Na pogrzebie męża dostałam SMS-a z nieznanego numeru: „Żyję. Nie ufajcie dzieciom”. Pomyślałam, że to okrutny żart. – BN

Nagrania zostały odtworzone w sądzie. Po sali przeszedł szmer przerażenia, gdy ława przysięgłych usłyszała, że ​​moi synowie planują moją śmierć. Werdykt zapadł błyskawicznie. Winny wszystkich zarzutów. Dożywocie.

Kiedy usłyszałem wyrok sędziego, ogromny ciężar spadł mi z ramion. Sprawiedliwość. Wreszcie doczekałem się sprawiedliwości dla Ernesta.

Po procesie przekazałem zakrwawione pieniądze z ubezpieczenia na rzecz fundacji wspierającej ofiary przestępstw rodzinnych. Tydzień później otrzymałem list. Był od Charlesa.

Mamo, wiem, że nie zasługuję na twoje przebaczenie, ale przepraszam. Pieniądze, długi… zaślepiły nas. Zniszczyliśmy najkochańszą rodzinę na świecie za 200 000 dolarów, którymi nawet nie mogliśmy się cieszyć. Jutro zakończę życie w celi. Nie mogę żyć z tym, co zrobiliśmy.

Znaleziono go następnego dnia. Henry, dowiedziawszy się o śmierci brata, doznał całkowitego załamania nerwowego i został przeniesiony do więziennego szpitala psychiatrycznego.

Dziś moje życie jest spokojne. Przekształciłam sklep Ernesta w ogród, w którym hoduję kwiaty, które co niedzielę zanoszę na jego grób. Steven stał się moim bliskim przyjacielem. Ludzie czasami pytają, czy tęsknię za synami. Tęsknię za dziećmi, którymi byli, ale te dzieci umarły na długo przed Ernestem. Mężczyźni, którymi się stali, byli mi obcy. Sprawiedliwość nie przywróciła życia mojemu mężowi, ale dała mi spokój. A w ciche noce, kiedy siedzę na ganku, przysięgam, że czuję jego obecność, dumna, że ​​byłam wystarczająco silna, by postąpić właściwie, nawet jeśli oznaczało to utratę synów na zawsze.