Nazwana „brzydką, rzuconą studentką” i wydziedziczona przez rodzinę. 5 lat później poznałam ich na przyjęciu z okazji ukończenia studiów mojej siostry. Jej profesor zapytał: „Znasz ją?”. Odpowiedziałam: „Nie masz pojęcia”. Nie mieli pojęcia, kim jestem, dopóki…

Spędziliśmy z Marcusem kolejne trzydzieści minut, omawiając szczegóły i strategię. Kiedy skończyliśmy, była prawie dziesiąta.

Impreza pewnie dobiegała już końca. Zastanawiałem się, co moja rodzina mówi pozostałym gościom.

Jakby czytając w moich myślach, telefon Jordana zawibrował. Spojrzał na ekran i mi go pokazał.

To był SMS od profesora Howarda.

„Chciałem tylko, żebyś wiedział, że po twoim wyjściu podeszło do mnie kilka osób, pytając o twoją agencję. Dałem im twoje dane kontaktowe. Myślę, że dzisiejszy wieczór może okazać się dobry dla interesów”.

Jak na ironię, musiałem się z tego śmiać. Próba utrzymania idealnego wizerunku przez moją rodzinę przyniosła spektakularny efekt.

Nie tylko ujawniłem ich kłamstwa, ale także potencjalnie zyskałem nowych klientów.

„Chodź” – powiedział Jordan. „Odwieziemy cię do domu. Masz już dość dramatów jak na jeden wieczór”.

Odwiózł mnie do mojego mieszkania, wygodnego, jednopokojowego mieszkania w dobrej okolicy, na które tak ciężko pracowałam, żeby sobie na nie pozwolić.

Gdy otworzyłam drzwi i weszłam do środka, znajoma przestrzeń wydała mi się niczym sanktuarium.

„Dziękuję, że przyszedłeś dziś wieczorem” – powiedziałem do Jordana. „Nie wiem, co bym bez ciebie zrobił”.

„Od tego są partnerzy” – powiedział z uśmiechem. „Poza tym, za nic w świecie nie przegapiłbym widoku, jak rozwalasz swoją okropną rodzinę. To było epickie”.

Po wyjściu Jordana przebrałam się w wygodne ubrania i zrobiłam sobie herbatę. Usiadłam na kanapie i rozejrzałam się po życiu, które zbudowałam.

Każdy mebel, każda dekoracja, każdy komfort zostały zdobyte dzięki mojej ciężkiej pracy. Moja rodzina nic mi nie dała i nic im nie byłem winien.

Mój telefon zawibrował, gdy dostałem SMS-a od nieznanego numeru. Przez chwilę myślałem, że to może któryś z moich rodziców, ale kiedy otworzyłem, zobaczyłem, że to od dr. Gregory’ego.

„Po dzisiejszych rewelacjach chcę, żebyś wiedział, że moja oferta na projekt dla wydziału medycznego jest nadal aktualna. Prawdę mówiąc, jestem pod większym niż kiedykolwiek wrażeniem tego, co osiągnąłeś. Umówmy się na spotkanie w przyszłym tygodniu. Zasłużyłeś na tę szansę”.

Uśmiechnąłem się i odpisałem, potwierdzając swoją dostępność.

Spotkanie z moimi rodzicami i ich prawnikiem odbyło się trzy dni później w biurze Marcusa. Siedziałem obok Marcusa po jednej stronie stołu konferencyjnego; moi rodzice, Cassandra i ich prawnik siedzieli po drugiej.

Napięcie w pomieszczeniu było tak duże, że można było je przeciąć.

Ich prawnik, starszy mężczyzna o imieniu Donald, próbował natychmiast przejąć kontrolę.

„Moi klienci są skłonni rozmawiać o ugodzie w sprawie funduszu powierniczego, ale chcą mieć pewność, że ta sprawa pozostanie prywatna”.

Marcus nawet nie mrugnął.

„Twoi klienci próbowali oszukać moją klientkę, pozbawiając ją pieniędzy, które prawnie do niej należą. Nie mają tu żadnej siły nacisku. Nie negocjujemy. Poinformujemy ich o tym, co się stanie”.

Przesunął kopie dokumentów po stole.

Oto warunki. Po pierwsze, zapewnisz pełny dostęp do funduszu powierniczego utworzonego przez babcię Atheny. Po drugie, podpiszesz dokument prawny oświadczający, że nie masz żadnych roszczeń do tych pieniędzy teraz ani nigdy. Po trzecie, zerwiesz wszelkie kontakty z Atheną, chyba że ona sama je zainicjuje.

„Po czwarte, natychmiast zaprzestaniesz używania jej imienia, jej sukcesów i wszelkich odniesień do niej w swoim kręgu towarzyskim lub zawodowym”.

Mój ojciec zaczął mówić, ale Marcus podniósł rękę.

„Jeszcze nie skończyłem. Jeśli nie zastosujesz się do któregokolwiek z tych warunków, będziemy ścigać Cię za oszustwo. Przekażemy również kopie nagrania i zeznań świadków z imprezy ukończenia szkoły Twoim kolegom, przyjaciołom i partnerom biznesowym. Wybór należy do Ciebie.”

Donald spojrzał na dokumenty, a potem na moich rodziców. Mama znowu płakała – tym razem prawdziwymi łzami.

Mój ojciec wyglądał na pokonanego. Cassandra wpatrywała się w stół, unikając mojego wzroku.

„To jest wymuszenie” – powiedział Donald słabym głosem.

„Nie” – poprawił Marcus. „To jest sprawiedliwość. Twoi klienci mogą podpisać te papiery i wrócić do normalnego życia – bez pieniędzy, które próbowali ukraść, i córki, którą próbowali wykorzystać – albo mogą odmówić, a my dopilnujemy, żeby wszyscy dokładnie wiedzieli, co zrobili. Ich reputacja legnie w gruzach, a i tak przegrają sprawę o fundusz powierniczy w sądzie”.

„W ten sposób przynajmniej mogą zachować odrobinę godności”.

Zapadła długa cisza. W końcu mój ojciec przemówił.

„Ile jest w funduszu powierniczym?”

„To już nie twoja sprawa” – powiedział Marcus. „Ale tak na marginesie, wystarczy, że Atena będzie miała całkiem wygodnie. A nawet więcej niż wygodnie”.

Wtedy moja matka na mnie spojrzała – naprawdę na mnie spojrzała.

„Jak możesz to robić własnej rodzinie?”

Spojrzałem jej prosto w oczy.

„Przestaliście być moją rodziną pięć lat temu, kiedy mnie wyrzuciliście. Chcę tylko mieć pewność, że nie będziecie mogli mnie już skrzywdzić”.

„Popełniliśmy błędy” – powiedziała z rozpaczą. „Ale nadal jesteśmy twoimi rodzicami. Czy to nic nie znaczy?”

„Kiedyś znaczyło” – powiedziałam cicho. „Kiedyś znaczyło wszystko. Ale nauczyłeś mnie, że miłość jest warunkowa, że ​​warto się mną przejmować tylko wtedy, gdy spełniam twoje wymagania, że ​​mój ból i zmagania nie mają znaczenia, jeśli są dla ciebie niewygodne”.

„Nauczyłeś mnie tych lekcji bardzo dobrze.”

Cassandra w końcu przemówiła, a jej głos był cichy.

„Przepraszam. Nie powinnam była mówić takich rzeczy przez telefon.”

„Nie żałujesz, że to powiedziałeś” – poprawiłem. „Żałujesz, że to usłyszałem i nagrałem. To różnica”.

Marcus stuknął w dokumenty.

„Potrzebujemy odpowiedzi. Podpisz, albo podejmiemy działania prawne i ujawnimy ją publicznie”.

Donald szepnął coś moim rodzicom. Odbyli krótką, ostrą rozmowę przyciszonymi głosami.

W końcu mój ojciec chwycił za pióro.

„To jeszcze nie koniec” – powiedział, składając podpis.

„Tak, to prawda” – odpowiedziałem. „To już koniec”.

Podpisali się kolejno: moja matka, mój ojciec, a nawet Cassandra, która w niektórych oryginalnych dokumentach była wymieniona jako beneficjent drugorzędny.

Każdy podpis był niczym ciężar zdjęty z moich ramion.

Kiedy wszystko było gotowe, Marcus zebrał podpisane dokumenty i zrobił kopie dla wszystkich.

„Otrzymasz powiadomienie, gdy przelew funduszu powierniczego zostanie zrealizowany. Spodziewam się, że nastąpi to w ciągu tygodnia”.

Moi rodzice wstali, żeby wyjść. Mama zatrzymała się w drzwiach i spojrzała na mnie po raz ostatni.

„Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwy” – powiedziała i przez chwilę w jej głosie słychać było niemal szczerość.

„Już jestem” – powiedziałem. „Jestem już od jakiegoś czasu. Musiałem się tylko nauczyć, jak to odnaleźć bez ciebie”.

Wyszli, a ja siedziałem tam, w nagłej ciszy sali konferencyjnej.

Marcus uśmiechnął się do mnie.

„Jak się czujesz?”

„Wolny” – powiedziałem po prostu. „Po raz pierwszy w życiu czuję się całkowicie wolny”.