Moja przyszła teściowa i jej przyjaciółki zjadły nasz tort weselny za 1000 dolarów — więc dałem jej nauczkę, której nigdy nie zapomni

Uśmiechnęłam się słodko. „Nie martw się. Ciasto jest w drodze. Zamówiłam je specjalnie dla ciebie”.

Jej brwi poszybowały w górę.

Wtedy otworzyły się drzwi sali bankietowej.

I wjechał wielki wózek wypełniony po brzegi — trzydziestoma małymi ciastami ze sklepu spożywczego.

Wszystko proste. Wszystko tanie. Wszystko oklejone jaskrawymi naklejkami z napisem 7,99 USD .

Tylko w celach ilustracyjnych
Goście wymienili zdezorientowane szepty. Alex mrugnął. Linda opadła szczęka.

Wziąłem mikrofon.

„Wszyscy” – powiedziałem – „wczoraj doszło do drobnego incydentu. Nasze oryginalne ciasto zostało… zjedzone”. Przez salę przeszedł szmer pomruków. „Ale bez obaw! Zadbałem o to, żeby ci, którzy je zjedli, mieli dziś jeszcze sporo”.

Gestem wskazałem Lindę i jej trójkę przyjaciół.

Zdziwienie. Spojrzenia. Kilka osób nawet się zaśmiało.

Twarz Lindy poczerwieniała. „Jak śmiesz mnie tak zawstydzać?”

„Jak śmiem?” Mój głos był spokojny – zbyt spokojny. „Zniszczyłeś coś, na co Alex i ja ciężko pracowaliśmy. Odmówiłeś wymiany. Więc zamówiłem ciasta w twoim przedziale cenowym”.

Sala eksplodowała – westchnienia, chichoty, szeroko otwarte oczy. Linda wybiegła, a jej przyjaciółki pobiegły za nią.

Alex ścisnął moją dłoń. „Jestem z ciebie dumny” – wyszeptał. „Nie wiedziałem, że ona to robi”.

Skinęłam głową. „Nie pozwoliłam jej zepsuć nam dnia”.