Podczas nocy poślubnej, widząc mojego męża „tam na dole”, zadrżałam i zrozumiałam, dlaczego rodzina mojego męża dała mi willę nad jeziorem wartą około miliona dolarów, abym mogła poślubić tak biedną dziewczynę jak ja.

W noc poślubną, gdy zobaczyłam mojego męża nago, zadrżałam – i w tym momencie zrozumiałam, dlaczego jego bogata rodzina podarowała mi willę nad jeziorem wartą prawie milion dolarów, tylko po to, żebym poślubiła taką biedną dziewczynę jak ja.
Mam na imię Lily, mam 26 lat i pochodzę z rodziny borykającej się z problemami finansowymi, zamieszkującej suchy, nasłoneczniony region Zachodniego Teksasu. Mój ojciec zmarł, gdy byłam mała, a moja matka chorowała przez większość mojego życia. Musiałam rzucić szkołę w 10. klasie, żeby zacząć pracować – jakąkolwiek pracę, jaką udało mi się znaleźć – żeby pomóc nam się utrzymać.

Po latach trudności w końcu znalazłam pracę jako pokojówka u jednej z najpotężniejszych rodzin w San Francisco — Whitmore’ów, którzy mieszkali w posiadłości w Pacific Heights.

Michael Whitmore, mój mąż, jest ich jedynym synem. Jest przystojny, wykształcony i zawsze opanowany – ale zawsze otaczała go cicha ściana, coś odległego. Spędziłam prawie trzy lata pracując w ich domu, ucząc się trzymać głowę nisko i być niewidzialną. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że mogłabym należeć do ich świata.

Ale pewnego dnia Eleanor Whitmore – matka Michaela – zawołała mnie do oficjalnego salonu, położyła przede mną akt ślubu i złożyła zaskakującą obietnicę:

„Lily, jeśli zgodzisz się wyjść za Michaela, dom nad jeziorem Tahoe będzie na twoje nazwisko. To prezent ślubny od rodziny”.

Byłam w szoku. Jak ktoś taki jak ja – służąca – mógł być uważany za odpowiednią kandydatkę dla ich ukochanego syna? Początkowo myślałam, że to okrutny żart, ale powaga w oczach Eleanor mówiła mi co innego. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego mnie wybrali. Wiedziałam tylko, że moja matka jest ciężko chora, a jej rachunki za leczenie przekraczają moje możliwości. Rozum podpowiadał mi, żebym odmówiła, ale miłość do matki – i desperacja, którą czułam – popchnęły mnie do powiedzenia „tak”.

Ślub był ekstrawagancki, odbył się w hotelu Fairmont w San Francisco. Siedziałam obok Michaela w zwiewnej białej sukni, wciąż nie mogąc uwierzyć, że to prawda. Ale jego wyraz twarzy pozostał zimny, obojętny, jakby strzegł prawdy, której jeszcze nie odkryłam.