Podczas mojego własnego toastu z okazji przejścia na emeryturę, mój mąż przesuwał papiery rozwodowe po białym płótnie jak rachunek – moje dzieci klaskały dla niego, ja podpisywałam bez czytania… a rano liczba w wiadomościach sprawiła, że ​​ich idealne uśmiechy pękły w sposób, którego nigdy nie zapomnę

„Jest jeszcze jedna rzecz. Coś, co pojawiło się podczas moich wstępnych badań.”

„Wyciągi z karty kredytowej. Pana nazwisko nie widnieje na koncie, ale zostało ono otwarte z wykorzystaniem numeru ubezpieczenia społecznego jako dodatkowego poręczyciela. Jest aktywne od ośmiu lat.”

„Nie mam żadnych kart kredytowych, o których nie wiem.”

„Wiem. Ale ktoś wie.”

Rebecca wręczyła mi oświadczenie.

„Adres rozliczeniowy to mieszkanie w Stamford. Głównym posiadaczem karty jest Diane Crawford.”

Nie rozpoznałem tego imienia.

„Kim jest Diane Crawford?”

„Właśnie na to liczyłem, że mi to powiesz.”

Karta ma limit trzydziestu tysięcy dolarów. Limit był wykorzystywany i spłacany regularnie przez osiem lat. Łączna kwota opłat w tym okresie wyniosła niecałe dwieście tysięcy.

Kwota 200 tysięcy została pobrana z konta powiązanego z moim numerem ubezpieczenia społecznego przez osobę o nazwisku Diane Crawford.

„Nigdy o niej nie słyszałem.”

„Nie sądziłem, że tak.”

Rebecca wyciągnęła zdjęcie.

„To nagranie z monitoringu budynku mieszkalnego. Mój śledczy jest bardzo pomysłowy.”

Na zdjęciu widać kobietę wchodzącą do holu budynku. Miała około czterdziestu lat, była blondynką, dobrze ubraną, niosła torby z zakupami z Nordstrom i Saks.

„Rozpoznajesz ją?”

Przyjrzałem się bliżej. Coś w linii żuchwy, w sposobie, w jaki trzymała ramiona.

„Nie wiem. Może. Wygląda znajomo, ale nie mogę jej skojarzyć.”

„Mój detektyw sprawdził jej nazwisko w kilku bazach danych. Diane Crawford jest agentką nieruchomości w Stamford. Ma licencję od dwunastu lat”.

Rebecca zrobiła pauzę.

Wcześniej, od 2005 do 2012 roku, pracowała jako asystentka kierownika w Hartwell Industries.

„Diane… Diane Marshall. To było jej panieńskie nazwisko.”

Wspomnienie wróciło ostre i nieprzyjemne.

„Była moją asystentką przez około sześć miesięcy, zanim awansowałem ją do działu marketingu. Musiałem ją zwolnić w 2012 roku. Fałszowała raporty wydatków. Nic poważnego, ale wystarczająco, żeby uzasadnić zwolnienie”.

„A teraz mieszka w mieszkaniu opłaconym z twojego kredytu. Robi zakupy kartą na twoje nazwisko”.

Spojrzałem na zdjęcie jeszcze raz — na pewny krok, drogie ubrania, torby na zakupy.

„Richard płacił za nią przez osiem lat”.

„Wygląda na to, że tak.”

„Czy ona jest jego…”

Nie potrafiłem wypowiedzieć tego słowa.

„Mój śledczy to bada, ale biorąc pod uwagę harmonogram i sytuację finansową, myślę, że możemy wyciągnąć pewne wstępne wnioski”.

Odłożyłem zdjęcie.

Moje ręce się nie trzęsły. To mnie zaskoczyło. Myślałem, że powinny się trząść.

„On ma kochankę.”

Mój głos brzmiał, jakby należał do kogoś innego.

„Mój mąż ma kochankę od ośmiu lat. Kobietę, którą zwolniłam za kradzież. A on płaci za nią moimi pieniędzmi”.

„Tak sugerują dowody”.

„I moje dzieci wiedziały”.

„Musieli wiedzieć. Dlatego bili brawo”.

„To możliwość, którą powinniśmy rozważyć”.

Wstałem i podszedłem do okna. Hartford rozciągał się pode mną, anonimowy i obojętny.

Gdzieś tam ludzie wiedli normalne życie. Udane małżeństwa. Dzieci kochające swoich rodziców. Rodziny, które nie spiskowały, by się nawzajem zniszczyć.

„Teraz budujemy sprawę” – powiedziała Rebecca. „Dokumentujemy wszystko: oszustwo, ukryte aktywa, romans. Gromadzimy dowody, które będą dopuszczalne w sądzie”.

Rebecca podeszła do mnie przy oknie.

„A potem zabieramy twojemu mężowi wszystko, co ma – a technicznie rzecz biorąc, wszystko, na co zapracowałaś, więc tak naprawdę po prostu to odbieramy”.

Mój telefon zawibrował. Spojrzałem na niego.

Wiadomość od Brandona.

Mamo, musimy porozmawiać. To wymyka się spod kontroli. Tata jest w rozsypce.

Potem kolejne od Melissy.

Jesteś małostkowy i mściwy. Pomyśl o rodzinie.

Pomyśl o rodzinie.

Rodzina, która mnie zaatakowała. Rodzina, która oklaskiwała moje upokorzenie. Rodzina, która wiedziała o romansie.

Wyłączyłem telefon.

„Chcę wiedzieć wszystko” – powiedziałem Rebecce. „Każdy szczegół ich planu. Każdy dolar, którego Richard ukradł. Każde kłamstwo, które powiedziały moje dzieci”.

Wyraz twarzy Rebekki nie złagodniał.

„Pani Harper… Evelyn… muszę panią ostrzec. Prawda jest zazwyczaj gorsza, niż się spodziewamy. Czy na pewno chce pani wiedzieć wszystko?”

Myślałam o dniu mojego ślubu, o narodzinach moich dzieci, o trzydziestu sześciu latach wiary, że buduję coś dobrego.

„Muszę wiedzieć” – powiedziałem. „Nie mogę walczyć z czymś, czego nie rozumiem”.

Rebecca skinęła głową.

„Wtedy zaczniemy kopać. Wstępne ustalenia będę miał w ciągu tygodnia”.

Tej nocy wyprowadziłem się z hotelu i zamieszkałem w umeblowanym mieszkaniu w centrum Greenwich. Było mniejsze niż moja szafa w domu, ale było moje. Żadnych wspomnień, żadnych kłamstw, żadnych duchów.

Usiadłem na wynajętej kanapie i spojrzałem na telefon. Do SMS-ów od Brandona i Melissy dołączyły kolejne.

Richard: Proszę, Evelyn, porozmawiajmy.

Brandon: To niedorzeczne. Rozbijasz rodzinę.

Melissa: Jeśli tego nie powstrzymasz, nigdy nie zobaczysz swoich wnuków.

Wnuki?

Dwoje dzieci Melissy, w wieku czterech i sześciu lat. Byłam przy obu porodach. Zapłaciłam za ich przedszkole, ubrania, przyjęcia urodzinowe, a teraz były wykorzystywane jako narzędzie nacisku.

Nie odpowiedziałem na żadną z wiadomości.

Zamiast tego otworzyłem pocztę i zacząłem pisać:

„Dziękuję za polecenie Rebekki Stone. Już okazała się nieoceniona. Chciałam poinformować, że odrzucę wszelkie prośby mediów dotyczące nagrania z imprezy emerytalnej. Nie chcę narażać się na jeszcze większe rozgłosy. Będę jednak wdzięczna za wszelkie informacje na temat wiedzy mojego męża o terminie wypłaty odprawy. Rebecca uważa, że ​​planował rozwód tak, aby zbiegł się z…”

Zadzwonił mój telefon, zadzwonił numer, którego nie rozpoznałem.

Wbrew własnemu rozsądkowi odpowiedziałem.

„Pani Harper.”

Głos kobiety — nieznany, ale w jakiś sposób rozpoznawalny.

„Tu Diane Crawford. Myślę, że musimy porozmawiać.”

Mocniej ścisnęłam telefon.

„Dlaczego miałbym z tobą rozmawiać?”

„Bo wiem o twoim mężu rzeczy, których ty nie wiesz. Rzeczy, które mogłyby ci pomóc w sądzie”.

Pauza.

„I dlatego, że zostałem wykorzystany tak samo jak ty. Po prostu nie zdawałem sobie z tego sprawy aż do wczoraj.”

Powinienem był się rozłączyć. Powinienem był zadzwonić do Rebekki i pozwolić jej się tym zająć.

„Nie przez telefon. Spotkajmy się jutro w południe w kawiarni na Greenwich Avenue – tej obok księgarni”.

Kolejna pauza.

„A pani Harper? Może zechce pani zabrać ze sobą prawnika. To, co mam pani do powiedzenia, zmieni wszystko”.

Siedziałem w pustym mieszkaniu, trzymając telefon i wpatrując się w ścianę.

Osiem lat.

Mój mąż kłamał mnie przez osiem lat i jutro miałam się dowiedzieć, jak głębokie były jego kłamstwa.

Diane Crawford wyglądała na żywo inaczej niż na nagraniach z monitoringu – starsza, bardziej zmęczona. Zniknął jej pewny krok, który widziałam na zdjęciu. Siedziała pochylona nad kawą, co kilka sekund zerkając w stronę drzwi.

Rebecca siedziała obok mnie z notesem i długopisem w pogotowiu. Przyjechaliśmy wcześniej, żeby zająć stolik w rogu, z dala od okien.

„Dziękuję za przybycie” – powiedziała Diane. Nie podała ręki. „Wiem, że pewnie mnie nienawidzisz”.

„Nie znam cię na tyle dobrze, żeby cię nienawidzić” – powiedziałam. „Wiem tylko, że sypiasz z moim mężem od ośmiu lat, podczas gdy ja płaciłam za twoje mieszkanie”.

Diane wzdrygnęła się.

„To prawda. I, co ważne, nie wiedziałem o tej całej sprawie z kartą kredytową aż do zeszłego tygodnia. Richard powiedział mi, że mieszkanie należy do niego, że jest to miejsce, które trzymał w celach biznesowych. Tak to nazywał – nasza relacja”.

Zaśmiała się gorzko.

„On nigdy by cię nie zostawił. Wiedziałam o tym. Po prostu na początku mi to nie przeszkadzało”.

Spojrzała na swoją filiżankę.

„Widziałem nagranie. Przyjęcie pożegnalne. Widziałem, co ci zrobił.”

Diane po raz pierwszy spojrzała mi w oczy i wtedy zdałem sobie sprawę, że nie jestem wyjątkowy.

Byłem po prostu kolejnym zasobem, którym zarządzał.

Kolejny element jego portfolio kłamstw.

Rebecca przemówiła po raz pierwszy.

„Crawford, powiedziałeś, że masz informacje, które mogą pomóc mojemu klientowi. Co dokładnie wiesz?”

Diane wyciągnęła z torby teczkę. W środku znajdowały się kserokopie dokumentów, wydruki SMS-ów i wyciągi bankowe.

„Richard i ja poznaliśmy się na konferencji nieruchomości trzy miesiące po tym, jak mnie zwolniłeś” – powiedziała. „Powiedział, że jest żonaty, ale nieszczęśliwy. Powiedział, że jego żona jest oziębła, zaabsorbowana pracą i nigdy nie ma dla niego czasu”.

Przesunęła teczkę w moją stronę.

„Z perspektywy czasu myślę, że celowo mnie zaatakował ze względu na naszą przeszłość. Wiedział, że będę miał powód, żeby cię urazić”.

Otworzyłem folder.

Pierwszy dokument był rozmową tekstową.

Richard: Ona nigdy niczego nie podejrzewa. Jest zbyt skupiona na swojej cennej karierze, żeby cokolwiek zauważyć.

Diane: A co jeśli się dowie?

Richard: Nie zrobi tego. A nawet jeśli, co ona zrobi? Potrzebuje mnie dla zachowania pozorów. Odnoszący sukcesy dyrektor z kochającą rodziną. To wszystko jest częścią jej wizerunku.

Diane: Dzieci są na pokładzie?

Richard: Brandon od lat pragnie pieniędzy. Melissa po prostu chce czuć się ważna. Pomogą, kiedy nadejdzie czas.

Diane: Pomóc w czym?

Richard: Dostajemy to, na co zasługujemy. Wszyscy troje.

Tekst jest datowany na dwa lata.

„Planował to co najmniej od dwóch lat” – powiedziałem.

„Dłużej niż to”. Diane wskazała na inny dokument. „Spójrz na to”.

To był wyciąg bankowy – konto, którego nigdy nie widziałem w banku, z którego nigdy nie korzystałem. Wpłaty sprzed pięciu lat. Miesięczne przelewy piętnastu tysięcy dolarów z konta oznaczonego jako Harper Household.

„Richard założył konto-wydmuszkę” – powiedziała Rebecca, studiując oświadczenie.

„On wyprowadzał pieniądze od lat” – powiedziała Diane. „Prawie milion dolarów. Znalazłam to przypadkiem. Szukałam wyciągu z karty kredytowej, żeby sprawdzić obciążenie, i znalazłam na laptopie Richarda dane logowania do tego konta – i trzech innych”.

Przełknęła ślinę.

„Osobne konta dla Brandona i Melissy. Płacił im za lojalność. Dwadzieścia tysięcy miesięcznie dla Brandona, piętnaście tysięcy dla Melissy”.

Zrobiłem obliczenia. Ponad trzysta tysięcy rocznie przez co najmniej pięć lat.

Jeden i pół miliona tylko dla moich dzieci.

„Oni wiedzieli o romansie” – powiedziałem.

„Wiedzieli od lat. Brandon kiedyś natknął się na nas w biurze Richarda – w jego mieszkaniu w Stamford. Richard mu zapłacił”.

Głos Diane stał się teraz beznamiętny.

„Melissa znalazła SMS-y na telefonie Richarda dwa lata temu. Zażądała pieniędzy za milczenie. Richard się zgodził”.

Pomyślałam o moich dzieciach – Brandonie, który co miesiąc prosił o więcej pieniędzy, zawsze z nową wymówką. O wystawnych wakacjach Melissy, jej designerskich ubraniach, czesnym w prywatnej szkole dla jej dzieci, które, jak twierdziła, pokrywała z pracy.

Szantażowali swojego ojca.

Oni czerpali zyski z tej afery.

„Jest różnica” – mruknąłem – „ale nie jestem pewien, czy ma ona jakieś znaczenie”.

Rebecca pisała jak szalona.

„To wszystko jest dopuszczalne. Oszustwo finansowe, spisek, potencjalne wymuszenie”.

Spojrzała na Diane.

„Dlaczego nam to mówisz? Sam się w to wplątujesz.”

Diane znów się roześmiała — tym gorzkim śmiechem.

„Bo mam dość. Richard zadzwonił do mnie wczoraj, kiedy pojawiła się wiadomość o pięćdziesięciu milionach. Chciał, żebym pomógł mu przekonać cię do podarcia papierów rozwodowych. Powiedział, że możemy zacząć od nowa, jak tylko będzie miał dostęp do twoich pieniędzy”.

Jej szczęka się zacisnęła.

„Powiedziałam nie. A potem on mi powiedział, co naprawdę o mnie myśli”.

Wciągnęła powietrze, jakby to sprawiało jej ból.

„Osiem lat. Osiem lat zmarnowałem z tym człowiekiem. A on nazwał mnie pożyteczną rozrywką. Powiedział, że nigdy nie byłem niczym więcej niż sposobem na zabicie czasu, gdy czekał na wielką wypłatę”.

Prawie mi jej było żal.

Prawie.

„Jest jeszcze coś” – powiedziała Diane. „To jest najważniejsze”.

Wyciągnęła jeszcze jeden dokument.

To był wydruk z czegoś, co wyglądało na grupową rozmowę rodzinną. Uczestnikami byli Richard, Brandon i Melissa. Data spotkania przypadała na dwa tygodnie przed moim przyjęciem emerytalnym.

Richard: To musi być publiczne. Maksymalne upokorzenie. Podpisze wszystko, żeby tylko uciec.

Brandon: A co jeśli ona najpierw przeczyta gazety?

Richard: Nie przeczyta. Nigdy niczego nie czyta na imprezach. Jest zbyt skupiona na poznawaniu ludzi.

Melissa: A co z odprawą mamy? Czy to nie skomplikuje sprawy?

Richard: Odprawa jest ograniczona do dwukrotności pensji, może najwyżej trzech milionów. Nie warto o nią walczyć. Prawdziwe pieniądze to dom i inwestycje. To właśnie te pieniądze zastrzegają sobie papiery.

Brandon: A co jeśli znajdzie prawnika?

Richard: Zanim ona znajdzie prawnika, rozwód będzie sfinalizowany. Mam to idealnie zaplanowane. Wniosek w poniedziałek, rozprawa w środę. Szybko i bez problemów.

Melissa: lol. Nie będzie wiedziała, co ją uderzyło.

Przeczytałam wiadomości trzy razy. Za każdym razem bolały trochę mniej – nie dlatego, że zdrada była mniejsza, ale dlatego, że przyzwyczajałam się do jej ciężaru.

„Nazywali cię krową” – powiedziała cicho Diane. „W innych wiadomościach. Czas wydoić krowę. Krowa nie ma pojęcia. Takie tam.”

Diane zawahała się.

„Jesteś pewien?”

Wydrukowała kolejny fragment, osobną rozmowę pomiędzy Brandonem i Melissą.

Melissa: Czy możesz uwierzyć, że ona myśli, że ją lubimy?

Brandon: Ona tak bardzo pragnie rodziny, że uwierzy we wszystko. Podaj jej dojną krowę i uśmiechnij się.

Melissa: Tata mówi, że powinniśmy udawać smutnych na przyjęciu, tylko dla pozoru.

Brandon: Postaram się nie śmiać, kiedy będzie jej podawał papiery.

Melissa: Będę klaskać. Zasłużyła na to za te wszystkie lata, kiedy dawała nam odczuć, że jej kariera jest ważniejsza od nas.

Brandon: W końcu dostała to, na co zasługuje.

Odłożyłem wydruk.

Kolejne strony — lata rozmów.

Planowali to w takiej czy innej formie odkąd Richard przestał pracować.

Musieli tylko poczekać na właściwy moment.

Rebecca zebrała wszystkie dokumenty do teczki.

„Crawford, czy zgodziłbyś się zeznawać w sądzie na ten temat?”

Diane skinęła głową.

„Złożę zeznania. Złożę zeznania. Zrobię wszystko, czego będziesz potrzebować”.

Spojrzała na mnie.

„Wiem, że to nie rekompensuje tego, co zrobiłem. Wiem, że brałem udział w zdradzie. Ale pomyślałem, że powinnaś poznać prawdę, bo nikt nie zasługuje na to, co ci zrobili. Nawet od męża, który nigdy jej nie kochał, i od dzieci, dla których poświęciła wszystko”.

Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu.

Kawiarnia tętniła życiem. Normalni ludzie, normalne rozmowy, normalne życie.

„Jeszcze jedno pytanie” – powiedziałem. „Skąd Richard wiedział o dacie mojego przejścia na emeryturę? Dokładny termin. Odprawa miała zostać ogłoszona dopiero później, ale wiedział, że musi złożyć dokumenty tuż przed…”

Twarz Diane się zmieniła. Coś przemknęło przez jej oczy – może poczucie winy albo rezygnacja.

„Ma kogoś w twojej firmie. Kogoś, kto przekazywał mu informacje. Nie znam jej imienia, ale Richard wspominał o niej kilka razy. Chyba kogoś z działu kadr – starego przyjaciela ze studiów, który był mu winien przysługę”.

Myślałam o ludziach w dziale HR, o twarzach, które widziałam na spotkaniach, o nazwiskach na schematach organizacyjnych.

Ktoś zdradził mnie od środka.

Ktoś, komu mógłbym zaufać.

„Dowiem się kto” – powiedziała Rebecca. „Jeśli jest jakiś ślad na papierze, na pewno go znajdziemy”.

Wstałem. Diane też wstała, ściskając torbę.

„Przepraszam” – powiedziała. „Za wszystko”.

Nie powiedziałem jej, że to w porządku.

Nie było.

Ale skinąłem głową i to najwyraźniej wystarczyło.

Na zewnątrz październikowe powietrze było rześkie i czyste. Rebecca szła obok mnie w kierunku swojego samochodu.

„To zmienia wszystko” – powiedziała. „Mamy dowody oszustwa, spisku i przemocy psychicznej. W połączeniu z ukrytymi aktywami i sfingowanym upokorzeniem, mamy do czynienia z całkowitym zwycięstwem”.

„A co z zarzutami karnymi?”

„Możliwe. Oszustwo finansowe jest poważne. Będziemy musieli porozmawiać z prokuratorem okręgowym, ale mogą istnieć podstawy do wszczęcia postępowania karnego”.

Zatrzymałem się. Staliśmy na Greenwich Avenue, otoczeni drogimi sklepami i drogimi ludźmi, żyjącymi drogim życiem.

Gdzieś w tym mieście był dom, za który zapłaciłam, dzieci, które wychowałam, mąż, który planował moje zniszczenie.

„Zrób to” – powiedziałem. „Wszystko. Rozwód, pozew wzajemny, skierowanie sprawy do sądu. Chcę, żeby stracili wszystko”.

Rebecca przyglądała się mojej twarzy.

„Nawet twoje dzieci?”

Pomyślałem o wiadomościach. Krowa w końcu zrozumiała, na co zasługuje. O brawach na moim przyjęciu emerytalnym.

„Są dorośli. Podjęli swoje decyzje.”

Zacząłem znowu chodzić.

„Teraz mogą żyć z konsekwencjami”.

Sala konferencyjna Rebekki Stone wyglądała jak sala narad. Jedną ścianę zajmowały tablice z nazwiskami, datami i kwotami. Na drugiej ścianie rozciągała się oś czasu oszustwa Richarda. Podłogę rzędem pokryto pudłami z dokumentami.

„Przejrzyjmy to, co mamy” – powiedziała Rebecca, stojąc na czele stołu.

Jej asystent prawny, młody mężczyzna o imieniu David, siedział gotowy z laptopem.

„Oszustwo finansowe. Richard wyprowadził około 2,7 miliona dolarów w ciągu siedmiu lat z fałszywych kont. W tym płatności na rzecz Diane Crawford, Brandona i Melissy”.

Spojrzałem na liczby — liczby, które zarobiłem dolar po dolarze w ciągu trzydziestu pięciu lat.

„Ukrywanie majątku. Przedłożone przez niego dokumenty rozwodowe nie ujawniały majątku o wartości jedenastu milionów dolarów. To jeszcze przed odprawą, o której również nie wspomniał, mimo że jego kontakt w Hartwell go o niej uprzedził”.

„Kim był ten kontakt?” – zapytałem.

„Sandra Wells, zastępca dyrektora ds. kadr. Razem z Richardem studiowała. Od lat przekazuje mu informacje. Twój harmonogram, plany podróży, a nawet oceny okresowe”.

„Sandra…” Ledwo ją znałam. Byłyśmy razem na spotkaniach, wymieniałyśmy uprzejmości na korytarzu. Uśmiechała się do mnie na firmowych eventach, relacjonując moje poczynania mężowi.

„Czy postawiono jej zarzuty?”

„Budujemy sprawę. Naruszenie poufności. Spisek w celu popełnienia oszustwa. Margaret Chen prowadzi wewnętrzne dochodzenie. Sandra została wczoraj zwolniona”.

Rebecca przerzuciła notatki na inny zestaw.

„Oszukańcze nakłanianie. Richard przedstawił dokumenty rozwodowe pod fałszywym pretekstem na publicznym wydarzeniu, mającym na celu wywarcie na tobie presji, abyś podpisał je bez weryfikacji. Umowa jest z definicji nieważna”.

„Więc rozwód nie jest ostateczny”.

„Nigdy nie było ważne. Podpisałeś je pod przymusem, bez ujawniania informacji, w oparciu o fałszywe oświadczenia. Już złożyliśmy wniosek o jego unieważnienie”.

Poczułem, że coś w mojej piersi się poluźniło.

Dokumenty, które podpisałam na sali balowej, nie miały znaczenia.

Nigdy tego nie zrobili.

„Teraz czas na kontratak.”

Rebecca zamieniła tablicę.

„Składamy pozew o rozwód na twoich warunkach. Biorąc pod uwagę udowodnione oszustwo Richarda, jego ukrywanie romansu i jego zmowę z twoimi dziećmi, żądamy osiemdziesięciu procent majątku małżeńskiego. Prawo stanu Connecticut dopuszcza nierówny podział majątku w zależności od wkładu ekonomicznego i zachowania. Byłaś jedyną osobą utrzymującą się przez ponad dekadę. On prowadził długotrwały romans z pieniędzmi, które zarobiłaś. Sąd powinien być wyrozumiały”.

„A moje dzieci?”

Wyraz twarzy Rebekki stwardniał.

„To bardziej skomplikowane. Są dorośli. Nie możemy ich włączyć do postępowania rozwodowego. Możemy jednak wystąpić na drogę cywilną o odszkodowanie za pieniądze, które otrzymali – albo jako uczestnicy oszustwa, albo jako odbiorcy skradzionych aktywów”.

„Będą twierdzić, że nie wiedzieli, że pieniądze zostały skradzione”.

„Będą twierdzić wiele rzeczy, ale my mamy wiadomości. Wiedzieli o romansie. Wiedzieli o planie. Aktywnie uczestniczyli w twoim upokorzeniu”.

Pomyślałem o tekście Melissy.

Jeśli tego nie powstrzymasz, nigdy nie zobaczysz swoich wnuków.

Używała moich wnuków jako broni.

„A co z Richardem?”

„Zarzuty karne. Prokurator okręgowy bada sprawę. Oszustwo finansowe tej skali, zwłaszcza wobec małżonka, jest poważnym przestępstwem. W połączeniu z dowodami spisku istnieje duże prawdopodobieństwo wszczęcia postępowania karnego”.

Rebecca podała mi dokument.

„Ale jest jeszcze coś, co musimy omówić. Richard zatrudnił nowego prawnika, kogoś z większymi zasobami niż jego poprzedni obrońca”.

Spojrzałem na nazwę.

Vernon Pike z firmy produkującej białe obuwie w Nowym Jorku.