Na ślubie mojej siostry znalazłem swoje miejsce – na zewnątrz, obok koszy na śmieci. Uśmiechnęła się ironicznie: „Chyba się nie liczysz”. Ale pięć minut później żyrandole ucichły, a po sali rozległ się krzyk.

Historia kończy się tam, gdzie się zaczęła, bo prawdziwe kręgi nie zastawiają pułapek; one uczą. Korytarz pachniał liliami i wybielaczem. Sala balowa lśniła jak obietnica, której koszt liczony jest godzinowo. Małe srebrne pudełko stało w zasięgu każdego. Rozległ się krzyk, bo niektóre prawdy muszą opuścić ciało. Życie stało się dłuższe, bo kobieta, której powiedziano, żeby pozostała mała, otworzyła drzwi i przeszła przez nie.

Krawędzie cięte. Tak samo jak wybory. Wybierz swój.

Teraz cię widzą.

Teraz widzisz siebie.

A gdy dwa światła ustawią się odpowiednio, nie trzeba przyciemniać żyrandoli — w Twoim pokoju będzie wystarczająco jasno.