Na moim ślubie widziałem, jak moja teściowa pomyliła się z moim kieliszkiem. Zamieniłem nasze kieliszki… i kiedy wzniosła toast, uśmiechnąłem się. Wtedy zaczął się prawdziwy dramat weselny.

„A teraz wszyscy wiedzą, co zrobiła”.

„Wszyscy, oprócz tych, którzy są dla niej ważni” – powiedział Dylan z goryczą.

„Połowa jej znajomych z klubu golfowego stała za nią i mówiła, że ​​to nieporozumienie.

„Chyba się pomyliłeś.

„Niech wierzą w to, w co chcą”.

„Mój tata złożył pozew o rozwód” – powiedział Dylan pewnego ranka.

Usiadłem.

“Co?”

„Andrew mi powiedział.

„Prawnik taty doręczył jej dokumenty.”

Nie wiedziałam, co czuć.

Robert zawsze był chłodny i dystansujący się, ale zakładałam, że będzie stał murem za swoją żoną.

„Dlaczego?” zapytałem.

„Bo w końcu zobaczył ją taką, jaka jest” – powiedział Dylan.

„I dlatego, że jest upokorzony.

Nazwisko Ashford znaczy dla niego wszystko.

„I przeciągnęła go przez błoto.

„Zrobiła z nich żart w Internecie”.

„Więc ją porzuca” – powiedziałem.

„Próbowała otruć jego synową”.

„Tak” – powiedział Dylan. „Porzuca ją”.

Położyłem się i zacząłem przetwarzać informacje.

„Jak Andrew sobie z tym radzi?”

„Nie za dobrze.

„Jest zły na mamę, ale ona wciąż jest jego matką.

„A teraz jego rodzice się rozwodzą.

„Jego rodzina się rozpada.

„A jesienią zaczyna studia, mając to wszystko nad sobą”.

„To nie jest jego wina” – powiedziałem.

“Ja wiem.

Powiedziałem mu, że może u nas zamieszkać w każdej chwili.

„Że bez względu na wszystko nadal jesteśmy rodziną”.

Byliśmy rodziną.

Pomimo wszystko.

Nadal byliśmy małżeństwem, nadal byliśmy razem.

Karolina poniosła porażkę.

Rozprawa wstępna była formalnością.

Sędzia zapoznał się z dowodami – nagraniami z kamer, raportami toksykologicznymi, zeznaniami Jennifer na temat brakujących tabletek – i uznał, że istnieją wystarczające podstawy do wszczęcia procesu.

Karolina nie przyznała się do winy.

Oczywiście, że tak.

Huxley twierdził, że nagranie jest niejasne.

Karolina miała problem z rozpoznaniem, która szklanka jest która.

Że sama zażywała środek uspokajający na stres i przypadkowo wrzuciła go do niewłaściwej szklanki.

Prokurator — bystra kobieta o nazwisku Amanda Cameron — zmiażdżyła argumentację.

Jeśli Karolina brała leki na własny stres, to dlaczego nie miała recepty?

Dlaczego wzięła to z butelki swojej siostry?

A jeśli to był wypadek, to dlaczego nikogo nie ostrzegła?

Miała wiele okazji, żeby powiedzieć: „Och, niechcący wrzuciłam lekarstwo do szklanki”.

Ale tego nie zrobiła.

Ona milczała.

Pozwoliła mi usiąść i napić się.

Sędzia wyznaczył datę rozprawy za trzy miesiące.

Trzy miesiące zawieszenia.

Wróciłem do pracy, wdzięczny, że mogę się skupić na czymś innym niż sprawa.

Moi uczniowie byli mili i unikali tematu, choć czasem przyłapałam ich na szeptaniu.

Ich rodzice byli mniej mili.

Na konferencjach ludzie patrzyli na mnie z mieszanymi uczuciami – od litości po podejrzliwość.

Jedna z matek rzeczywiście zapytała:

„Czyli rzeczywiście wydarzyło się tak, jak mówią?”

Chciałem krzyczeć.

Zamiast tego uśmiechnąłem się szeroko.

„Dowody mówią same za siebie”.

W domu Dylan i ja próbowaliśmy stworzyć jakąś normalność.

Nigdy nie pojechaliśmy na naszą podróż poślubną.

Pojechanie do Włoch i udawanie, że wszystko jest w porządku, wydawało mi się niewłaściwe.

Zamiast tego zostaliśmy w moim małym mieszkaniu, rozmawiając późno w nocy, próbując uporać się z konsekwencjami tego zdarzenia.

„Opowiedz mi o swoim dzieciństwie” – poprosiłem pewnej nocy.

„Powiedz mi, czy były jakieś znaki, które powinienem był zauważyć”.

Dylan milczał przez długi czas.

„Zawsze były jakieś znaki” – przyznał.

„Po prostu nie rozpoznawałem, kim oni są.