Podczas kolacji wigilijnej mój tata oznajmił: „Jesteś za mocny na ten dom – nie możesz już z nami mieszkać”. Następnego dnia spakowałem swoje rzeczy i powiedziałem im, że nie będę już płacił rachunków. Tata uśmiechał się, jakby wciąż miał kontrolę… aż zrobił coś, czego nikt z nas się nie spodziewał.

I wtedy po raz pierwszy w życiu przestałam zadawać sobie pytanie, czy nie jestem zbyt surowa.

Bo jeśli Grant mógł wykorzystać moją tożsamość jak broń, to jedyne co mu pozostało, to odebrać mu tę broń.

Całkowicie.

A następny krok, który podjęłam – cichy, legalny, nieustępliwy – był tym, który ostatecznie uświadomił mojemu ojcu, co stworzył.

Nie jest obciążeniem.

Konsekwencja.