Pochylił się i wyszeptał: „Nie płacz teraz. Przydadzą ci się te łzy, kiedy przejmę dom”. Jego pani uśmiechnęła się krzywo. „I samochód” – dodała. Matka uśmiechnęła się z zadowoleniem. „I twoja duma”. Nie odpowiedziałam. Po prostu wręczyłam sędziemu kopertę. Otworzył ją, przeczytał, co było w środku… i nagle wybuchnął śmiechem. Mój mąż zmarszczył brwi. „Co cię tak śmieszy?” Sędzia podniósł wzrok, wciąż uśmiechając się szeroko, i powiedział tylko jedno słowo: „Karma, synu”.

„Pani Martinez” – głos sędziego Wonga był ostateczny. „Udokumentowała pani własne przestępstwa. Swoje akta z monitoringu, nagrania spisków, manipulacje finansowe. Przekazała mi pani wszystko, czego potrzebowałem, żeby zniszczyć pani sprawę”.

Kiedy wychodziliśmy z sądu, Brandon złapał mnie za ramię, a w jego oczach pojawiło się dzikie spojrzenie. „Eleno, proszę. Damy radę”.

Spojrzałam na niego, naprawdę spojrzałam po raz pierwszy od miesięcy. Mężczyzna, którego kochałam, odszedł. „Brandon” – powiedziałam cicho – „szeptałeś, że będę potrzebowała łez, kiedy przejmiesz dom. Crystal chichotała, mówiąc, że weźmie samochód. Twoja matka uśmiechała się, mówiąc, że zabiera mi dumę”. Uwolniłam rękę. „Ale karma miała inne plany”.

***

Sześć miesięcy później siedziałem w nowo wyremontowanej kuchni i czytałem gazetę. Nagłówek wywołał uśmiech na mojej twarzy: *Lokalny agent nieruchomości skazany na dwa lata więzienia za oszustwo.*

Brandon stracił wszystko. Crystal została deportowana po tym, jak wyszły na jaw naruszenia jej wizy. Margaret mieszkała w małym mieszkaniu po drugiej stronie miasta, a jej reputacja legła w gruzach. Mój biznes projektowy prosperował.

Tego ranka Carlos zapukał do moich drzwi z butelką szampana. „Pomyślałem, że powinniśmy to uczcić” – powiedział. „Apelacja Brandona została odrzucona”.

Siedzieliśmy na ganku z tyłu domu, patrząc na ogród, który w końcu mogłam zaprojektować tak, jak chciałam.

„Żałujesz czegoś?” zapytał.

Zastanowiłem się przez chwilę. „Tylko jedno” – powiedziałem. „Żałuję, że nie przejrzałem ich wcześniej”.

„Ale wtedy zemsta nie byłaby tak idealna.”

Zaśmiałem się. „To nie była zemsta, Carlos. To była sprawiedliwość”.

Uniósł kieliszek. „Za sprawiedliwość”.

„Za Karmę” – poprawiłam, stukając kieliszkiem o jego kieliszek. „I za to, żeby nigdy nie lekceważyć kobiety, która została posunięta za daleko”.

Słońce świeciło. Moja kawa była idealna. I po raz pierwszy od lat byłem dokładnie tam, gdzie moje miejsce.