Nigdy nie powiedziałem rodzinie, że zbuduję firmę wartą więcej, niż sobie wyobrażali. Nadal traktowali mnie jak „nieudacznika”. Zaprosili mnie na kolację wigilijną, żeby mnie upokorzyć, jednocześnie świętując wspaniały awans mojej siostry. Ubierałem się swobodnie, udawałem niewiniątko i pozwalałem im robić, co chcieli. Nie mieli pojęcia, co ich czeka, gdy tylko przekroczyłem próg.

Absurdalny.

„Dlaczego mi to mówisz?” – zapytałem. „Wiesz, że jestem tylko spłukanym freelancerem. Ledwo mnie stać na benzynę. Czemu nie zapytasz w Banku Mamy i Taty?”

Vera przestała chodzić. Odwróciła się do mnie, jej oczy były zimne i wyrachowane.

„Już pozbyliśmy się wszystkiego, co mogliśmy, żeby pokryć koszty jej uruchomienia” – powiedziała. „Bycie prezesem wymaga obecności. Samochody, ubrania, imprezy – to wszystko kosztuje. W tej chwili brakuje nam gotówki”.

Pauza.

„Ale mamy majątek” – kontynuowała. „A raczej… ta rodzina ma majątek. I dlatego tu jesteś. Musimy porozmawiać o poświęceniach. Prawdziwych poświęceniach, a nie o okruchach, które oferujesz”.

Jasmine podniosła twarz znad chusteczki.

Jej oczy nagle zrobiły się suche.

Drapieżny.

„Musimy porozmawiać o ziemi dziadka” – wyszeptała.

Otis sięgnął za poduszkę i wyciągnął grubą kopertę manilową. Rzucił ją na szklany stolik kawowy.

Wylądowało z ciężkim hukiem i ślizgało się, aż uderzyło mnie w kolano.

Od razu rozpoznałem ten charakter pisma.

Mojego dziadka Samuela.

Zmarł dwa lata temu, pozostawiając w mojej piersi pustkę, której ta rodzina nigdy nie będzie w stanie zapełnić.

„Otwórz” – rozkazał Otis.

Sięgnąłem po kopertę, muskając palcami znajomy napis. W środku znajdował się akt własności – pięćdziesiąt akrów w Karolinie Północnej.

Mój wzrok przesunął się po tekście prawniczym, aż natrafił na rubrykę dotyczącą beneficjenta.

Nie Otis Washington.

Nie Jasmine Washington.

Tiana Washington.

„Dziadek mi to zostawił” – wyszeptałem. Papier lekko drżał mi w dłoniach.

Przypomniałem sobie tę krainę. Lata spędzone z nim, z dala od presji i presji Atlanty. Spacery między wysokimi sosnami, podczas których mówił mi, że ziemia to jedyna rzecz, której już nie robią.

Powiedział mi, że to wolność.

Powiedział mi, żebym nigdy tego nie odpuszczał.

„Twój dziadek na końcu nie był przy zdrowych zmysłach” – warknął Otis, przedzierając się przez moją pamięć. „Był zdezorientowany, Tiana. Zapomniał, kto jest przywódcą tej rodziny. Zostawił ci tę atrakcyjną nieruchomość, pewnie myśląc, że potrzebujesz miejsca na rozbicie namiotu, skoro ledwo cię stać na czynsz”.

Jego palec dźgnął papier.

„Ale dziś naprawimy jego błąd”.

„Jak to naprawić?” – zapytałem, chociaż mój żołądek już znał odpowiedź.

Powietrze w pomieszczeniu zrobiło się gęstsze, duszno.

Jasmine przestała udawać płacz. Przyglądała mi się jak jastrząb obserwujący mysz polną.

„Podpiszesz akt zrzeczenia się praw” – powiedział Otis, jakby zamawiał kawę. „Natychmiast przeniesiesz tytuł własności na siostrę. Jasmine potrzebuje zabezpieczenia, żeby uzyskać ogromny kredyt na rozwój firmy. Banki chcą materialnych aktywów, a ta ziemia to jedyne, co nam zostało, co nie jest zadłużone na maksa”.

Pochylił się do przodu.

„Siedzi tam i nic nie robi, tylko hoduje chwasty. W rękach Jasmine staje się kapitałem. Staje się dziedzictwem. W twoich rękach jest tylko ziemią, której nie stać cię na utrzymanie”.

Spojrzałem na akt własności.

Dla nich była to okazja, by zdobyć jeszcze większy, fałszywy status.

Dla mnie był to ostatni prezent od jedynego mężczyzny, który kiedykolwiek kochał mnie bezwarunkowo.

„Chcesz, żebym jej to po prostu dał?” – zapytałem spokojnym głosem. „Oddać jej mój spadek, żeby mogła go zaryzykować i ubić interes logistyczny?”

„To nie jest rozdawanie” – warknął Otis. „To naprawa błędu. Nie masz pieniędzy, Tiana. Jak zamierzasz płacić podatki od nieruchomości? Utrzymywać granice? Państwo i tak ci je odbierze za dwa lata, bo jesteś bez środków do życia”.

Jego głos stał się pogardliwy.

„Zrób to, co słuszne dla rodziny. Przekaż ziemię prezesowi, który wie, co z nią zrobić. Bądź choć raz w życiu pożyteczny”.

Vera usiadła na otomanie tuż przede mną, wystarczająco blisko, żeby zajrzeć mi do środka. Położyła swoją dłoń na mojej.

Jej dotyk był zimny.

Jej głos zaczął brzmieć macierzyńsko, lecz zabrzmiało to tylko protekcjonalnie.

„Tiana, kochanie, posłuchaj ojca. Nie chcemy cię skrzywdzić. Próbujemy cię uratować przed tobą samą. Spójrz na swoje życie. Masz trzydzieści dwa lata i co tak naprawdę możesz z niego wynieść?”

Odhaczała je niczym punkty z listy.

„Bez męża. Bez prawdziwej kariery. Bez majątku. Żyjesz od wypłaty do wypłaty w jakimś wynajmowanym mieszkaniu, pewnie z nieszczelnymi oknami i głośnymi sąsiadami”.

Westchnęła, jakby moja egzystencja ją męczyła.

„Naprawdę myślisz, że dasz radę zarządzać pięćdziesięcioma akrami niezagospodarowanej ziemi? Nie masz głowy do interesów, Tiana. Nigdy nie miałaś. Jesteś marzycielką”.

Jej oczy rozszerzyły się, błagalnie — ale za nimi widziałem kręcące się trybiki.

„Ta ziemia wymaga zarządzania. Podatki, które rosną z roku na rok. Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej. Opłaty za utrzymanie. Czy masz w ogóle zdolność kredytową, żeby założyć konto do rachunków za media dla takiej wielkości nieruchomości? Jeśli ją zatrzymasz, stracisz ją. Rząd zajmie ją w ciągu osiemnastu miesięcy z powodu zaległych podatków i wtedy nikt nie wygra. Spuścizna po dziadku zostanie sprzedana na aukcji obcym ludziom z powodu twojej upartej dumy. Tego chcesz?”

Pochyliła się bliżej.

„Pomyśl o przyszłości. Jasmine ma przed sobą długą drogę. Buduje bogactwo dla nas wszystkich. Ma wizję i determinację, których tobie po prostu brakuje. Jeśli teraz podpiszesz umowę na tę ziemię, będzie mogła ją wykorzystać, zabezpieczyć potrzebny kapitał i zamienić tę ziemię w złoto”.

Ton Very złagodniał i w głosie zabrzmiała obietnica.

„A wiesz, co to dla ciebie oznacza? Bezpieczeństwo. Kiedy Jasmine osiągnie sukces, zaopiekuje się tobą. Nigdy więcej nie będziesz się martwić o czynsz. Może nawet kupi ci ładne małe mieszkanie – albo pozwoli ci zamieszkać w domku gościnnym w swojej nowej posiadłości”.

Dreszcze przeszły mi po kręgosłupie.

Malowała moją przyszłość jako osobę na stałe zależną. Przypadek charytatywny, żyjącą z okruchów ze stołu mojej siostry.

Chciała, żebym oddał jej niezależność w zamian za obietnicę, której nie zamierzała dotrzymać.

Chciała, żebym uwierzył, że jestem zbyt niekompetentny, aby posiadać cokolwiek wartościowego.

„Nie bądź samolubna, Tiana” – powiedziała Vera, ściskając moją dłoń tak mocno, że aż bolało. „To twoja szansa, żeby w końcu pomóc tej rodzinie, zamiast wysysać z nas energię emocjonalną. Przez lata byłaś dawczynią. Teraz w końcu możesz się odwdzięczyć”.

Jej głos stał się ostrzejszy.

„Bądź dobrą siostrą. Bądź dobrą córką. Podpisz papier i pozwól dorosłym zająć się sprawami. Tylko wszystko zepsujesz, tak jak wszystko inne. Pozwól Jasmine dźwigać ciężar bogactwa – tak robią liderzy”.

A potem nastąpił ostateczny cios, zadany z pewnością:

„I bądźmy szczerzy, Tiana. Nie jesteś przywódczynią. Jesteś naśladowczynią. Więc pójdź za naszym przykładem i podpisz akt, zanim wszystko zepsujesz”.

Chad gwałtownie wstał. Lód brzęknął w jego szklance, gdy z hukiem odstawił ją na podstawkę.

Pochylił się nade mną, z twarzą zaczerwienioną od drogiej whisky i taniego poczucia wyższości.

„Nie słuchasz, Tiana” – warknął. „Skończyliśmy prosić grzecznie. Myślisz, że możesz tu siedzieć i trzymać tę rodzinę jako zakładnika swoim uporem? Myślisz, że skoro zmanipulowałaś zniedołężniałego starca, żeby napisał twoje imię na papierze, to naprawdę jesteś właścicielką tej ziemi?”

Okrążył stolik kawowy, aż stanął tuż obok mojego krzesła. Pochylił się, a zapach jego wody kolońskiej przytłoczył cały pokój.

„Pozwól, że wyjaśnię, jak działa prawdziwy świat, skoro ewidentnie nie masz w nim żadnego doświadczenia. Jeśli natychmiast nie podpiszesz tego zrzeczenia się roszczeń, pozwiemy cię”.

Jego głos stał się ostrzejszy i pełen rozkoszy.

„I nie będziemy cię pozywać tylko o ziemię. Pozwiemy cię za znęcanie się nad osobami starszymi. Pozwiemy cię za bezprawne wywieranie nacisku. Będziemy cię oczerniać, aż nikt w tym stanie nie będzie chciał cię zatrudnić do zamiatania podłóg”.

Spojrzałem na niego.

Jego niebieskie oczy były szeroko otwarte z maniakalną intensywnością. Naprawdę wierzył, że strach na mnie zadziała.

„Na jakiej podstawie, Chad?” zapytałem spokojnie.

„Na tej podstawie, że to niemożliwe” – zadrwił. „Dlaczego Samuel miałby zostawić pięćdziesiąt akrów atrakcyjnej nieruchomości na pastwę losu rodziny? To nie ma sensu. Jedynym logicznym wytłumaczeniem jest to, że podrobiłeś jego podpis albo oszukałeś go, kiedy myślał.”

Uśmiechał się jak człowiek wydający wyrok.

„Rozmawialiśmy już z prawnikiem. Jesteśmy gotowi wnieść oskarżenie o oszustwo i fałszerstwo. Czy stać cię na obronę w procesie karnym? Masz pięćdziesiąt tysięcy na zaliczkę? Bo my mamy. Jasmine ma wsparcie firmy”.

Podszedł bliżej.

„Zasypiemy cię kosztami sądowymi, aż będziesz mieszkał w tekturowym pudełku”.

Jasmine skinęła głową, siedząc na sofie, a łzy znów magicznie zniknęły.

„Zgadza się, Tiana” – powiedziała. „Udowodnimy, że wykorzystałaś dziadka. Udowodnimy, że testament jest fałszywy”.

Rozłożyła ręce, jakby chciała okazać miłosierdzie.

„Chyba że podpiszesz akt teraz. Wtedy możemy o tym zapomnieć. Znów będziemy rodziną”.

To było śmieszne. Żałosne. Desperackie.

Oskarżyli mnie o sfałszowanie testamentu, który został poświadczony notarialnie, złożony do aktu notarialnego i zatwierdzony przez notariusza dwa lata temu przez jednego z najlepszych prawników zajmujących się sprawami spadkowymi w stanie — prawnika, którego sam zatrudniłem.

Grozili mi pieniędzmi, których nie mieli.

Chad blefował, mając parę dwójek, przekonany, że ma pokera królewskiego.

Myślał, że jestem spłukana, przerażona Tiana, że ​​załamię się na samo słowo „pozew”.

Nie wiedział, że grozi kobiecie, mając do dyspozycji numer dwudziestu prawników korporacyjnych.

Kobieta, która mogłaby kupić firmę jego prawnika i zamienić ją w park dla psów.

Spojrzałem na Chada. Widziałem, jak trzęsą mu się ręce, a na czole perlą się krople potu.

„Chcesz mnie pozwać za to, że jestem złą córką” – powiedziałam z rozbawieniem w głosie. „To twoja strategia prawna? Powiesz sędziemu, że dziadek kochał mnie za bardzo i to czyni mnie przestępcą”.

Pozwoliłem, by cisza zapadła.

„Powodzenia, Chad. Będziesz potrzebował czegoś więcej niż tylko szczęścia. Będziesz potrzebował prawdziwych dowodów. A oboje wiemy, że jedyne, co masz, to podrobiona torebka Hermèsa i góra długów”.

Oparłam się wygodnie na twardym fotelu, szeroko otworzyłam oczy i postanowiłam odegrać rolę, którą mi napisali: naiwnej siostry, która nie ma pojęcia o wielkich finansach.

Zmarszczyłam brwi i pozwoliłam, by mój głos lekko zadrżał.

„Ale nie rozumiem” – powiedziałem. „Dlaczego tak zaciekle walczysz o tę ziemię? Dziadek Samuel zawsze mi mówił, że to tylko bagno. Zalewa je każdej wiosny. Nie da się tam nic uprawiać. Nie da się na tym budować. To tylko pięćdziesiąt akrów błota i komarów”.

Przechyliłem głowę niewinnie.

„Dlaczego bank miałby przyjąć bagno jako zabezpieczenie globalnej ekspansji biznesowej? To wydaje się dla ciebie kiepskim interesem, Jasmine. Nie chciałbym, żebyś utknęła z bezwartościowym aktywem”.

Jasmine gwałtownie odetchnęła i spojrzała na Chada, przewracając oczami.

„Widzisz?” powiedziała. „Ona jest kompletnie nieświadoma. Nie ma pojęcia, na czym siedzi”.

Potem odwróciła się do mnie, a jej twarz wykrzywił grymas litości i chciwości.

„Tiana, naprawdę jesteś taka prosta, prawda? To już nie jest bagno. Nie czytasz czasopism biznesowych? Nie śledzisz trendów rynkowych? Oczywiście, że nie. Jesteś zbyt zajęta martwieniem się o kolejny rachunek za media”.

Podeszła do okna, jakby chciała zobaczyć, jak jej przyszłe imperium wyłania się zza drzwi podjazdu.

„Chodzi o lokalizację, Tiana” – powiedziała, szepcząc konspiracyjnie. „Mamy poufne informacje. Wiarygodne źródła w miejskiej komisji planowania”.

Zatrzymała się, delektując się tym.

„Krąży plotka – bardzo poważna plotka. Ogromna, warta miliardy dolarów korporacja o nazwie Nexus Health bada właśnie ten obszar w Karolinie Północnej. Planują tam zbudować swoją nową siedzibę badawczą na wschodnim wybrzeżu i zakład produkcyjny”.

Ugryzłem się w wewnętrzną stronę policzka, żeby powstrzymać się od śmiechu.

Nexus Zdrowie.

Moja firma.

Firma, którą założyłem pięć lat temu w garażu. Firma, którą rozrosłem do giganta, podczas gdy moja rodzina bawiła się w przebieranki z podróbkami markowych torebek.

Wiedziałem o siedzibie głównej, ponieważ wczoraj rano zatwierdziłem plany. Wiedziałem o lokalizacji, ponieważ osobiście ją wybrałem – na cześć mojego dziadka.

Chad wskoczył do wody, chcąc wyglądać elegancko.

„Dokładnie, Tiana. Nexus Health to gigant. Kiedy ogłoszą lokalizację, ceny nieruchomości w tym hrabstwie wystrzelą w górę. Wartość tych pięćdziesięciu akrów wzrośnie z pięćdziesięciu tysięcy do dwudziestu milionów w ciągu jednej nocy”.

Jego oczy zabłysły.

„Ale to się stanie tylko wtedy, gdy będziemy kontrolować tytuł przed jego ogłoszeniem. Jeśli go zatrzymasz, deweloperzy zaniżą cenę. Zaproponują ci grosze, a ty przyjmiesz ofertę, bo nie wiesz, jak negocjować z korporacyjnymi rekinami. Potrzebujesz nas, żeby załatwić tę umowę”.

Spojrzałam na swoje dłonie, starając się ukryć uśmieszek grożący wyrwaniem się.

„Więc chcesz odebrać mi tę ziemię” – powiedziałem powoli – „sprzedać ją tej firmie Nexus Health i zatrzymać dwadzieścia milionów?”

„To biznes, Tiana” – warknęła Jasmine. „To strategia. Prezes Nexus Health to duch. Nikt nie wie, kim ona jest, ale jest bezwzględna. Zjada takich jak ty na śniadanie”.

Podniosła brodę, sprawiedliwa w swojej chciwości.

„Robimy ci przysługę, chroniąc cię przed tym etapem negocjacji. Dostajemy pieniądze na rozwój mojej firmy, a ty masz satysfakcję z pomagania rodzinie. A może – może – jeśli transakcja dojdzie do skutku, kupimy ci nowy samochód. Fajny, praktyczny sedan”.

Studiowałem moją siostrę.

Postawiła całą swoją przyszłość na szali, zawierając ze mną umowę, nie zdając sobie sprawy, że to ja siedzę tuż obok.

Nazwała dyrektora generalnego bezwzględnym.

Nie miała pojęcia.

„Och, rozumiem” – powiedziałem cicho. „Nexus Health brzmi strasznie. Zdecydowanie nie chciałbym zostać zjedzony żywcem”.

Jasmine skinęła głową, zadowolona.

„Dokładnie. Więc podpisz papiery, Tiana, zanim rekin pojawi się w mieście.”

Spojrzałem na długopis, który mi podała.

Rekin był już w pokoju, Jasmine.

I była głodna.

Długopis w jej dłoni był tandetny – długopis z wytłoczonym na boku logo firmy ubezpieczeniowej. Pasujący.

Powoli wstałem.

Nogi krzesła zazgrzytały o twarde drewno. Był to ostry dźwięk, który sprawił, że wszyscy się wzdrygnęli.

„Nic nie podpiszę” – powiedziałem lodowatym głosem. „Nie dzisiaj. Nie jutro. Nigdy. Ta ziemia należy do mnie. Dziadek mi ją dał, bo wiedział, że będę jej bronił przed takimi sępami jak ty”.

Vera jęknęła, ściskając perły, jakby brała udział w przesłuchaniu do opery mydlanej.

„Tiana, popełniasz ogromny błąd!” – krzyknęła. „Odchodzisz od rodziny. Odchodzisz od swojej przyszłości”.

„Nie, mamo” – powiedziałem. „Odchodzę z miejsca zbrodni”.

Odwróciłam się do nich plecami. Czułam, jak ich wzrok pali mnie w kręgosłupie. Chad krzyknął coś o prawnikach i żalu, ale ja szłam dalej.

Wychodzę przez drzwi wejściowe. Zbiegam po marmurowych schodach. Wsiadam do samochodu.

Nie odjechałem od razu.

Wyciągnąłem tablet.

Zanim wszedłem do tego domu, aktywowałem mikrokamerę zamaskowaną jako przycisk na płaszczu, o którym przypadkowo „zapomniałem” na wieszaku w korytarzu. Obiektyw miał wyraźny widok na salon przez łukowe przejście.

Włożyłem słuchawki i oglądałem.

W pomieszczeniu panował chaos.

Jasmine chodziła jak tygrys w klatce. Rzuciła niepodpisany akt notarialny na podłogę i nadepnęła na niego obcasem.

„Ona nie podpisze!” krzyknęła. „Ona wszystko zrujnuje, Chad! Doradca kredytowy potrzebuje zabezpieczenia do piątku. Jeśli nie będziemy mieli tytułu własności, Nexus Health kupi od kogoś innego, a my zostaniemy z samym długiem!”

Chad pochylił się, podniósł papier i wygładził odcisk buta.

„Uspokój się, kochanie” – powiedział cicho, groźnie. „Kto powiedział, że potrzebujemy jej podpisu?”

Dżasmina zamarła.

“Co masz na myśli?”

Chad wyciągnął długopis z kieszeni.

„Tiana nie podpisała żadnego dokumentu prawnego w tym domu od dziesięciu lat. Nikt nie wie, jak teraz wygląda jej podpis. Ale mamy w piwnicy jej stare pamiątkowe albumy ze szkoły średniej. Mamy stare kartki urodzinowe. Mogę to odrysować. Mogę ćwiczyć, aż będzie idealnie”.

Vera weszła w kadr.

Nie wyglądała na przerażoną.

Wyglądała na zainteresowaną.

„A co z notariuszem?” – zapytała. „To musi być poświadczone notarialnie”.

Otis podniósł głowę.

„Znam gościa w centrum” – mruknął. „Winien mi przysługę z dawnych czasów. Za pięćset dolców podstempluje wszystko, co przed nim postawimy. Nie musi widzieć Tiany. Wystarczy, że zobaczy gotówkę”.

Dżasmina się uśmiechnęła.

To był przerażający widok.

„Więc po prostu robimy to sami” – powiedziała. „Podpisujemy akt własności, przenosimy tytuł własności i używamy go do zaciągnięcia pożyczki. Zanim Tiana się dowie, ziemia zostanie sprzedana Nexus Health, a pieniądze znajdą się na naszych kontach zagranicznych”.

Zaśmiała się — cicho i z zadowoleniem.

„Może pozywać, ile chce, ale nigdy nie będzie w stanie udowodnić, że to nie był jej podpis. Jest spłukana, pamiętasz? Nie stać jej na grafologa”.

Chad postukał długopisem o brodę.

„Dokładnie. Robimy jej przysługę, naprawdę. Dobrze wykorzystujemy ten atut. Chodźmy poszukać tych roczników.”

Patrzyłem, jak wychodzą razem z pokoju, zjednoczeni w swoim spisku.

Moi rodzice. Moja siostra.

Planowanie popełnienia przestępstwa w tym samym salonie, w którym kiedyś otwieraliśmy prezenty świąteczne.

Zapisałem nagranie i przesłałem je na mój bezpieczny serwer w chmurze.

Chcieli grać nieczysto.

Nie mieli pojęcia, że ​​igrają z ogniem.

Uruchomiłem samochód i odjechałem z uśmiechem na ustach.

Kopali sobie groby, a ja miałem im podać łopaty.

Zjechałem moją rozklekotaną Hondą na pobocze autostrady kilka mil od posiadłości moich rodziców.

W chwili, gdy zniknąłem z pola widzenia, łzy przestały płynąć.

Tak czy inaczej, to nie były prawdziwe łzy – tylko przedstawienie, niezbędny rekwizyt w teatrze okrucieństwa mojej rodziny.

Sięgnąłem do schowka, ominąłem stos niezapłaconych mandatów parkingowych, które tam trzymałem dla ozdoby, i nacisnąłem ukrytą blokadę z tyłu.

Otworzyła się mała, wyłożona aksamitem szuflada.

W środku znajdował się mój szyfrowany telefon satelitarny — elegancki, czarny, wystarczająco bezpieczny, by zarządzać małym krajem.

Wybrałem numer, który znałem na pamięć.

Harrison odebrał po pierwszym sygnale.

Był głównym radcą prawnym Nexus Health, człowiekiem, który jadał rekiny na śniadanie i składał pozwy w porze lunchu. Był też jedyną żyjącą osobą, która doskonale wiedziała, jak wielką przyjemność sprawiało mi niszczenie wrogów.

„Pani Washington” – powiedział Harrison, energicznie i ochoczo. „Zakładam, że kolacja wigilijna przebiegła zgodnie z oczekiwaniami”.

„Gorzej” – powiedziałem, sprawdzając lusterko wsteczne, żeby się upewnić, że nikt za mną nie jedzie. „Chcą podrobić mój podpis, Harrison. Właśnie to robią. Jasmine i Chad odkopują stare roczniki, żeby odszukać mój charakter pisma. Otis prosi o przysługę skorumpowanego notariusza w centrum miasta. Planują złożyć fałszywy akt zrzeczenia się praw własności, aby przenieść nieruchomość w Karolinie Północnej na Jasmine, która będzie mogła wykorzystać ją jako pożyczkę dla firmy”.

Harrison cicho gwizdnął.

„To odważne, nawet jak na nich. Chcesz, żebym powiadomił władze? Mogę zawiesić licencję notariusza do rana. Mogę też uzyskać nakaz sądowy dla twojej siostry, zanim skończy szampana”.

„Nie” – powiedziałem lodowatym głosem. „Jeszcze nie”.

Uderzenie.

„Jeśli ich teraz zatrzymamy, będą twierdzić, że to było nieporozumienie. Powiedzą, że próbowali mi pomóc w zarządzaniu moim majątkiem. Potrzebuję, żeby popełnili przestępstwo, Harrison. Potrzebuję, żeby atrament wysechł. Potrzebuję, żeby ten akt został zarejestrowany u urzędnika hrabstwa. Potrzebuję, żeby weszli do banku i podpisali dokumenty pożyczki, wykorzystując skradzione zabezpieczenie. Chcę zarzutów federalnych, a nie klepnięcia w rękę”.

„Rozumiem” – powiedział Harrison. Słyszałem w tle stukot. „Powiadomię naszych kontaktów w urzędzie stanu cywilnego, żeby zgłosili wniosek, ale pozwolili go przetworzyć. Stworzymy tak gęstą warstwę papierów, że nie będą mogli oddychać”.

Nie wahał się.

„A co z pożyczką? Do kogo się zwracają?”

„Idą do Apex Capital” – powiedziałem i poczułem, jak na mojej twarzy pojawia się uśmiech. „Jasmine wspomniała o tym podczas swojej krótkiej przemowy o swoim imperium. Uważa, że ​​Apex to po prostu kolejna firma venture capital, która łaknie startupów logistycznych”.

Zapadła cisza.

Wtedy Harrison zaśmiał się — mrocznie i sucho.

„Apex Capital” – powiedział – „nasza spółka zależna”.

„Dokładnie” – odpowiedziałem. „Powiedz Sterlingowi z Apex, żeby zatwierdził spotkanie. Powiedz mu, żeby rozwinął czerwony dywan. Niech Jasmine myśli, że wygrała. Niech wierzy, że jest najmądrzejszą osobą w pokoju”.

Mój głos brzmiał spokojnie, ale w środku wszystko się wyostrzyło.

„Harrison… przygotuj zespół biegłych księgowych. Chcę pełnego audytu obecnej działalności Jasmine. Jeśli jest na tyle zdesperowana, żeby ukraść ziemię siostrze, to na pewno fałszuje księgi rachunkowe. Chcę wiedzieć, gdzie poszedł każdy grosz”.

„Uważajcie to za załatwione, pani Washington” – powiedział Harrison. „A Chad?”

Stukałem palcami w kierownicę.

„Chad myśli, że jest nietykalny. Myśli, że jest mózgiem tej operacji. Zajrzyj do jego długów hazardowych. Widziałem, jak trzęsły mu się ręce, kiedy mi groził. Jest z kimś głęboko związany. Dowiedz się z kim – i kup dług. Chcę go mieć na własność”.

„Jutro rano będę miał na twoim biurku pełne dossier” – obiecał Harrison. „Odpocznij trochę, Tiana. Gra dopiero się zaczyna”.

Zakończyłem rozmowę i schowałem telefon satelitarny z powrotem do ukrytej przegródki.

Spojrzałem na swoje odbicie w lusterku wstecznym.

Smutna, załamana Tiana odeszła.

Wilk z Atlanty powrócił.

Włączyłem się do ruchu na autostradzie.

Złapali przynętę.

Teraz pozostało mi tylko czekać, aż pułapka się zamknie.

Siedziałem w swoim biurze w penthousie z widokiem na panoramę Atlanty, kiedy dotarło do mnie dossier Harrisona. Akta dotyczące Chada były grubsze niż słownik – długi hazardowe u bukmacherów w trzech stanach i seria nieautoryzowanych wypłat z kont firmowych Jasmine, o których najwyraźniej jeszcze nie wiedziała.

Miałem właśnie zamknąć teczkę, gdy mój telefon komórkowy zawibrował na mahoniowym biurku.

Jaśmin.

Odczekałam trzy sygnały, zanim odebrałam, a mój głos stał się cichy i stłumiony, jakbym spała w ciasnym mieszkaniu.

„Dzień dobry, Jasmine?” zapytałem.

„Musisz tu natychmiast przyjechać!” – krzyknęła. Bez „cześć”. Bez udawania. Jej głos był piskliwy i przepełniony paniką. „Jestem w biurze, a Kayla właśnie wyszła. Uwierzysz w jej niewdzięczność? Rzuciłam w nią małym zszywaczem, bo pomyliła się przy zamówieniu kawy i odeszła. Właściwie odeszła tuż przed najważniejszym spotkaniem w mojej karierze”.

Odsunąłem telefon od ucha.

Kayla była trzecią asystentką, którą Jasmine zmarnowała w ciągu sześciu miesięcy. Zanotowałem sobie w pamięci, żeby mój dział kadr skontaktował się z Kaylą i zaproponował jej pracę. Każdy, kto przetrwał dwa miesiące z Jasmine, zasługiwał na medal i podwyżkę.

„Co chcesz, żebym zrobił, Jasmine?” – zapytałem. „Nie jestem agencją pracy tymczasowej”.

„Potrzebuję kogoś, Tiana” – warknęła. „Potrzebuję kogoś, kto będzie nosił moje dokumenty, przynosił mi wodę i będzie wyglądał niewidzialnie, kiedy będę finalizować tę umowę z Apex Capital. Nie mogę wejść do sali konferencyjnej sama z własnym laptopem jak wieśniaczka. To psuje wizerunek”.

Wciągnęła powietrze, a w kolejce pojawiła się pogarda.

„Nie robisz nic ważnego, prawda? Oczywiście, że nie. Pewnie siedzisz i oglądasz telewizję w ciągu dnia”.

Mój wzrok powędrował ku wartym miliardy dolarów kontraktom fuzyjnym leżącym na moim biurku. Byłem w trakcie przejmowania szwajcarskiej firmy biotechnologicznej, ale uznałem, że to może poczekać.

„Jestem bardzo zajęty szukaniem pracy” – skłamałem.

„Zapłacę ci” – warknęła Jasmine. „Sto w szmalu za jedno popołudnie. To pewnie więcej, niż zarabiasz w tydzień, cokolwiek to jest. Ubierz się w najładniejsze ciuchy, jakie masz. Nie zakładaj tego okropnego swetra, który miałeś na sobie w Boże Narodzenie. Ubierz się w coś czarnego – coś z napisem „personel pomocniczy”.

Jej głos stał się ostrzejszy.

„I na miłość boską, Tiana, nie odzywaj się, dopóki ktoś cię nie poprosi. Nie zawstydzaj mnie. To spotkanie z dyrektorem Apex Capital. To poważni ludzie. Jeśli to zepsujesz, dopilnuję, żeby mama cię całkowicie uciszyła”.

Uśmiechnęłam się do swojego odbicia w szybie.

Apex Capital — moja spółka zależna.

Spotkanie odbyło się ze Sterlingiem, człowiekiem, którego osobiście zatrudniłem pięć lat temu.

Jasmine chciała, żebym pełnił rolę cichego służącego w pokoju, w którym będę właścicielem mebli, budynku i ludzi siedzących przy stole.

Było zbyt idealnie.

„Dobrze” – powiedziałem, pozwalając, by w moim głosie zabrzmiała desperacka wdzięczność. „Sto dolarów naprawdę by pomogło na rachunek za prąd. Będę za dwadzieścia minut”.

„Dobrze” – powiedziała Jasmine. „I Tiana, nie parkuj tego zardzewiałego samochodu na przednim parkingu. Zaparkuj z tyłu, przy śmietniku. Nie chcę, żeby inwestorzy to zobaczyli i pomyśleli, że prowadzimy działalność charytatywną”.

Rozłączyła się bez pożegnania.

Wstałam i poszłam do swojej prywatnej garderoby. Pominęłam markowe garnitury i jedwabne bluzki, wybierając prostą czarną spódnicę i białą koszulę zapinaną na guziki, którą nosiłam przez całe dnie, gdy tajnie przemierzałam fabryki.

Związałam włosy w poważny kok. Zdjęłam diamentowe kolczyki i zastąpiłam je zwykłymi plastikowymi guzikami.

W lustrze zniknęła miliarderka Tiana.

Zrozpaczona siostra Tiana powróciła.

Złapałem kluczyki – nie do McLarena, ale do Hondy.

Miałem zarobić te sto dolarów.

A w zamian miałem zamiar zabrać jej wszystko, co miała.

Logistics Solutions mieściło się w przygnębiającym centrum handlowym przy autostradzie, wciśnięte między agencję poręczeń majątkowych a sklep z materacami z rabatem. Przednia szyba była oklejona złotą naklejką winylową z ryczącym lwem – już odklejającą się na krawędziach.

Pchnęłam drzwi i uderzyła mnie ściana taniego, kwiatowego odświeżacza powietrza, który palił mnie w gardle. Jasmine ewidentnie wydała swój budżet startowy na wystrój, który krzyczał „girlboss” sprzed pięciu lat.

Plakaty motywacyjne w złotych ramach krzyczały hasłami takimi jak: PRACUJ, AŻ OSIĄGNIESZ COŚ I PRACUJ CIĘŻEJ.

Meble były wykonane ze sztucznej skóry, która skrzypiała, gdy się na niej siadało — niczym poczekalnia w gabinecie taniego chirurga plastycznego.

Jasmine wybiegła z tyłu, trzymając szminkę jak broń. Miała na sobie biały, zbyt ciasny kostium kąpielowy.

„Wreszcie jesteś” – warknęła, sprawdzając swoje odbicie w krzywym lustrze w złotej ramie. Zmierzyła mnie wzrokiem od góry do dołu i wykrzywiła usta. „Cóż, przynajmniej jesteś ubrana na czarno. Postaraj się dziś stać w cieniu. Nie chcemy obniżyć wartości nieruchomości, kiedy przyjadą inwestorzy”.

Chwyciła torebkę z lady recepcyjnej, stojącą obok wazonu z zakurzonymi plastikowymi storczykami.

„Słuchaj uważnie, Tiano. Zanim zespół Apex tu dotrze, musimy przygotować grunt. A to oznacza kawę. Kawę premium – nie to błoto ze stacji benzynowej, które pijesz”.

Wyciągnęła dwudziestkę i podała mi ją, ale gdy sięgnąłem, schowała ją z powrotem.

„To test” – powiedziała, mrużąc oczy. „Czy poradzisz sobie z prostym zadaniem kierowniczym?”

Pochyliła się, delektując się każdym słowem, jakby to była władza.