Niema od trzech lat, przemówiła, gdy klęczał.

Nikt w firmie tak naprawdę jej nie zauważał.

Przychodziła wcześnie, wychodziła późno i pracowała w ciszy. Zawsze w tym samym cywilnym ubraniu, żółtych rękawiczkach i starej chustce na głowie, która zasłaniała większość jej rysów. Nazywali ją „Duchem” albo po prostu „sprzątaczką”. Nikt nie znał jej imienia. Nikt nigdy nie pytał.

Ona nigdy nie mówiła.

Ani słowa przez trzy lata.

Niektórzy szeptali plotki, że kiedyś była śpiewaczką, nauczycielką albo żoną poległego żołnierza. Inni żartowali okrutnie, że musiała zobaczyć coś tak strasznego, tak niewypowiedzianego, że na zawsze pozbawiło ją to głosu.

Ale ona po prostu dalej pracowała – myła marmurowe podłogi, przecierała szklane drzwi, opróżniała kosze na śmieci – każdego dnia.

Aż do dnia, w którym uklęknął .

To był poniedziałek, kiedy wszystko się zmieniło.

W biurze panowała nietypowa, napięta atmosfera. Kadra kierownicza zebrała się w głównym holu, podniosły się głosy. Wybuchł skandal. Prezes, Vincent Hale, został oskarżony o masowe oszustwo wewnętrzne. Miliony zostały źle przydzielone. Zarząd domagał się jego rezygnacji.

Ale nie znajdował się ani w sali konferencyjnej, ani w swoim biurze.

Klęczał przed nią.

Dozorca.

W ogromnym szklanym atrium budynku rozległy się westchnienia.

Stała jak sparaliżowana, z mopem w ręku, wpatrując się w najpotężniejszego mężczyznę w firmie, który teraz drżał, a jego dłonie obejmowały jej dłonie niczym człowieka na rozprawie błagającego o cud.

I wtedy stało się coś, czego nikt się nie spodziewał.

Ona mówiła.

Tylko dwa słowa.