Na ślubie mojego syna posadzili mnie na zewnątrz, tuż obok koszy na śmieci i drzwi kuchennych. Synowa tylko skrzywiła się i zasugerowała, że ​​dawno już przyzwyczaiłam się do złego traktowania. Cicho podniosłam kopertę z prezentem ślubnym i wymknęłam się, tak że dokładnie godzinę później cała sala weselna nagle zawrzała, gdy pan młody zdał sobie sprawę, że najskrytszy i najcenniejszy prezent nagle zniknął.

Dwa dni później Vanessa przyjechała z matką, Teresą Martinez. Przyniosły storczyk w ceramicznej doniczce i ćwiczyły przeprosiny.

„April, jesteśmy naprawdę zażenowani tym nieporozumieniem” – powiedziała Teresa, siedząc na mojej sofie, jakby bała się czymś zarazić. „Vanessa zawsze była bardzo zdenerwowana w stresujących sytuacjach. Ślub był dla wszystkich przytłaczający”.

„To nie było nieporozumienie” – sprostowałem delikatnie. „Vanessa dokonała świadomego wyboru”.

Vanessa osuszyła suche oczy chusteczką.