Na uroczystości ukończenia studiów prawniczych mojego syna pomylili mnie z pracownikiem… Na przyjęciu, na którym był mój syn, wskazali mi kuchnię: „Pracownicy cateringu, tędy”. Mogłem od razu pokazać legitymację sędziego federalnego, ale kiedy ojciec jego dziewczyny powiedział: „Trzymaj ten środek czyszczący z daleka”,…

Odwróciłem się z powrotem do biurka. Mój młotek leżał obok stosu świeżych akt, drewno było wygładzone w miejscu, gdzie trzymałem go tysiące razy.

„Sprawiedliwość jest ślepa” – powiedziałem cicho, bardziej do siebie niż do Ethana. „Ale ona nie jest głucha. I słyszy wszystko”.

Przypomniałem sobie tamtą noc – muzykę, kryształ, śmiech, który zamarł w chwili, gdy senator zwrócił się do mnie używając tytułu, a nie fartucha.

Charakter człowieka ujawnia się w momentach, w których myśli, że nikt nie patrzy, i w rozmowach, których wydaje się, że nikt nie słyszy.

Gdzieś w mieście inny Sterling rozmawiał zbyt głośno w pokoju, który uważał za bezpieczny.

Gdzie indziej inna Sophia uczyła się na przerwie, przekonana, że ​​system nie ma dla niej miejsca.

Dopóki nosiłam ten szlafrok — i pamiętałam uczucie, gdy sznurki fartucha wrzynały mi się w talię — zamierzałam udowodnić im, jak bardzo się mylą.