wsunąłem telefon do kieszeni.

Bo następnym razem, gdy Dominic Sterling się do mnie odezwie, nie będzie to wiadomość tekstowa.

Odbywałoby się to za pośrednictwem prawnika.

Albo przez salę sądową.

I po raz pierwszy odkąd go poznałam, poczułam, jak coś w rodzaju spokoju ogarnia moje kości.

Nie kruchy spokój udawania.

Prawdziwy spokój wynikał ze świadomości, że fundamenty w końcu zostały odbudowane.

A gdzieś w cichym mechanizmie miasta spuścizna, jaką pozostawiła mi matka, nie ograniczała się wyłącznie do pieniędzy.

To było ostrzeżenie.

Mapa.

I obietnica.

Nikt nigdy więcej nie użyje mojego milczenia jako broni.