Moja siostra przysłała mi dokument zatytułowany „Mój budżet na zaręczyny”. Widniały w nim takie rzeczy jak: iPad — 10 000 dolarów. Ale kiedy sprawdziłem listę gości… mojego nazwiska nawet na niej nie było. Powiedziałem jej: „Skoro nie jestem zaproszony, to nie płacę”. Potem odwołałem wszystko, co już miałem zaplanowane. Następnego ranka…

Kelly, chcę, żebyś wiedziała, że ​​nadal jesteś zaproszona na mój ślub. Wiem, że mieliśmy różnice zdań, ale nadal jesteś moją siostrą. Zanim jednak przyjdziesz, musisz mnie przeprosić za to, co zrobiłaś, i zapłacić 15 000 dolarów za koszty ślubu. Kiedy to zrobisz, wybaczę ci i będziemy mogli to zostawić.

Aż się roześmiałem, kiedy to przeczytałem. Nawet po tym wszystkim, co się wydarzyło, ona nadal myślała, że ​​zapłacę za jej ślub. Nadal uważała, że ​​należą jej się moje pieniądze i że jestem jej winien przeprosiny. Jej zuchwałość była wręcz imponująca.

Odpowiedziałem:

Meline, możesz usunąć moje nazwisko z listy gości. Nie będę obecny na twoim ślubie i nie potrzebuję twojego przebaczenia. Rozważę pogodzenie się z tobą, kiedy uświadomisz sobie, jak okropnie potraktowałaś własną siostrę i mnie przeprosisz. Do tego czasu zostaw mnie w spokoju.

Kliknęłam „Wyślij” i natychmiast zablokowałam jej adres e-mail. Teraz nawet nie myślę o tym, jak przebiega jej ślub. Mam własne plany. Myślę o kupnie mieszkania w przyszłym roku, na co nigdy nie byłoby mnie stać, kiedy finansowałam styl życia Meline. Może nawet pojadę na wakacje do Europy, na co zawsze chciałam, ale nigdy nie miałam na to pieniędzy.

Czasami zastanawiam się, czy kiedykolwiek odzyskam kontakt z rodziną. Ale potem przypominam sobie, jak mnie traktowali, jak widzieli we mnie tylko źródło pieniędzy i uświadamiam sobie, że lepiej mi bez nich. Cena lojalności stała się zbyt wysoka i po raz pierwszy wybrałem siebie.