Na ślubie syna panna młoda czuła się upokorzona — dopóki ojciec panny młodej nie powiedział jej prawdy…

Linda uśmiechnęła się blado. „Już to zrobiłeś, proszę pana. Widok mojego syna walczącego o to, co słuszne – to jedyna nagroda, jakiej kiedykolwiek będę potrzebować”.

Na zewnątrz zimne wieczorne powietrze owiało im twarze. Po raz pierwszy od lat Linda poczuła się lekka – jakby ciężar każdej zniewagi, każdej długiej nocy w pracy w końcu ustąpił.

Daniel ścisnął jej dłoń. „Chodźmy do domu, mamo”.

Gdy odchodzili od lśniącego hotelu, zostawiając oszołomionych gości i złamaną dumę, Linda uświadomiła sobie coś głębokiego:
być może była uboga w bogactwa, ale wychowała syna o bogatym sercu.