Na Boże Narodzenie moja teściowa z dumą przedstawiła mojemu mężowi nową kobietę. Uśmiechnęłam się słodko i powiedziałam: „A tak przy okazji, dom jest na mnie, a nie na jego nazwisko”. Pokój zamarł.

„A potem… popełniłam błąd, pytając o jego zdolność kredytową. O wspólny zakup domu”.

„Niech zgadnę” – powiedziałem. „Jego ocena kredytowa nadal jest fatalna”.

„Gorzej. Nie zapłacił ani jednej raty od waszego rozwodu. Samochód, który spłacałaś? Zajęty. Jego karty kredytowe? Windykacja. Lorraine płaciła mu czynsz, ale on kłamał, że znalazł pracę.”

„Dlaczego mi to mówisz?”

„Bo byłam na tyle głupia, żeby podpisać z nim umowę najmu” – powiedziała z goryczą. „A teraz uświadamiam sobie, że jestem po prostu twoją następną wersją. Lorraine już sugeruje, żebym kupiła dom i podpisała go jego nazwiskiem”.

Poczułem dziwną mieszankę satysfakcji i współczucia. „Przepraszam” – powiedziałem. „Naprawdę”.

„Zerwałam z nim wczoraj. Lorraine dzwoniła do mnie dziś siedemnaście razy, mówiąc, że jestem niewdzięczna. Że jestem taka sama jak ty”.

„Brzmi znajomo” – powiedziałem.