Obie pasierbice powiedziały to razem: „Nie masz prawa głosu. My zdecydujemy”. Siedziały przy moim stole, w moim domu, wydając zarobione przeze mnie pieniądze. Powiedziałam „dobra”, wykonałam trzy ciche telefony i pozwoliłam, by terminy nadeszły – wtedy ich pewność siebie runęła.

Nie jestem duchem.

Nie jestem żadnym tłem.

Nie jestem jednorazowa.

Jestem linią.

Ściana.

Granica.

Nie muszą mnie kochać.

Ale będą szanować ziemię, po której stąpają.

Ponieważ zbudowałem go swoim czasem, swoimi pieniędzmi, latami swojego życia.

Nikt nie odda.

Czy żałuję?

NIE.

Tego nikt się nie spodziewa.

Bo nawet w pustych chwilach, nawet gdy pluli mi w twarz swoją pogardą, nadal byłem sobą.

Nie skłamałem.

Nie oszukiwałem.

Nie porzuciłem.

Wstałem.

A gdy nadeszła ta chwila, odszedłem.

Nie karać.

Aby zachować.

Aby w końcu zadać im jedno pytanie, o które nigdy by się nie spodziewali, że zapytam.

Co się dzieje, gdy człowiek, który daje wszystko, nie daje nic?

Teraz już wiedzą.

Czują to w ciszy.

W przypadku braku starych wzorców.

W zimnej stali zasad, których już nie da się łamać.

Ciężar wyborów, które muszą udźwignąć sami.

A ja nadal siedzę w tym domu, za który zapłaciłem, i znów zadaję to samo pytanie.

Czy się myliłem?

Czy popełniłem błąd, nie udzielając wsparcia, gdy pluli mi w twarz?

Czy popełniłem błąd, żądając szacunku przed uczuciem?

Czy popełniłem błąd, stając twardo przy swoim, kiedy ludzie, których karmiłem, ubierałem i chroniłem, wybrali ducha zamiast człowieka?

Czy w końcu miałem rację?

Czy to był jedyny sposób na przetrwanie?

Ty mi powiedz.

Gdybyś był na moim miejscu, naprzeciwko tych, którzy nazywali cię nikim, czy zostałbyś tam?

Czy zapłaciłbyś?

Czy wstałbyś, wykonał swoje telefony i pozwolił ciszy dokończyć to, czego miłość nie mogła dokończyć?

Powiedz mi, bo ja już to przeżyłem i ile to kosztowało