Podczas nocy poślubnej, widząc mojego męża „tam na dole”, zadrżałam i zrozumiałam, dlaczego rodzina mojego męża dała mi willę nad jeziorem wartą około miliona dolarów, abym mogła poślubić tak biedną dziewczynę jak ja.

„Bez względu na wszystko, nie odejdę. Jesteś moim mężem – moją rodziną.”
Kiedy odzyskał przytomność i zobaczył, że wciąż tam jestem, jego oczy napełniły się łzami – tym razem nie smutku, lecz ciepła. Oboje wiedzieliśmy wtedy: nie potrzebujemy tradycyjnego małżeństwa, tylko prawdziwego. Zbudowanego nie na perfekcji, lecz na cichej lojalności i wzajemnej trosce.

Willa nad jeziorem Tahoe przestała być darem. Stała się naszym domem. Posadziłam kwiaty na zewnątrz, a Michael urządził kącik malarski w salonie. Wieczorami siadaliśmy razem, słuchając deszczu uderzającego o sosny, dzieląc się prostymi marzeniami i cichymi radościami.

Może prawdziwe szczęście nie polega na nieskazitelnej miłości ani idealnym życiu. Może polega na znalezieniu kogoś, kto zostanie – nawet gdy nie jest łatwo.
I zdałem sobie sprawę… że znalazłem to szczęście. Zaczęło się tej nocy, kiedy drżałem z niepewności – i postanowiłem zostać.