Nie zostałam zaproszona na ślub mojej córki w Paryżu – ten sam, który częściowo opłaciłam. Napisała mi w mailu: „Jeśli chcesz być częścią tego, możesz oglądać przez okno Google Earth, lol”. Więc po prostu odpowiedziałam: „Jasne. Miłego dnia”. Następnego ranka nie przestawała do mnie dzwonić. ALE JA? BYŁAM ZBYT ZAJĘTA, ŻEBY ODBIĆ.

Tego popołudnia, gdy Olivia prawdopodobnie ćwiczyła przysięgę małżeńską w pobliżu Wieży Eiffla, płatności zostały wstrzymane. Rezerwacje hotelowe zostały zawieszone. Umowy z dostawcami zostały wstrzymane. Konta zostały sprawdzone. Nic nielegalnego. Nic dramatycznego. Po prostu… procedury.

Mój telefon znów zawibrował. Odezwała się poczta głosowa. Głos Olivii drżał.

„Mamo, proszę, odpisz. Planista twierdzi, że jest problem z kontami. Rodzice Ethana są wściekli. Uważają, że to nas… skąpców”.

Tani.

Odsłuchałem wiadomość raz. Potem ją usunąłem.

Wieczorem zadzwoniła matka Ethana. Jej ton był uprzejmy, ale stanowczy. „Wygląda na to, że doszło do nieporozumienia. Olivia powiedziała, że ​​zajmujesz się finansami”.

„Byłam” – odpowiedziałam spokojnie. „A teraz radzę sobie z moją nieobecnością”.

Na linii zapadła cisza.

Później tej samej nocy Olivia w końcu wysłała kolejnego maila. Tym razem bez żartów.

„Mamo, przepraszam. Nie sądziłam, że potraktujesz to tak poważnie. Możemy porozmawiać?”

Zamknąłem oczy. Myślałem o każdym szkolnym przedstawieniu, na którym mnie nie widziała, bo pracowałem. O każdym urodzinowym obiedzie, który sam gotowałem. O każdym momencie, gdy przedkładałem jej przyszłość nad własny komfort.

Wkleiłem jedno zdanie:

„Jestem dokładnie tam, gdzie mnie umieściłeś.”