Po 12 latach służby w oddziale specjalnym wróciłem do domu i zastałem matkę pracującą jako pokojówka w rezydencji za 6,8 miliona dolarów, którą dla niej kupiłem – nawet nie rozpoznała we mnie swojego syna. Zachowałem spokój, zadzwoniłem do swojego zespołu i powiedziałem… „Czas odzyskać sprawiedliwość”.

I wróciłem do domu.

Zachód słońca zabarwił wodę na złoto.

Moja matka wyciągnęła rękę i wzięła mnie za rękę.

„Dziękuję, synu.”

„Po co?”

„Za powrót. Za walkę o mnie. Za bycie moim bohaterem”.

Ścisnąłem jej dłoń.

„Wychowałaś SEALsa, mamo” – powiedziałem jej. „Nigdy nikogo nie zostawiamy – a już na pewno nie rodziny”.

Siedzieliśmy tam, aż pojawiły się gwiazdy.

Dwoje ocalałych z różnych rodzajów wojen.

Nareszcie w domu.

I wreszcie spokój.