Po tym, jak odmówiłam zarejestrowania domu na nazwisko mojego zięcia, moja córka popchnęła mnie na balkon i krzyknęła: „Albo zarejestrujesz dom na nazwisko mojego męża, albo spadniesz z tego balkonu!”. Wtedy wszedł mój były mąż… A to, co wydarzyło się później, było zbyt przerażające, by sobie to wyobrazić…

Być może była nadzieja na jakąś wspólną przyszłość, nawet jeśli różniła się ona od tej, którą mieliśmy wcześniej.

Zadzwonił telefon, przerywając moje myśli.

To był Frank.

„Marlene” – powiedział. „Mam nadzieję, że nie przeszkadzam ci w lunchu z Reginą”.

„Wcale nie” – odpowiedziałem. „Właściwie dopiero co skończyliśmy”.

„Doskonale. Mogę porozmawiać z wami obojgiem? Mam wieści o Edwardzie.”

Moje serce zaczęło bić szybciej.

„Jakie wieści?”

„Został aresztowany w innym mieście za próbę oszustwa” – powiedział Frank. „Najwyraźniej próbował tego samego procederu z inną rodziną”.

Poczułem mieszaninę ulgi i smutku.

Ulgę, bo Edward nie mógł już nikogo skrzywdzić — przynajmniej przez jakiś czas.

Ale smutek, że kolejna rodzina musiała cierpieć, aby sprawiedliwość w końcu go dosięgła.

„Czy mogę przyjść i opowiedzieć ci o szczegółach osobiście?” – zapytał Frank.

Spojrzałem na Reginę, która energicznie skinęła głową.

„Tak” – odpowiedziałem. „Chodź.”

Po rozłączeniu się Regina spojrzała na mnie zamyślonym wzrokiem.

„Mamo, bez względu na to, co stanie się z tatą, bez względu na to, co stanie się z Edwardem, bez względu na cokolwiek innego – chcę, żebyś wiedziała, że ​​te ostatnie kilka miesięcy były najważniejszymi w moim życiu”.

“Dlaczego?”

„Bo po raz pierwszy od lat znów czuję się sobą – osobą, którą byłam, zanim Edward pojawił się w moim życiu. A to było możliwe tylko dzięki temu, że byłeś gotów o mnie walczyć”.

Przytuliłem ją ponownie, wiedząc, że bez względu na to, jakie wyzwania pojawią się w przyszłości, osiągnęliśmy coś pięknego.