Moja synowa krzyknęła: „Twoja mama zmieniła hasło – nie mogę już używać jej karty!”. Kilka minut później mój wściekły syn wpadł do pokoju… nie zdając sobie sprawy, że prawdziwa niespodzianka jeszcze się nie zaczęła.

„Daje nam to czas” – powiedziała Alma.

„Im też daje to czas” – odpowiedziałem.

Mój telefon zawibrował. Wiadomość z nieznanego numeru. Nie – nowy numer. Stary numer Marcusa był zapisany pod „Marcus (dom)” z czasów, gdy jeszcze tu mieszkał. Ten składał się tylko z cyfr.

Musieliśmy to zrobić, mamo. Zobaczysz, że tak będzie najlepiej. Kochamy cię.

Żadnych przeprosin za działanie za moimi plecami. Żadnego potwierdzenia odbioru listu. Tylko poklepanie po głowie z perspektywy trzech tygodni, kiedy to oni już będą u władzy.

Położyłem telefon ekranem do dołu na stole. Szum w uszach ustąpił miejsca cichemu, miarowemu pulsowaniu.

„No cóż” – powiedziałem. „Chyba właśnie pojawiła się prawdziwa niespodzianka”.

Alma prychnęła. „Myślą, że cię zaskakują” – powiedziała. „Błogosław im”. W jej oczach nie było rozbawienia. Były bystre.

„Muszę zadzwonić do prawnika” – powiedziałem.

„Już do niego pisałam” – odpowiedziała. „Mówiłam ci, że będę twoją sekretarką, dopóki to się nie skończy”.

Wziąłem głęboki oddech, pozwalając powietrzu wypełnić płuca po raz pierwszy. Świat zewnętrzny wciąż tu był – gdzieś kosiarka, odległa syrena, przedrzeźniacz na linii. Wewnątrz powietrze się zmieniło.

Postawili granicę.

Ja też.

Czas sprawdzić, które z nich jest respektowane przez prawo.

Adwokat — David Hall — przyjął mnie dwa dni później, wciskając mnie między „sporne kwestie testamentu na wyspie Wilmington” a „przegląd opieki nad kobietą, której dzieci naprawdę się o nią troszczą”, jak to ujął.

Jego biuro znajdowało się w centrum miasta, w jednym z tych wąskich, ceglanych budynków z kutymi, żelaznymi balkonami i tabliczką przy drzwiach, dzięki której turyści wiedzieli, kto z kolonistów kiedyś tam mieszkał. W poczekalni unosił się zapach olejku cytrynowego i starych książek. Na ścianie za biurkiem recepcjonistki wisiały dyplomy. Alma przeglądała zniszczony egzemplarz magazynu „Savannah Magazine”, podczas gdy ja wypełniałem mały formularz aktualizacyjny.

„Czy od ostatniej wizyty zaszły jakieś zmiany w Twoim stanie fizycznym lub psychicznym?” – pytał formularz.

Zaznaczyłem „Nie” i dopisałem na marginesie: „Poza tym, że jestem wściekły”.

Dawid uśmiechnął się, gdy to zobaczył.

„Podoba mi się pani nastrój, pani Lane” – powiedział, gdy siedzieliśmy w jego małej sali konferencyjnej. Miał pięćdziesiąt kilka lat, siwiejące skronie, a kąciki oczu były zmarszczone w sposób, który sprawiał, że wyglądał na wiecznie zaniepokojonego i wiecznie rozbawionego.

„Nie czuję się na siłach” – powiedziałem. „Czuję się, jakby ktoś wcisnął mi kaftan bezpieczeństwa z papierkowej roboty”.

Skinął głową. „Sąd spadkowy tak ci zrobi. Przejdźmy przez to razem”.

Tak zrobiliśmy. Strona po stronie. Miał już kopię petycji; dokumenty sądowe trafiły do ​​jego systemu tego samego dnia, w którym doręczyciel pojawił się na moim ganku.

„Dobrze” – powiedział w końcu, stukając w akapit. „To w skrócie ich argument. Twierdzą, że nie potrafisz zarządzać swoimi sprawami i potrzebujesz opiekuna. My odpowiadamy dwoma głównymi argumentami: po pierwsze, nadal jesteś w stanie samodzielnie zarządzać swoim życiem. Po drugie, jeśli potrzebujesz pomocy, istnieją mniej restrykcyjne alternatywy dla opieki”.

„Mniej restrykcyjne alternatywy” – powtórzyłem. „Na przykład jakie?”

„Trwałe pełnomocnictwo. Zlecenie opieki zdrowotnej. Porozumienia o wspieraniu decyzji. Zaufany przyjaciel, który pomoże w opłacaniu rachunków bez ich przejmowania”. Spojrzał na Almę. „Już nieformalnie masz część z tego. Opieka prawna to opcja nuklearna. Sędziowie powinni to tak traktować”.

„Miała” – mruknęła Alma.

David wzruszył ramionami. „Mamy też to”. Wyciągnął teczkę z teczki. „Opinia neurologa z zeszłego miesiąca. Przesłała ją faksem dziś rano. Wyniki badań neuropoznawczych w normie dla tego wieku. Łagodne problemy ze znajdowaniem słów, brak diagnozy demencji. Jest gotowa zeznawać”.

Powoli wypuściłem powietrze. „Więc mam lekarza po swojej stronie”.

„Masz więcej niż to” – powiedział. „Masz wyciągi bankowe pokazujące nadużycia finansowe. Masz notatki, które robiłeś w tym czasie, dotyczące ich wydatków i gróźb”. Postukał w teczkę, którą nosiłem jak dziecko. „I masz świadków, którzy mogą zeznać na temat twojego codziennego funkcjonowania”.

Skinął głową w stronę Almy.

„Mogę powiedzieć, że jest bardziej „na czasie” niż połowa kobiet z mojego studium biblijnego” – powiedziała Alma. „I opanowaliśmy sytuację z kuchenką. Kupiłam jej te głośne minutniki kuchenne, które mogłyby obudzić zmarłego”.

Uśmiechnęłam się wbrew sobie. „Jeden przypalony garnek ryżu”.

„A oni zachowują się tak, jakbyś podpalił dom” – powiedziała.

David skrzyżował ręce. „Zrobimy tak” – powiedział. „Złożymy sprzeciw wobec opieki i wniosek o oddalenie sprawy z powodu braku orzeczenia lekarskiego o niezdolności do pracy. Złożymy również pozew wzajemny, w którym opiszemy wykorzystywanie – to pokaże sędziemu, że nie jest to wyłącznie troska. Czasami samo to skłania ich do hamowania”.

„Kontrpetycja?” – zapytałem. „Czy ja… pozywam mojego syna?”

„Nie” – powiedział ostrożnie. „Informujesz sąd, że wnioskodawcy mogą nie działać wyłącznie w twoim najlepszym interesie. Sędzia potrzebuje kontekstu. W tej chwili przedstawiają się jako bezinteresowni opiekunowie, próbujący cię uchronić przed zamieszaniem. Dodamy fragmenty, które pominęli”.

„Jak ta część, w której próbowali mnie szantażować, mówiąc: «Sędzia może zdecydować, czy się nadajesz»?” – zapytałem.

„Dokładnie” – powiedział. „Masz jeszcze ten tekst?”

Wyciągnąłem telefon. Zrobiłem zrzut ekranu wszystkiego od pierwszej wzmianki o „systemie” i „1500 dolarów miesięcznie”. Asystent prawny Davida przeniósł je do jego akt z miną kogoś, kto widział gorsze rzeczy.

„Pani Lane” – powiedział – „muszę panią o coś zapytać wprost, dobrze?”

„Z Bluntem sobie poradzę” – powiedziałem. „Jest chwiejny, mam na niego alergię”.

„Czy zdarza ci się być tak zagubionym, że boisz się o siebie?” – zapytał. „Nie o to, co mówi twój syn. O ciebie. Czy zdarza ci się zgubić, jadąc w znajome miejsce? Zostawić włączony piekarnik. Pomylić leki”.

Myślałam o wyspie Tybee i parkingu. O tym, jak stałam między identycznymi rzędami skąpanych w słońcu sedanów, z bijącym sercem, aż dostrzegłam Corollę Almy i do niej zadzwoniłam. Pomyślałam o tym, jak dwa razy wzięłam wieczorne tabletki i spędziłam następny ranek z ciśnieniem w butach i głową pełną waty.

„Czasami” – przyznałem. „Zapominam o czymś. Zapominam słowa i to mnie przeraża, bo widziałem, co się dzieje z ludźmi, kiedy tracą rozum. Pracowałem w szpitalu, panie Hall. Nie musi mi pan tego udawać. Naprawdę się starzeję”.

„Jesteś też świadomy siebie” – powiedział. „To się liczy. Prawo nie wymaga od ciebie perfekcji, żebyś był niezależny. Wymaga, żebyś rozumiał swoją sytuację i potrafił podejmować uzasadnione decyzje. W tym decyzję o skorzystaniu ze wsparcia, zanim będziesz potrzebował czegoś takiego jak opieka prawna”.

„Wsparcie, które nie wymaga, aby mój syn trzymał pilota” – powiedziałem.

„Dokładnie” – powiedział.

Tego dnia sporządziliśmy trwałe pełnomocnictwo, wyznaczając Almę i asystenta prawnego Davida jako współagentów finansowych na wypadek mojej niezdolności do pracy. Marcusa nie. Sporządziliśmy wcześniej dyspozycję dotyczącą opieki zdrowotnej, wskazując mojego lekarza pierwszego kontaktu i pastora jako osoby do kontaktu.

„Nie wykreślisz go ze swojego życia” – powiedział David, kiedy dawałem znak. „Wykreślisz go z fotela kierowcy”.

„To właśnie go przeraża” – odpowiedziałem.

Rozprawy w sprawie opieki nie wyglądają jak w telewizji. Nie ma ławy przysięgłych, dramatycznych westchnień, stukotu młotka, jak w serialach prawniczych. Sąd spadkowy w hrabstwie Chatham mieści się na drugim piętrze budynku rządowego, w którym unosi się zapach starej kawy i toniku. W dniu rozprawy winda była zatłoczona – kobiety ściskały teczki, mężczyźni w roboczych butach przestępowali z nogi na nogę, nastolatek w za dużej marynarce przygryzał wargę.

Alma nas wiozła, a jej Corolla dudniła przez całą drogę przez most. Miałam na sobie bluzkę do kościoła i praktyczne buty. Rozważałam granatową sukienkę, którą zostawiłam na pogrzeby, ale zrezygnowałam z wysyłania tej wiadomości samej sobie. To nie był pogrzeb. To była selekcja.

Zameldowaliśmy się u urzędnika i usiedliśmy na zniszczonych drewnianych ławkach przed salą sądową B. Marcus i Chloe już tam byli. On miał na sobie swój elegancki szary garnitur, ten ze ślubu, z ramionami bardziej wysuniętymi niż wtedy. Ona miała na sobie kremową sukienkę i szpilki, które stukały jak znaki interpunkcyjne o kafelki. Ich prawnik – McAllister, według tabliczki znamionowej na jego teczce – miał gładko ulizane włosy i jaskrawy krawat, jak facet, który mógłby sprzedać plażowy piasek.

„Wszystko w porządku?” – mruknęła Alma.

„Zdefiniuj ‘w porządku’” – powiedziałem.

Marcus nas zobaczył i wstał. Przez chwilę wyglądało na to, że zaraz podejdzie. Potem dłoń Chloe złapała go za rękaw i został na miejscu.

Komornik otworzył drzwi sali sądowej. „Opieka nad Lane” – zawołał. „W sprawie Margaret Lane”.

Złożyliśmy wniosek.

Sala sądowa była mniejsza, niż wyglądała w telewizji. Żadnych ciemnych boazerii na ścianach ani wysokich sufitów. Tylko beżowa farba, świetlówki i podwyższenie, na którym siedziała sędzia, czytając coś na ekranie. Sędzia Harper. Wyszukałam ją w Google – nie jej orzeczenia, tylko jej twarz, żeby mnie nie zaskoczyła. Pod pięćdziesiątkę, ciemne włosy zaczesane do tyłu, okulary nisko na nosie. Wyglądała jak połowa matek, które widywałam w radzie rodziców i nauczycieli, tych, które zawsze miały zapas chusteczek.

Zajęliśmy miejsca – Marcus i Chloe przy jednym stoliku z McAllisterem, ja przy drugim z Davidem. Alma usiadła za mną, tworząc solidną barierę między mną a resztą sali.

Kiedy sędzia podniosła wzrok, jej wzrok powiódł się po stronach, oceniając. Widziała setki takich rodzin, pewnie. Może tysiąc. Nie czułam się przez to wyjątkowa; czułam się jak przestroga.

„Dzień dobry” – powiedziała. „Jesteśmy tu w sprawie wniosku o ustanowienie opiekuna i kuratora dla pani Margaret Lane. Wnioskodawcami są jej syn, Marcus Lane, i synowa, Chloe Lane. Pozwanym jest pani Lane. Mecenasi, proszę o przedstawienie się dla celów formalnych”.

McAllister przedstawił się z naturalną pewnością siebie człowieka, którego wizerunek można było poznać po uśmiechu. Przedstawienie Davida było prostsze.

Sędzia skinął głową. „W porządku. Mam przed sobą wniosek, sprzeciw i opinię neurologa. Zacznijmy od sprawy wnioskodawców. Panie McAllister?”

Wstał. „Dziękuję, Wysoki Sądzie. To, niestety, dość prosta sytuacja. Pani Lane ma siedemdziesiąt dwa lata. W ciągu ostatniego roku wykazywała coraz większą dezorientację, zapominalstwo i brak rozsądku, szczególnie w sprawach finansowych. Padła ofiarą oszustów, zostawiła włączoną kuchenkę, zgubiła się za kierownicą. Jej syn i synowa próbowali nieformalnie jej pomóc, ale stała się oporna i, szczerze mówiąc, paranoiczna, pod wpływem sąsiadki, która najwyraźniej ma własne plany. Są tu dzisiaj z troski, a nie z chciwości. Chcą po prostu zapewnić pani Lane bezpieczne życie, zaspokajając jej potrzeby i unikając wykorzystywania”.

Powiedział „wykorzystał”, jakby ironizował przed niewidzialną publicznością.

Dawid pozwolił mu dokończyć. Potem wstał.

„Wysoki Sądzie” – powiedział – „to nie jest przypadek bezbronnej osoby starszej wykorzystywanej przez obcych. To przypadek sprawnej starszej kobiety wykorzystywanej przez własną rodzinę. Pani Lane pracowała czterdzieści dwa lata jako pielęgniarka i z powodzeniem zarządzała swoimi sprawami od śmierci męża. Nie zdiagnozowano u niej demencji. Jej neurolog stwierdza, że ​​jest w pełni sprawna umysłowo. Ma natomiast syna i synową, którzy zdobyli dane jej karty debetowej, wykorzystali je bez jej pozwolenia na zbędne wydatki, a następnie zagrozili, że zostaną jej opiekunami, gdy się z nimi skonfrontowała. Opieka powinna być ostatecznością. W tym przypadku jest używana jako broń finansowa”.

Sędzia Harper spojrzała na nas z ukosa. „W porządku” – powiedziała. „Nie będziemy rozpatrywać całej sprawy na początku. Panie McAllister, proszę wezwać pierwszego świadka”.

Najpierw zadzwonili do Chloe.

Podeszła do mównicy, lekko opierając dłoń o poręcz. Woźny złożył jej przysięgę. Uniosła prawą rękę z lekkim drżeniem, po czym wygładziła spódnicę.

„Pani Lane” – zaczął McAllister – „Jak opisałaby pani swoje relacje z teściową?”

„Na początku byłyśmy sobie bardzo bliskie” – powiedziała. „Przyjęła mnie do rodziny. Jeździłyśmy na niedzielne obiady, chodziłyśmy na zakupy. Była jak druga matka. Ale w ciągu ostatniego roku… się zmieniła”.

„Jak to?”

„Ona zapomina rzeczy” – powiedziała Chloe. „Powtarza się. Opowie ci historię, a potem po piętnastu minutach opowie ją jeszcze raz, jakby była nowa. Zostawia drzwi wejściowe otwarte na noc. Dwa razy dzwoniła do Marcusa z parkingu, bo nie mogła znaleźć samochodu. I… stała się podejrzliwa. Co do wszystkiego. Oskarżyła mnie o kradzież, podczas gdy my tylko próbowaliśmy pomóc”.

„Pomoc w czym?” zapytał McAllister.

„Pieniądze” – powiedziała Chloe. „Głupiała się, kiedy trzeba zapłacić rachunki. Dzwoniła do nas z płaczem, bo myślała, że ​​zgasną światła. Zaproponowaliśmy, że stworzymy system. Budżet. Zadbamy o to, żeby wszystko było pokryte. Tylko stałą miesięczną kwotę wsparcia, żebyśmy mogli kupić artykuły spożywcze, środki czystości i rzeczy dla dziecka, o które się staramy”. Jej głos zadrżał artystycznie przy tym ostatnim zdaniu.

Poczułem, jak Alma za mną zesztywniała.

„Czy pani Lane wyraziła zgodę?” – zapytał McAllister.

„Na początku” – powiedziała Chloe. „Ale potem zmieniła zdanie. Jej sąsiadka wtrąciła się do jej głowy, powiedziała, że ​​próbujemy „ukraść jej pieniądze” i umieścić ją w domu opieki. To nieprawda. Kochamy ją. Chcemy tylko, żeby była bezpieczna”.

McAllister skinął głową ze współczuciem. „Czy kiedykolwiek podała ci dane swojej karty debetowej?”

„Tak” – odpowiedziała Chloe bez wahania. „Kilka razy mówiła mi: »Po prostu użyj mojej karty, nie wiem, jak to zrobić online, kochanie, ty się tym zajmij«. Tak powiedziała. Nigdy bym jej nie użyła bez jej pozwolenia”.

Dawid przesunął się obok mnie. „Porozmawiamy o tym na krzyżu” – mruknął.

„Pani Lane” – powiedział McAllister – „czy może pani podać sądowi przykład sytuacji, w której zaniepokoiła panią dezorientacja pani Lane?”

Chloe skinęła głową, a jej oczy zaszły łzami. „Kiedyś przyszłam i zobaczyłam garnek na kuchence, kompletnie przypalony. W kuchni śmierdziało dymem. Zapomniała, że ​​nałożyła ryż i poszła się położyć. Co by było, gdybym nie przyszła? Co by było, gdyby dom się zapalił? Nie mogłam spać przez tydzień, myśląc o tym”.

Powstrzymałem się od powiedzenia, że ​​to był jeden garnek i minutnik załatwił sprawę. Sędzia nie potrzebował naszych przekomarzań.

„A jak zareagowała, kiedy poruszyłeś te kwestie?” zapytał McAllister.

„Ona… zwróciła się przeciwko nam” – powiedziała Chloe. „Oskarżyła nas o próbę przejęcia władzy. Zmieniła kartę debetową, zadzwoniła do prawnika, groziła, że ​​„zrujnuje nam życie” w sądzie. To złamało mi serce”.

Przyłożyła chusteczkę pod oko. Gdzieś w ławce za nami ktoś pociągnął nosem w geście współczucia. Sale sądowe nie są dźwiękoszczelne dla uczuć; one wyciekają i rozprzestrzeniają się.

McAllister podał jej kartkę papieru. „Wysoki Sądzie, to jest arkusz kalkulacyjny z budżetem, który moi klienci przygotowali dla pani Lane, pokazujący, jak planowali przeznaczyć skromną miesięczną kwotę wsparcia na jej rzecz. Artykuły spożywcze, media itp.”

Sędzia Harper zerknęła na nią, po czym odłożyła ją na bok. „Cross?” zapytała.

Dawid podszedł do mównicy, trzymając w ręku notes.

„Pani Lane” – powiedział uprzejmie – „wspomniała pani, że korzystała pani z karty debetowej pani Lane »kilka razy«. Czy pamięta pani mniej więcej, ile transakcji miało miejsce w ciągu trzech miesięcy przed zmianą karty?”

Chloe wyprostowała się. „Nie liczyłam” – powiedziała. „Wszystko było na dom. Na domowe rzeczy”.

„Czy Sephora jest przedmiotem codziennego użytku?” – zapytał łagodnie.

Jej wzrok powędrował w stronę Marcusa. „Czasami potrzebowała szamponu, pielęgnacji skóry…”

David uniósł kolejny pakiet. „Wysoki Sądzie, mamy wyciągi bankowe z konta pani Lane, które wykazują trzydzieści siedem obciążeń w tym okresie. Kilka w sklepach spożywczych, tak. Ale także obciążenia w ekskluzywnych drogeriach, sklepach internetowych z odzieżą, w klubie winiarskim i restauracji z menu degustacyjnym w centrum miasta”.

Przekazał kopie sędziemu i McAllisterowi.

„Pani Lane” – kontynuował – „czy pamięta pani kolację w River Street Bistro 14 czerwca?”

Zacisnęła usta. „Byliśmy raz” – powiedziała. „Żeby to uczcić. To była nasza rocznica”.

„Czy pani Lane była obecna na tej kolacji?” – zapytał David.

„Nie” – przyznała Chloe.

„A jednak opłata została pobrana z jej karty” – powiedział David. „Jak to było dla niej korzystne?”

Chloe przełknęła ślinę. „Rozmawiałyśmy o tym, żeby tam pojechać, we trzy” – powiedziała. „Powiedziała, żebyśmy zapisały to na jej wizytówce, kiedy następnym razem tam pojedziemy. Lubi robić dla nas miłe rzeczy. To sprawia, że ​​czuje się… zaangażowana”.

„Więc ta siedemdziesięciodwuletnia wdowa, która żyje z zasiłku socjalnego, nalegała na opłacenie menu degustacyjnego z dobranymi winami dla ciebie i jej syna?” – zapytał. „To twoje zeznanie?”

Uniosła brodę. „Tak.”

David skinął głową z namysłem. „Czy ona również nalegała na opłacenie twojego członkostwa w Sephora Rouge, spodni do jogi i miesięcznego abonamentu na „pudełko z kosmetykami”?”

Chloe się zarumieniła. „To były… błędy. Podałam je na złej karcie.”

„Na trzy miesiące?” zapytał.

McAllister wstał. „Sprzeciw. Adwokat nęka świadka. To niewielkie kwoty, a pani Lane zeznała, że ​​to ona upoważniła ją do użycia jej karty.”

Sędzia Harper uniósł rękę. „Na razie odrzucono. Zobaczymy, co z tego wyniknie”.

David skinął głową. „Pani Lane, czy kiedykolwiek zapisała pani numer karty debetowej i kod bezpieczeństwa pani Lane?”

Pauza była odrobinę za długa.

„Tak” – powiedziała w końcu. „Żebym nie musiała jej zawracać głowy za każdym razem, gdy poprosi mnie o złożenie zamówienia”.

„Gdzie trzymałeś te informacje?” zapytał.

„W moim planerze” – powiedziała. „Było bezpiecznie”.

„Bezpieczne dla kogo?” – zapytał.

Zjeżyła się.

„Pani Lane” – powiedział łagodniejszym głosem – „czy kiedykolwiek pokazała pani Lane odręczny budżet, który pani i pani mąż przygotowaliście? Ten, w którym żądano tysiąca pięćset dolarów miesięcznie, prawie całego jej dochodu?”

„Nie” – powiedziała. „Mieliśmy zamiar, ale… wybuchła, zanim zdążyliśmy”.

„Więc rozmawialiście o złożeniu pozwu, żeby sędzia dał wam kontrolę nad jej finansami” – powiedział. „Stworzyliście budżet, który miał przekazywać prawie wszystkie jej dochody przez was. Używaliście jej karty na luksusy bez wyraźnej dokumentacji potwierdzającej zgodę. I zapisaliście numer jej karty, żeby móc z niej korzystać do woli. Czy widzicie, że z zewnątrz może to wyglądać mniej jak „pomoc”, a bardziej jak „wyzysk”?”

Spojrzała na niego gniewnie. „Wszystko przekręcasz” – powiedziała. „Robiliśmy, co mogliśmy. Marcus jest jej jedynym dzieckiem… myśleliśmy…”

„To jedyne dziecko, któremu możesz wystawić rachunek” – pomyślałem z goryczą.

„Nie mam więcej pytań” – powiedział David.

Chloe zeszła na dół, a jej obcasy zaczęły stukać szybciej.

Następnie zadzwonili do Marcusa.

Złożył przysięgę, uniósł rękę i przez pół sekundy utkwił we mnie wzrok. Próbowałem odczytać jego wyraz twarzy. Zmartwienie? Gniew? Wstyd? Wszystko zlewało się w jedno.

„Panie Lane” – powiedział McAllister – „czy kocha pan swoją matkę?”

„Tak” – powiedział stanowczo.

„Dlaczego jesteś tu dzisiaj i prosisz sąd o ustanowienie cię jej opiekunem?” zapytał McAllister.

„Bo potrzebuje pomocy” – powiedział Marcus. „Nie chce się do tego przyznać. Myśli, że potrafi wszystko, co kiedyś, ale nie potrafi. Zapomina, gdzie odkłada rzeczy. Czasem płaci rachunki podwójnie, a innym razem zupełnie zapomina. Jedzie przez całe miasto i się gubi. Prawie podpaliła kuchnię. I jest… inna. Podejrzliwa. Wściekła. To nie jest mama, z którą dorastałem”.

Ścisnęło mnie w gardle. Brzmiał na autentycznie zbolałego, a jakaś zdradziecka część mnie chciała przejść przez pokój i go przytulić, powiedzieć mu, że wszystko będzie dobrze, jakby znowu miał sześć lat i zdarł sobie kolano.

„Jaki jest twój cel w staraniu się o opiekę?” zapytał McAllister.

„Żeby zapewnić jej bezpieczeństwo” – powiedział Marcus. „Żeby mieć pewność, że rachunki będą opłacone, że będzie brała leki i że nikt jej nie wykorzysta. Żeby móc planować przyszłość. Jeśli będzie potrzebowała opieki wspomaganej lub opieki nad pamięcią, chcę móc się tym zająć. Nie chcę, żeby ktoś obcy podejmował te decyzje”.

„W porządku” – powiedział McAllister. „Sąsiadka pani Lane, Alma Rodriguez, wydaje się mieć zdecydowane zdanie na ten temat. Jak opisałaby pani jej wpływ?”

Marcus zacisnął szczękę. „Odkąd się wprowadziła, mama słucha jej bardziej niż mnie” – powiedział. „Alma ciągle jej wtóruje – mówiąc, że chodzi nam o jej pieniądze, że opieka nad nią to zło, że nie potrzebuje pomocy. To ona namówiła mamę, żeby zadzwoniła do prawnika. Wcześniej jakoś sobie radziliśmy”.

„Czy powiedziałbyś, że pani Rodriguez manipuluje twoją matką?” – zapytał McAllister.

„Tak” – powiedział Marcus. „Napełnia sobie głowę paranoją”.