Podczas rodzinnego obiadu nagle straciłam przytomność – byłam w siódmym miesiącu ciąży. Mój mąż, idąc za radą mamy, odmówił wezwania karetki. „Nie rób tego, synku. Ona udaje” – powiedziała moja teściowa. Kiedy się obudziłam, byłam już sama w szpitalnej sali. Ale tam poznałam sekret, który odebrał mi mowę i lekarzom…

„Nie możesz tego zrobić! To moje dzieci! Mam prawa!”

Jessica prychnęła. „Jakie prawa ma ktoś, kto próbował zabić własne dzieci? Nie masz żadnych praw, ani moralnych, ani prawnych”.

Spojrzał na mnie, a ja dostrzegłam w jego oczach prawdziwy strach. „Dobra, Emily, wygrałaś” – przyznał w końcu. „Ale pamiętaj, odbierasz ojca jego dzieciom”.

Nadal kłamał. „Odejdź, Davidzie” – powiedziałem. „I nigdy nie wracaj”.

Odwrócił się i wyszedł ze szpitala, z naszego życia na zawsze. Wypuściłam powietrze, czując, jak ciężar kłamstw i strachu znika z moich ramion.

Rok później moi chłopcy chodzą i mówią swoje pierwsze słowa. Było ciężko, ale z pomocą mamy i Jessiki dałam radę. Jestem szczęśliwa z synami, mamą i przyjaciółmi. Nie wiem, gdzie jest David i nie chcę wiedzieć. Jest częścią przeszłości, którą zostawiłam za sobą. Wybrałam nową drogę, drogę siły, miłości i nadziei. Drogę, na której jestem szczęśliwa, z moimi dziećmi, w życiu, które jest naprawdę nasze.