ODWOŁALI MIEJSCE NA WESELE DLA MOJEGO KUZYNA — WŁAŚCICIEL LOKALU POWIEDZIAŁ: „POZWÓLCIE MI ZADZWONIĆ DO CÓRKI”.

„Zajęty” – powiedziałem. „Ale tak.”

Skinęła głową. „Zajęta to inne słowo oznaczające budowanie”.

Za nami śmiech narastał niczym fala. Isabella opowiedziała historię o zajęciach jogi prenatalnej, które wymagały więcej równowagi niż dyplomacji. Ktoś dopingował gola z pola, który nie został zaliczony. W kuchni zapiszczał minutnik i nikt się nie ruszył, więc zapiszczał ponownie, ale nadal nikt się nie ruszył, bo czasami radość brzmi jak ignorowanie minutników.

Oparłam się o poręcz i pomyślałam o trawniku przy Moonstone tego ranka, kiedy ciocia Vivien próbowała kupić mi randkę. Pomyślałam o fladze powiewającej na wietrze przy podium dla celebransa. Pomyślałam o namiocie wspólnoty i kołdrze uszytej z miejsc, które ludzie pokonywali.

Rodzina, wybrana i odzyskana, wewnątrz i na zewnątrz linii.

„Hej!” – zawołał Marcus od progu, przewieszając ściereczkę przez ramię jak mundur. „Pani Carter. Chcesz mi pomóc uratować bataty?”

„Złożyłam ślubowanie” – powiedziałam. „W chorobie, w zdrowiu i w zapiekankach”.

Weszliśmy do środka.

Koniec z tajemnicami.