Moja siostra uśmiechnęła się pod nosem przy kolacji: „Poznajcie mojego narzeczonego, to komandos. Prawdziwy bohater”. Przewróciła oczami:

„Ta ogólna rzecz?”

„Droga do tego, tak.”

Ona krzyczy – naprawdę krzyczy. Muszę trzymać telefon z dala od ucha.

„O mój Boże, Lisa. To jest niesamowite.”

„To nie jest pewne” – mówię. „Muszę jeszcze…”

„Dasz radę. Wiem, że dasz. Brzmisz bardzo pewnie.”

„Bo cię znam” – mówi. „Jesteś najbardziej kompetentną osobą, jaką kiedykolwiek spotkałam. Byliby głupi, gdyby cię nie awansowali”.

Uśmiecham się.

„Dzięki, Maya.”

„Mówię poważnie. Pracowałeś na to całe życie. Zasługujesz na to.”

Rozmawiamy godzinę. Chce wylecieć, świętować, zrobić z tego wielką sprawę. Przekonuję ją, żeby poczekała do awansu – jeśli w ogóle nastąpi.

„Kiedy to się stanie” – poprawia. „Nie jeśli. Kiedy”.

Kolejne osiemnaście miesięcy to najbardziej wymagający okres w mojej karierze. Stanowisko rozwojowe wiąże się z bezpośrednią współpracą z czterogwiazdkowymi generałami, dyrektorami międzyagencyjnymi i partnerami międzynarodowymi. Odpowiadam za planowanie strategiczne na wielu teatrach działań, zarządzając operacjami, o których nie mogę rozmawiać z nikim poza moim wyznaczonym kręgiem.

Praca jest wyczerpująca i ekscytująca. Ciągle podróżuję – krótkie misje, spotkania strategiczne, sesje koordynacyjne. Śpię w hotelach i kwaterach wojskowych, jem posiłki w ośrodkach SCIF, spędzam godziny na wideokonferencjach, a strefy czasowe ledwo nadążam.

Maya pisze do mnie regularnie.

Pamiętaj o jedzeniu.

Pij wodę.

Świetnie ci idzie.

Marcus przesyła zdjęcia dzieci. Nasi rodzice dzwonią co niedzielę, niezależnie od tego, czy mogę odebrać, czy nie.

Utrzymuje mnie praca, ale także świadomość, że są wokół mnie ludzie, którzy się o mnie troszczą i nie oczekują, że będę kimś innym niż sobą.

Rada ds. awansów zbiera się w marcu. Wyniki poznam dopiero za kilka miesięcy. Kontynuuję pracę, nie pozwalając sobie na zbytnie nadzieje ani zbyt daleko idące plany.

W czerwcu, gdy prowadzę sesję planowania, przerywa mi mój asystent.

„Proszę pani, generał musi się z panią widzieć.”