Moja żona rozwiodła się ze mną i uzyskała pełną opiekę nad moimi bliźniakami. „Wstydzą się, że jesteś ich ojcem” – napisała. Nie sprzeciwiałem się. Trzy lata później jeden z bliźniaków zachorował na białaczkę. Szukali bliźniaków w celu uzyskania zgodności szpiku kostnego. Zgłosiłem się. Onkolog przeprowadził badania i zamarł. Przebadała ponownie. I jeszcze raz. Zadzwoniła do dyrekcji szpitala. Wszyscy wpatrywali się w wyniki. „To jest medycznie niemożliwe”. Jej następne 5 słów zniszczyło moją byłą żonę…

Usiadłem naprzeciwko niej, a mój głos był cichy, ale pewny.

„Chłopcy nie są moi. Żaden z nich. Lekarze przeprowadzili test trzy razy”.

Twarz Nadine wyrażała różne emocje – najpierw zdziwienie, potem strach, a na końcu coś, co wyglądało na kalkulację.

„To niemożliwe. To musi być jakaś pomyłka.”

„Nie ma mowy. Powiedzieli mi też coś ciekawego. Caleb i Micah nie są bliźniakami jednojajowymi. Są dwujajowe, co oznacza, że ​​mogą mieć różnych ojców”.

Nic nie powiedziała.

„Różni ojcowie? Nadine? Jak dwóch różnych mężczyzn, którzy nie są mną”.

Nadal nic.

„Kim oni są, Fletcher?”

„Nie sądzę, żeby to był odpowiedni moment. Mój syn jest na górze.”

„Ale on nie jest moim synem, prawda? Więc myślę, że to jest właśnie ten moment”.

Pochyliłem się do przodu.

„Kim są ojcowie?”

Nadine zamknęła oczy.

„To było dawno temu. Zanim się pobraliśmy. Byliśmy zaręczeni. Staraliśmy się o dziecko”.

„Wiem kto” – powiedziałem.

Otworzyła oczy. Były mokre.

„Czy to ma znaczenie?”

„To ważne, bo jeden z nich może być odpowiednikiem Caleba. To ważne, bo okłamywałeś mnie przez ponad dekadę. To ważne, bo poświęciłam wszystko dla tych chłopców, a oni nigdy nawet nie byli moi”.

Nadine otarła oczy serwetką.

„Grant Holloway i Dex Yarborough”.

Dwa nazwiska, o których nigdy wcześniej nie słyszałem.

„Kim oni są?”

„Grant był moim trenerem personalnym, kiedy trenowałem CrossFit. Dex… pracował w mojej firmie. Mieliśmy romans podczas podróży służbowej”.

Potrząsnęła głową.

„To było głupie. Byłam młoda i zagubiona, a ty ciągle pracowałaś i czułam się samotna”.

„Więc spałaś z dwoma różnymi mężczyznami, kiedy byliśmy narzeczeni.”

„To nie było tak. To nie była jakaś wielka sprawa. Po prostu…”

„Co takiego? Tylko dwóch różnych mężczyzn, którzy mogli być ojcami dzieci, które wychowałem jak własne”.

Nie miała na to odpowiedzi.

Wstałem.

„Gdzie oni teraz są — Grant i Dex?”

„Nie wiem. Nie rozmawiałem z żadnym z nich od lat.”

„Znajdź ich dzisiaj. Jeden z nich może uratować życie Caleba”.

„Fletcher, zaczekaj.”

Złapała mnie za ramię.

„Czy to oznacza… że nie pomożesz?”

„Nie będziesz testowany” – powiedziałem. „Ja już byłem testowany. Nie jestem dawcą, bo nie jestem jego ojcem”.

Uwolniłem rękę.

„Znajdź prawdziwych ojców, Nadine. Zostanę, dopóki tego nie zrobisz, ale potem skończymy”.

Wyszedłem z kawiarni.

Zanim się załamałam, dotarłam do klatki schodowej – usiadłam na betonowych schodach i płakałam, jak nie płakałam od czasu rozwodu.

Wszystko co straciłem.

Wszystko co poświęciłem.

Wszystko to opłakiwałam przez trzy lata.

I nic z tego nie było prawdą.

Chłopcy, których kochałam, nie byli moi.

Nigdy nie było moje.

Ale nadal je kochałam.

To była najgorsza część.

Nawet znając prawdę, nawet wiedząc, że Nadine kłamała we wszystkim, wciąż kochałam Caleba i Micah. Wciąż chciałam, żeby dorośli, skończyli szkołę, wzięli ślub i mieli własne dzieci.

Biologia nie stworzyła tej miłości.

Jedenaście lat bycia ojcem wystarczyło i biologia również nie była w stanie tego wymazać.

Znalezienie Granta Hollowaya i Dexa Yarborough zajęło trzy dni.

Nadine zatrudniła prywatnego detektywa, którego opłacili jej rodzice. Stali się oni nagle bardzo skłonni do współpracy, gdy ich wnuk umierał.

Zatrzymałem się w motelu niedaleko szpitala i odwiedzałem Caleba, kiedy tylko lekarze na to pozwalali.

Był taki chudy. Chemioterapia odebrała mu włosy, energię i apetyt.

Ale jego oczy były takie same — te głęboko niebieskie oczy, którymi patrzył na mnie z takim zaufaniem, gdy był mały.

“Tata.”

Nadal nazywał mnie tatą.

Nawet po trzech latach, kiedy Nadine mówiła mu, że jestem potworem, on nadal nazywał mnie tatą.

Hej, kolego. Jak się czujesz?

„Jestem zmęczony. Wszystko mnie boli.”

„Wiem, ale lekarze ciężko pracują, żeby cię wyleczyć. Znajdą kogoś, kto będzie mógł pomóc”.

„To ty? Mama powiedziała, że ​​możesz pasować.”

Zawahałem się.

On jeszcze nie wiedział.

Nadine mu nie powiedziała.

„Wciąż nad tym pracujemy, kolego. Ale cokolwiek się stanie, jestem tutaj. Nigdzie się nie wybieram”.

Uśmiechnął się słabo.

„Tęskniłam za tobą, tato.”

„Ja też za tobą tęskniłam – bardziej, niż myślisz.”

Trzymałam go za rękę, aż zasnął.

Micheasz przyszedł z wizytą drugiego dnia.

Był większy od Caleba, zdrowszy, miał ciemne włosy odziedziczone po matce, zamiast jasnobrązowych, które dzieliliśmy z Calebem.

Teraz wiedziałem, dlaczego wyglądają inaczej.

Różni ojcowie.

„Cześć” – powiedział niezręcznie od progu.

„Cześć, Micah. Możesz wejść.”