Na imprezie z przyjaciółmi męża próbowałam go pocałować, tańcząc. Odsunął się i powiedział: „Wolę pocałować mojego psa niż ciebie”. Wszyscy się roześmiali. Potem dodał: „Nie spełniasz nawet moich standardów. Trzymaj się ode mnie z daleka”. Śmiech stawał się coraz głośniejszy. Uśmiechnęłam się, jakby nic mnie nie bolało, ale kiedy w końcu odpowiedziałam, w sali zapadła cisza. Niektóre słowa bolały, ale moje rany były głębsze.

„Pamiętasz, jak ktoś pyta, czym się zajmujesz, powiedz po prostu, że pracujesz w szpitalu?” – Caleb poinstruował mnie, kiedy wpinałam się w sukienkę od projektanta, którą wybrał, ale ani razu nie pochwalił. „Nie wspominaj, że prowadzisz oddział kardiologiczny. Ci ludzie nie chcą słuchać o medycynie na imprezach”. Znów mnie ćwiczył, tak samo jak przed każdym spotkaniem ze swoją ekipą z firmy inwestycyjnej, układając moje odpowiedzi, żeby mieć pewność, że nigdy go nie przyćmię. Pięć lat temu chwalił się wszystkim, że poślubił chirurga. Teraz traktował moją karierę jak wstydliwą tajemnicę, która mogłaby się przypadkiem wymknąć, gdybym nie była wystarczająco ostrożna.

Stałam przed lustrem w naszej sypialni, poprawiając szmaragdowozielony materiał, który kosztował więcej niż miesięczny czynsz większości ludzi. Sukienka była piękna, jak sądzę, ale sprawiała wrażenie kostiumu do sztuki teatralnej, w której zapomniałam wszystkich kwestii. Za mną Caleb kontynuował swój rytuał przygotowań, sprawdzając kołnierzyk po raz siedemnasty. Tak, liczyłam. Łatwiej było skupić się na jego obsesyjnych poprawkach niż myśleć o tym, jak się tu znaleźliśmy.

„Jenkinsowie tam będą” – kontynuował, przewijając ekran telefonu. „Pamiętaj, on zajmuje się fuzjami i przejęciami, a nie prywatnym kapitałem. Nie pomyl tego znowu. A jego żona ma na imię Patricia, a nie Paula”. Chciałem mu powiedzieć, że nazywałem ją Patricią od trzech lat, że incydent z Paulą był jego błędem na zeszłorocznym przyjęciu bożonarodzeniowym. Ale poprawki nie były już częścią naszego scenariusza. Zamiast tego obserwowałem, jak przeobraża się w lustrze, każda zmiana w jego wyglądzie oddalała go o krok od mężczyzny, który kiedyś czekał przed szpitalem z kawą i kwiatami po moich ciężkich operacjach.

„Dziś uratowałem 12-letniego chłopca” – powiedziałem cicho, badając sytuację. „Jego zastawka mitralna była…”

„Wspaniale, kochanie” – przerwał mu Caleb, nie odrywając wzroku od telefonu. „Ale nikt nie chce słuchać o krwi i zabiegach przy koktajlach. To sprawia, że ​​ludzie czują się niekomfortowo. Po prostu trzymaj się lekkich tematów. Pogoda, plany wakacyjne, może ta nowa restauracja w centrum, o której wszyscy mówią”.

Pogoda. Pięć lat studiów medycznych, trzy lata rezydentury, dwa lata kierowania oddziałem kardiologicznym w jednym z najlepszych szpitali w kraju, a on chciał, żebym omówił formacje chmur z bankierami inwestycyjnymi, którzy prawdopodobnie nie potrafiliby zlokalizować własnych punktów tętna. Mój telefon zawibrował, informując o wiadomości od mojego zespołu chirurgicznego. Chłopiec był stabilny i już pytał, kiedy będzie mógł znowu grać w baseball. Jego matka płakała, kiedy powiedziałem jej, że operacja się powiodła. Te łzy znaczyły dla mnie więcej niż jakiekolwiek zaproszenie na imprezę, ale wspominanie o nich byłoby naruszeniem starannie skonstruowanych zasad postępowania Caleba.