„Na zjeździe rodzinnym, za który zapłaciłem, dali każdemu koszulkę z nadrukiem. Na mojej widniał napis „Największe rozczarowanie”. Nie protestowałem. Po prostu się uśmiechnąłem, wyjąłem PAPIERÓW, podarłem je na pół i wyszedłem. Godzinę później w końcu przeczytali to, co zniszczyłem – i zaczęli bez przerwy dzwonić…”

Za każdym razem, gdy wysyłaliśmy grant – 7000 dolarów tu, 4500 tam, a czasem więcej – myślałem o teczce marynarki wojennej. O pergaminie. O domku nad jeziorem. O koszuli.

Noc, w której w końcu przestałam płacić za bycie puentą.

Czasami zastanawiam się, czy moja rodzina wciąż o mnie rozmawia.

Gdyby teraz opowiedzieli tę historię inaczej.

Czy nadal jestem „Największym Rozczarowaniem” w ich wersji, czy może zmienili mnie na coś bardziej dramatycznego. Złoczyńcę. Zdrajcę. Niewdzięcznika.

Nie wiem.

Nie sprawdzam.

Od dłuższego czasu nie odzywali się do siebie.

Ja też nie.

Być może ta cisza mówi wszystko, co trzeba powiedzieć.

Czy posunąłem się za daleko?

Czy nie wystarczająco daleko?

Dajcie znać w komentarzach.

A jeśli chcesz więcej takich historii, nie zapomnij zasubskrybować naszego kanału.