O drugiej w nocy moja córka pojawiła się u moich drzwi, zapłakana i drżąca. Płakała: „Mamo, mój mąż wyczyścił nasze oszczędności i zniknął z kimś innym”.

„Carter Bennett, jestem zastępcą Carsona z Biura Szeryfa Hrabstwa. Mam nakaz aresztowania pod zarzutem oszustwa elektronicznego, kradzieży tożsamości i kradzieży mienia o znacznej wartości”.

Z naszej pozycji mogłem zobaczyć moment, w którym panika ustąpiła miejsca konsternacji na twarzy Cartera.

Obrócił głowę, szukając wyjścia.

Ale on był całkowicie zamknięty w sobie.

Jego ramiona opadły w geście porażki, gdy zastępca szeryfa Carson założył mu kajdanki na nadgarstki.

„Chcę go zobaczyć” – powiedziała nagle Rebecca, robiąc krok naprzód, zanim zdążyłem ją powstrzymać.

Uważnie śledziłem jej poczynania, gdy zbliżała się do grupy funkcjonariuszy otaczających jej męża.

Oczy Cartera rozszerzyły się, gdy ją zobaczył – a potem zwęziły, gdy dostrzegł mnie stojącego za nią, olśniewającego w mundurze komornika.

„Rebecco” – zaczął, a jego głos nabrał gładkiego, przekonującego tonu, którego słyszałam u niego niezliczoną ilość razy. „To wszystko nieporozumienie. Przenosiłem tylko nasze pieniądze, żeby zabezpieczyć je przed wahaniami na rynku. Jeśli zechcesz…”

„Zapisz to” – przerwała mu, a jej głos brzmiał zaskakująco spokojnie. „Przelewy na Kajmany. Sfałszowany podpis na mojej linii kredytowej pod zastaw nieruchomości. Opróżnione konta.

„To nie jest ochrona, Carter. To kradzież.”

Jego wzrok przesunął się na mnie, a jego zrozumienie zaczęło napływać.

„Ty” – powiedział beznamiętnie. „Nigdy mnie nie lubiłaś. Nigdy nie dałaś mi szansy”.

Zachowywałem profesjonalny wygląd – ten sam beznamiętny wyraz twarzy, który doskonaliłem podczas tysięcy rozpraw sądowych.

„Dałem panu pięć lat szans, panie Bennett. Wykorzystał je pan, żeby okraść moją córkę i zaplanować ucieczkę”.

Agent Keller zrobił krok naprzód.

„Musimy go przesłuchać. Nakaz obejmuje przeszukanie jego rzeczy osobistych”.

„Oczywiście” – skinąłem głową.

Profesjonalna uprzejmość wśród funkcjonariuszy organów ścigania.

Kiedy zastępca szeryfa Carson zaczął wyprowadzać Cartera, Rebecca zawołała: „Gdzie jest Veronica? Czy ona nie powinna być twoją towarzyszką ucieczki?”

Coś przemknęło przez twarz Cartera – zaskoczenie, zmieszanie, a potem powoli pozbawiony wyrazu wyraz.

„Nie wiem, o czym mówisz.”

„Twoja asystentka” – naciskała Rebecca. „Ta, z którą romansujesz. Ta, która tajemniczo zniknęła z pracy w tym samym czasie, kiedy ty postanowiłaś zniknąć z całą naszą forsą”.

Śmiech Cartera był krótki i gorzki.

„Veronica? Pewnie jest teraz w biurze. Nigdy nie brała w tym udziału”.

Rebecca zamrugała, na chwilę zaskoczona tą niespodziewaną reakcją.

„Ale w swojej notatce napisałeś, że znalazłeś kogoś, kto rozumie cię lepiej.”

„Przenośnia” – odparł Carter, a nuta jego zwykłej arogancji powróciła pomimo kajdanek. „To nigdy nie chodziło o inną kobietę, Rebecco. Chodziło o wolność – od długów, od zobowiązań, od oczekiwań, których nigdy nie chciałem spełnić”.

To odkrycie wyraźnie uderzyło Rebeccę — uświadomiła sobie, że nie została zastąpiona przez inną kobietę, lecz po prostu odrzucona jako niedogodność.

W pewnym sensie wydawało się, że miało to głębsze konsekwencje niż zdrada finansowa.

Położyłem dłoń na jej ramieniu, by ją uspokoić, gdy funkcjonariusze prowadzili Cartera w stronę biura ochrony lotniska, gdzie miał przejść formalną procedurę przed przewiezieniem do aresztu okręgowego.

„Jechał sam” – powiedziała cicho, gdy zniknął jej z oczu. „Przez cały czas wyobrażałam sobie, jak się ze mnie śmieją, wydają moje pieniądze, a on po prostu wszystkich zostawiał”.

„Narcyzi rzadko tworzą prawdziwe więzi” – odpowiedziałem, prowadząc ją w stronę miejsca, gdzie czekał Michael. „Jedyny związek, który liczy się dla kogoś takiego jak Carter, to ten z samym sobą”.

Kiedy usiedliśmy, Michael rozłożył wstępny spis przedmiotów znalezionych u Cartera.

12 000 dolarów w gotówce.

Pięć kart kredytowych na różne nazwiska.

Paszport z niedawnymi pieczątkami z kilku krajów, które słyną z prywatności bankowej.

A co najważniejsze, analitycy śledczy wkrótce odkryli, że na pendrive znajdowały się numery kont i kody dostępu do kont zagranicznych, które założył.

„To doskonały początek” – zapewnił nas Michael. „Dzięki zabezpieczonym dowodom i obowiązującym nakazom zamrożenia środków mamy duże szanse na odzyskanie znacznej części skradzionych funduszy”.

Rebecca skinęła głową, ale jej wyraz twarzy pozostał zaniepokojony.

„Wciąż nie rozumiem, jak mogłem przegapić znaki. Jak mogłem się tak kompletnie pomylić co do kogoś, z kim mieszkałem pięć lat”.

Pomyślałem o niezliczonych ofiarach, które widziałem w sądzie.

Inteligentni, zdolni ludzie, którzy zostali oszukani przez tych, którym najbardziej ufali.

„Oszuści tacy jak Carter odnoszą sukcesy, bo są mistrzami w udawaniu, że są dokładnie tym, czego chcą i potrzebują ich ofiary” – powiedziałem. „To, że mu uwierzyłeś, nie świadczy o tobie. To dowód na to, jak bardzo był biegły w oszustwach”.

Gdy opuszczaliśmy lotnisko, słońce już w pełni wzeszło nad dniem, który zapowiadał się wyczerpująco, ale owocnie. Dzień ten wypełniony był zeznaniami, stawianiem formalnych zarzutów i dalszym śledzeniem finansów.

Carter był w areszcie.

Ale nasza praca dopiero się zaczynała.

„Co teraz będzie?” zapytała Rebecca, gdy dotarliśmy do samochodu.

„Teraz” – powiedziałem, otwierając drzwi – „śledzimy pieniądze. Każde konto, każdy przelew, każdy sfałszowany dokument – ​​budujemy tak solidną sprawę, że Carter nie ma innego wyjścia, jak tylko współpracować, jeśli chce mieć jakąkolwiek nadzieję na łagodniejszy wyrok”.

Czego nie dodałem, to myśl, która sama się dopełniła w moim umyśle.

I odkrywamy, jak głęboka jest ta królicza nora.

Ponieważ 30 lat spędzonych w sądzie nauczyło mnie, że za początkowymi zdradami często kryją się jeszcze większe oszustwa, czekające na ujawnienie.

Aresztowanie Cartera nie było końcem tej historii.

Pod wieloma względami był to dopiero początek.

„Jest gorzej, niż myśleliśmy” – powiedział ponuro Michael, rozkładając dokumenty na moim stole w jadalni trzy dni po aresztowaniu Cartera.

Rebecca i ja wymieniliśmy spojrzenia.

Ostatnie dni spędziliśmy w wirze spotkań z prawnikami, dochodzeniowych analiz finansowych i zmagań emocjonalnych.

Carter pozostał w areszcie okręgowym, a kaucja została ustalona na 500 000 dolarów, po tym jak prokuratorzy skutecznie dowiedli, że stwarza on poważne ryzyko ucieczki.

„Jak gorzej?” – zapytałem.

Chociaż grubość pliku, który przyniósł Michael, sugerowała, że ​​sprawa była bardziej złożona i wiązała się z czymś więcej niż tylko kradzieżą.

Michael posegregował papiery, układając je w uporządkowane stosy.

„Analiza pendrive’a Cartera przeprowadzona przez FBI oraz wstępne dochodzenie w sprawie Meridian Advisers wskazują, że sprawa wykracza daleko poza to, co opowiedziałaś, Rebecco.

„Wydaje się, że Carter systematycznie oszukiwał klientów przez co najmniej trzy lata”.

Rebecca zbladła.

„Jego klienci – ludzie, którzy powierzyli mu swoje fundusze emerytalne?”

„Dokładnie” – Michael wskazał na arkusz kalkulacyjny. „Według wstępnych ustaleń, przywłaszczył sobie około 3,2 miliona dolarów od co najmniej 14 różnych klientów, głównie starszych inwestorów lub niedawno owdowiałych kobiet zarządzających pieniędzmi po raz pierwszy”.

Drapieżny wzór wywołał u mnie mdłości.

Przez lata pracy w sądzie byłem świadkiem niezliczonej ilości przestępstw finansowych, ale te, których ofiarami padły osoby bezbronne, zawsze uważałem za szczególnie nikczemne.

„Nic dziwnego, że stać go było na nasz styl życia” – mruknęła Rebecca, gdy wszystko zaczęło się układać. „Luksusowe wakacje, drogi samochód, członkostwo w klubie wiejskim. Zawsze zakładałam, że po prostu dobrze wykonuje swoją pracę”.

Spojrzała w górę, czując, jak ogarnia ją nowa groza.

„O Boże, te kolacje, które wydawaliśmy… Czy to były potencjalne ofiary? Czy nieświadomie pomagałem mu w znalezieniu nowych celów?”

Wyraz twarzy Michaela złagodniał, a na jego twarzy odmalowało się rzadkie współczucie.

Byłaś ofiarą tak samo jak wszyscy inni, Rebecco. Tym bardziej, że wykorzystał twoje dobre imię i reputację, by zyskać wiarygodność wśród innych.

Sięgnąłem po dłoń Rebekki, która była zimna i drżąca.

„To nie twoja wina” – upierałem się. „Carter to oszust, który przypadkiem ożenił się z jedną ze swoich ofiar”.

„Co prowadzi nas do nieoczekiwanego skomplikowania” – kontynuował Michael, wyciągając konkretny dokument.

„FBI oficjalnie przejęło sprawę ze względu na międzystanowy charakter oszustwa i liczbę ofiar.

„Rozszerzają śledztwo o potencjalne pranie pieniędzy i oszustwa związane z papierami wartościowymi”.

„Co w tym skomplikowanego?” – zapytałem. „Wygląda na to, że traktują to poważnie”.

„Komplikacja” – wyjaśnił Michael – „polega na tym, że chcą, aby Rebecca współpracowała w budowaniu szerszej sprawy. Konkretnie chodzi im o to, aby zeznawała na temat działalności Cartera, powiązań biznesowych i wszelkich dokumentów, które mogła widzieć lub podpisać nieświadomie”.

Rebecca się wyprostowała.

„Oczywiście, że będę współpracował. Chcę, żeby poniósł odpowiedzialność”.

„To nie jest takie proste” – przestrzegł Michael.

„Współpraca oznacza potencjalne pojawienie się nazwiska w dokumentach sądowych, składanie zeznań, składanie zeznań na rozprawie publicznej.

„Twój związek z Carterem – nawet niewinny – stanie się częścią publicznych zapisów.

„Może to wpłynąć na Twoją reputację zawodową, Twoją zdolność kredytową, a nawet na Twoje przyszłe możliwości zatrudnienia”.

W pomieszczeniu panowała silna atmosfera niepewności.

Kariera Rebekki w branży komunikacji korporacyjnej i tak została zagrożona z powodu jej dłuższej nieobecności w pracy w czasie kryzysu.

Publiczne powiązanie z poważnym oszustwem może znacznie utrudnić znalezienie nowej pracy.

„Jaka jest alternatywa?” zapytała cicho.

Skup się wyłącznie na odzyskaniu swoich osobistych środków. Pozwól FBI rozwijać swoją szerszą sprawę bez twojego bezpośredniego udziału.

„Może to oznaczać nieco wolniejszy proces odzyskiwania danych, ale większą ochronę prywatności”.

Przyglądałem się, jak Rebecca się nad tym zastanawia, widząc tę ​​samą wewnętrzną walkę, którą obserwowałem, gdy jako dziecko stawała przed trudnymi wyborami – musiała ważyć osobiste korzyści w zestawieniu z szerszymi zasadami.

„Jeśli nie pomogę” – powiedziała powoli – „co stanie się z innymi ofiarami? Starszymi klientami, wdowami?”

„FBI nadal będzie badać tę sprawę” – zapewnił ją Michael. „Mają solidne dowody z pendrive’a i akt Cartera. Twoje zeznania wzmocniłyby ich pozycję, ale to nie jedyny czynnik decydujący”.

Rebecca milczała przez dłuższą chwilę, patrząc gdzieś w dal.

Kiedy w końcu się odezwała, w jej głosie słychać było determinację, która bardzo przypominała mi jej ojca.

„Muszę im pomóc” – postanowiła. „Ci ludzie zaufali Carterowi po części ze względu na mnie – ponieważ byłam szanowaną żoną, która legitymizowała go w ich oczach.

„Jeśli moje zeznania pomogą odzyskać ich oszczędności lub powstrzymają go przed zrobieniem krzywdy innym, to jest to ważniejsze niż ochrona mojej prywatności”.

Duma rozpierała mnie w piersi.

Pomimo wszystkiego, co Carter jej odebrał – pieniądze, bezpieczeństwo, zaufanie – nie udało mu się ukraść jej podstawowej przyzwoitości.

„Jest jeszcze jedna rzecz, którą powinieneś wiedzieć” – powiedział Michael, a jego wyraz twarzy był poważny.

„Podczas przeglądu rzeczy osobistych Cartera zabezpieczonych podczas aresztowania, śledczy znaleźli dokumentację sugerującą, że nie jest to jego pierwszy przekręt finansowy.

„Powiązano go z podobnymi operacjami na Florydzie i w Arizonie, działającymi pod różnymi nazwami”.

„Inne nazwy?” powtórzyła Rebecca.

Michael skinął głową i przesunął kserokopię po stole.

Trzy prawa jazdy ze zdjęciem Cartera, ale na różne nazwiska.

Daniel Carson.

Karol Benton.

I Carter Bennett.

„Prawdziwe nazwisko twojego męża brzmi, jak się wydaje, Alexander Caldwell” – wyjaśnił Michael łagodnie.

„Przybierał nowe tożsamości i prowadził podobne interesy przez około 12 lat”.

Rebecca wpatrywała się w dokument, a jej świat widocznie rozpadał się na kawałki.

„Nawet nie znałam jego prawdziwego imienia” – wyszeptała. „Za kogo wyszłam?”

„Profesjonalny oszust” – powiedziałem, a wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce z niepokojącą jasnością.

Urok.

Wygodnie niejasne tło.

Ekspertyza w oddzielaniu ludzi od ich pieniędzy.

To nie była tylko jego praca.

To była cała jego tożsamość.

„To nie wszystko” – kontynuował Michael niechętnie.

„Wstępne śledztwo wskazuje, że miał co najmniej dwa inne małżeństwa, które nigdy nie zostały prawnie rozwiązane”.

„Co oznacza”, że moje małżeństwo nigdy nie było ważne” – dokończyła Rebecca.

Z jej ust wyrwał się dziwny śmiech.

„Nie jestem nawet prawnie jego żoną. Nie wiem, czy mam być załamana, czy ulżona”.

Rewelacji było coraz więcej, a Michael przedstawiał nam wstępne ustalenia FBI.

Alexander Caldwell działał w co najmniej czterech stanach, a jego celem były zamożne społeczności z dużą populacją emerytów.

Jego schemat był spójny.

Ugruntował swoją pozycję jako doradca finansowy.

Zbuduj bazę klientów poprzez kontakty społeczne.

Stopniowo wyprowadzaj fundusze, jednocześnie składając fałszywe oświadczenia.

Następnie znikał, gdy odkrycie stawało się nieuniknione lub gdy zgromadził wystarczająco dużo bogactwa.

„To, co czyni tę sprawę szczególnie znaczącą”, wyjaśnił Michael, „to fakt, że złapaliśmy go, zanim zdążył całkowicie zniknąć.

„W poprzednich przypadkach ofiary nie odkrywały kradzieży, dopóki sprawca nie zniknął, a ślad po nim był zimny”.

„To przez mamę” – powiedziała Rebecca, rzucając mi spojrzenie pełne wdzięczności i wciąż tlącego się bólu z powodu moich lat cichej czujności. „Bo rozpoznała, kim on jest, kiedy ja nie potrafiłam”.

„Zasługa należy się wam obojgu” – poprawił Michael. „Twoja natychmiastowa reakcja po odkryciu kradzieży, Rebecco, była kluczowa. Wiele ofiar marnuje cenne dni na zaprzeczanie faktom lub dezorientację”.

Gdy Michael zbierał dokumenty, szykując się do wyjścia i obiecując aktualizacje w miarę postępów śledztwa federalnego, Rebecca pozostała przy stole, wpatrując się w kserokopię fałszywych dokumentów tożsamości Cartera.

„Jestem inteligentną kobietą” – powiedziała, gdy zostaliśmy sami. „Mam tytuł magistra. Zarządzam komunikacją dla dużych klientów korporacyjnych.

„Jak mogłem tego nie zauważyć?”

Usiadłem obok niej i ostrożnie dobierałem słowa.

„Oszuści tacy jak Carter — czy Alexander, czy jak tam się naprawdę nazywa — odnoszą sukcesy właśnie dlatego, że obierają sobie za cel inteligentnych i utalentowanych ludzi.

„Gdybyś był naprawdę naiwny i niewyrobiony, nie miałbyś zasobów wartych kradzieży”.

„To żadna pociecha” – mruknęła.

„Jest jeszcze coś do rozważenia” – dodałem. „Twojego ojca nie było zaledwie trzy lata, kiedy poznałaś Cartera. Wciąż przeżywałaś żałobę, wciąż oswajałaś się z jego nieobecnością.

„Carter zaoferował bezpieczeństwo i wiedzę finansową — czyli to, co Frank zapewnił mu przed śmiercią”.

Spojrzała ostro w górę.

„Myślałeś, że chciałem zastąpić tatę?”

„Nieświadomie” – wyjaśniłem. „Ale żal rodzi słabości nawet u najsilniejszych ludzi.

„Carter to wyczuł i wykorzystał. Tak właśnie robią drapieżniki. Identyfikują potrzeby emocjonalne i przedstawiają siebie jako rozwiązanie”.

Rebecca milczała przez dłuższą chwilę, analizując tę ​​perspektywę.

„Kiedy zniknie wstyd?” – zapytała w końcu. „Poczucie, że powinnam była wiedzieć lepiej”.

Pomyślałem o tysiącach ofiar, które widziałem poruszające się po budynku sądu przez ostatnie trzy dekady.

Godne szacunku starsze kobiety zostały oszukane i pozbawione środków emerytalnych.

Odnoszący sukcesy przedsiębiorcy przyłapani na oszustwie inwestycyjnym.

Inteligentni młodzi ludzie uwiedzeni oszustwami matrymonialnymi.

Wszyscy zadają tę samą wersję pytania.

Jak mogłem być tak ślepy?

„Wstyd znika, gdy uświadomisz sobie, że zaufanie nie jest słabością” – powiedziałem jej.

„Carterowi nie udało się, bo byłeś głupi. Udało mu się, bo masz normalną, zdrową ludzką zdolność do zaufania.

„To on jest zepsuty, nie ty.”

Kiedy zapadł już wieczór, Rebecca w końcu poszła na górę, żeby wziąć prysznic i odpocząć.

Zostałem przy stole w jadalni, otoczony papierowym śladem oszustwa, które niemal zniszczyło życie mojej córki.

Komornik we mnie rozpoznał znane schematy oszustw i celowych manipulacji.

Matka we mnie płonęła lodowatą furią, bo ktoś celowo obrał sobie za cel moje dziecko.

Jutro miało nastąpić więcej rewelacji, więcej zawiłości prawnych i więcej bolesnych uświadomień dla Rebekki.

Ale dzisiejszy wieczór pokazał mi coś bardzo ważnego.

Mimo szoku i bólu, moralny kompas mojej córki pozostał nienaruszony.

Gdy zaproponowano jej łatwiejszą drogę, która mogłaby ochronić jej reputację kosztem innych ofiar, wybrała trudniejszą drogę pełnej współpracy.

Carter ukradł jej pieniądze i zniszczył jej zaufanie, ale nie udało mu się złamać jej fundamentalnych zasad dobrego imienia.

W języku sądu, w którym spędziłem swoją karierę, był to najbardziej obciążający dowód przeciwko niemu i najbardziej obiecujący znak, że Rebecca prędzej czy później wyzdrowieje.

„Są jeszcze dwie inne żony” – powiedziała agentka FBI Diana Keller, jej elegancki kostium i przenikliwe spojrzenie świadczyły o profesjonalnej sprawności. „Obie wciąż żyją, obie wciąż prawnie poślubione Alexandrowi Caldwellowi i obie są finansowo zrujnowane przez jego intrygi”.

Minął tydzień od naszego spotkania z Michaelem w sprawie rozszerzającego się śledztwa federalnego.

Rebecca i ja siedzieliśmy w prywatnej sali konferencyjnej w terenie FBI, dokąd wezwała nas agentka Keller w związku z, jak to określiła, istotnym wydarzeniem w sprawie.

Rebecca pochyliła się do przodu, mocno zaciskając dłonie na wypolerowanym stole.

„Znalazłeś je? Inne kobiety, które poślubił?”

„Tak” – potwierdził agent Keller, otwierając teczkę ze zdjęciami.

„Katherine Winters, 41 lat, wyszła za mąż za Alexandra, gdy posługiwał się nazwiskiem Daniel Carson w Tampie na Florydzie, a Maria Suarez, 38 lat, wyszła za niego za mąż jako Charles Benton w Phoenix w Arizonie”.

Przesunęła zdjęcia po stole.

Dwie kobiety, obie atrakcyjne i wyglądające profesjonalnie.

Oboje mieli ten sam przerażony wyraz, który widziałem w oczach Rebekki, odkąd o 1:00 w nocy zapukała do moich drzwi.

„Żadne z małżeństw nie zostało prawnie rozwiązane” – kontynuował agent Keller. „Co oznacza, że ​​Alexander Caldwell dopuścił się bigamii trzykrotnie.

„Co ważniejsze w naszym przypadku, wykorzystał każde małżeństwo, aby zbudować wiarygodność i dotrzeć do klientów inwestycyjnych w każdej lokalizacji”.

Rebecca studiowała zdjęcia, a jej wyraz twarzy był nieodgadniony.

„Rozmawiałeś z nimi? Czy wiedzą o mnie? O sobie nawzajem?”

„Przeprowadziliśmy szczegółowe wywiady z obiema kobietami” – potwierdził agent Keller. „Zostały one początkowo zidentyfikowane na podstawie dokumentacji zarekwirowanej panu Caldwellowi w momencie aresztowania i bardzo chętnie współpracowały z nami w trakcie śledztwa”.

Zawahała się chwilę, zanim kontynuowała.

„Co prowadzi mnie do celu dzisiejszego spotkania. Wierzymy, że porównanie doświadczeń, harmonogramów i danych finansowych wszystkich trojga będzie bardzo cenne. Wzory, które moglibyśmy przeoczyć indywidualnie, mogą stać się oczywiste, gdy Wasze historie zostaną przeanalizowane zbiorczo”.

„Chcesz, żebyśmy się spotkali?” zapytała Rebecca.

„Najpierw zabezpiecz wideokonferencję” – wyjaśnił agent Keller. „Jeśli później będzie pan czuł się komfortowo, może spotkanie osobiste, gdy sprawa będzie zmierzać w kierunku rozprawy”.

Uważnie obserwowałem Rebeccę, świadomy, że stanowi to kolejną przeszkodę emocjonalną w i tak już przytłaczającym procesie.

Spotkanie z pozostałymi ofiarami Cartera to jedno.

Spotkanie kobiet, które również uważały się za jego żony, wkroczyło na zupełnie inny poziom psychologii.

„Co by to dało poza porównywaniem notatek?” – zapytałem, czując, że instynkt obronny się w nim ujawnia. „Rebecca już zgodziła się w pełni współpracować z tobą w śledztwie”.

Agent Keller skinął głową, rozumiejąc obawy, jakie kryły się za moim pytaniem.

„Poza wartością śledczą istnieje również praktyczny aspekt finansowy. Wszystkie trzy kobiety mają potencjalne roszczenia do odzyskanych aktywów.

„Nawiązanie teraz relacji opartej na współpracy, a nie na wrogości w przyszłości, może usprawnić proces odzyskiwania danych dla wszystkich zaangażowanych”.

Rebecca ucichła, wciąż studiując zdjęcia.

„Jak długo z nimi był?” – zapytała w końcu. „Zanim zniknął”.

„Cztery lata z Katherine. Trzy z Marią” – odpowiedział agent Keller. „Wygląda na to, że byłaś jego najdłuższym związkiem, trwającym pięć lat”.

Rebecca zaśmiała się gorzko.

„Mam szczęście. Trafiłem na rozszerzoną wersję przekrętu”.

„Właściwie” – powiedział ostrożnie agent Keller – „wydłużony harmonogram w twojej sprawie może mieć znaczenie.

„Na podstawie zebranych przez nas dowodów, Alexander Caldwell zazwyczaj utrzymywał każdą tożsamość przez około trzy do czterech lat, zanim odszedł. Coś w twojej sytuacji skłoniło go do wydłużenia swojej osi czasu”.

Zastanowiłem się nad tą nową informacją.

„Może to ja jestem tą różnicą” – zasugerowałem. „Czy w jego poprzednich związkach była rodzina w pobliżu? Ludzie, którzy uważnie się przyglądali”.

Wyraz twarzy agenta Kellera wyrażał profesjonalne uznanie za tę wiedzę.

„Ani Katherine, ani Maria nie miały bliskich kontaktów rodzinnych. Rodzice Katherine nie żyją, a rodzina Marii przebywa w Meksyku i ma ograniczony kontakt”.

„Więc to ja byłem tym utrudnieniem” – podsumowałem.

„Teściowa, komornik sądowy, która nigdy do końca mu nie ufała”.

„Co ostatecznie mogło uchronić Rebeccę przed poważniejszymi stratami finansowymi” – zauważył agent Keller. „Nasza analiza sugeruje, że przygotowywał się do odejścia od co najmniej roku, ale postępował ostrożniej niż w poprzednich operacjach”.

Rebecca w końcu podniosła wzrok znad zdjęć.

„Chcę je poznać” – postanowiła. „Te kobiety – jeśli wszystkie przeszłyśmy przez ten sam koszmar – może razem uda nam się to jakoś pojąć.

„Albo przynajmniej pomóż upewnić się, że nie będzie mógł tego zrobić nikomu innemu”.

Agent Keller skinął głową, zadowolony z odpowiedzi.

„Jeśli pasuje ci ten termin, zorganizuję wideokonferencję na jutro rano”.

Kiedy później opuściliśmy budynek federalny, Rebecca była wyjątkowo cicha – pogrążona w myślach, gdy szliśmy w kierunku parkingu.

„Jesteś tego pewien?” – zapytałem delikatnie, gdy dojeżdżaliśmy do samochodu. „Spotkanie z pozostałymi żonami z pewnością będzie skomplikowane emocjonalnie”.

„Żony?” powtórzyła, testując słowo. „Formalnie, prawnie żoną jest Maria, bo była pierwsza. Katherine i ja nigdy nie byłyśmy jego prawnie żonami”.

Potrząsnęła głową, a na jej ustach pojawił się smutny uśmiech.

„Czy to nie absurd? Jestem naprawdę zła, że ​​nie jestem prawnie żoną mężczyzny, który okradł mnie i niezliczoną ilość innych osób”.

„To nie jest absurd” – zapewniłem ją, otwierając samochód. „Małżeństwo niesie ze sobą głębokie znaczenie emocjonalne i społeczne, niezależnie od prawnych kruczków.

„Dowiedzenie się, że twoje postanowienie nie było prawnie ważne, to kolejna strata w procesie”.

W drodze do domu Rebecca w końcu wypowiedziała pytanie, które – jak czułem – dręczyło ją od czasu rewelacji agenta Kellera.

„Myślisz, że kiedykolwiek zależało mu na kimkolwiek z nas… choćby trochę? A może po prostu chcieliśmy mieć łatwy dostęp do celów finansowych?”

To pytanie prędzej czy później zadaje sobie każda ofiara oszustwa matrymonialnego.

Czy cokolwiek z tego było prawdą?

Czy wśród tego wyrachowanego oszustwa zdarzały się momenty prawdziwej więzi?

Potrzeba wiary, że nie byliśmy całkowicie ślepi, że rozpoznaliśmy przynajmniej część prawdy pośród kłamstw, jest głęboko zakorzeniona w ludzkiej psychologii.

„Nie wiem” – odpowiedziałem szczerze. „Ludzie tacy jak Alexander Caldwell działają inaczej niż osoby o normalnych zdolnościach emocjonalnych.

„Potrafią przekonująco udawać troskę, jednocześnie odczuwając bardzo mało rzeczywistego przywiązania”.