Moja matka próbowała zerwać mi pierścionek zaręczynowy z opuchniętego palca podczas świątecznej kolacji i warknęła: „Ty feministyczna suko, zniszczyłaś wszystko, czego cię nauczyłam”. Kiedy mój narzeczony błagał ją, żeby przestała, krzyknęła: „Zniszczyłaś moją córkę! Miała być czysta!”. Nie powiedziałam ani słowa. To było osiem miesięcy temu. Dziś rano błagała, żeby cofnąć wszystko, co zrobiła.

Ale jak powstrzymać kogoś, kto wierzy, że cię ratuje?

Kampania w mediach społecznościowych rozpoczęła się w następnym tygodniu. Elena – nagle bardzo aktywna w sieci, mimo że wcześniej prawie nie korzystała z mediów społecznościowych – zaczęła regularnie publikować posty. Zdjęcia Brandona, brata Derericka, z podpisami o prawdziwych mężczyznach, którzy wiedzą, jak przewodzić. Posty o zagrożeniach związanych z feminizmem. Prośby o modlitwę za jej utraconą siostrę uwięzioną w toksycznym związku.

Mój telefon wibrował od powiadomień od zaniepokojonych znajomych – byłych kolegów z klasy pytających, czy wszystko w porządku, dalekich krewnych oferujących modlitwę za moją duszę. Każda wiadomość była jak kolejne cięcie.

Potem Brandon zaczął pojawiać się w różnych miejscach.

Najpierw w kawiarni, gdzie James i ja odprawialiśmy poranny rytuał. Przypadkowo czytał gazetę i obserwował nas znad niej. Potem w sklepie spożywczym, zawsze alejką dalej. W parku, po którym spacerowaliśmy w niedziele.

„Technicznie rzecz biorąc, nie łamie nakazu sądowego” – wyjaśniła Ashley, kiedy do niej zadzwoniliśmy. „Nie zbliża się do ciebie ani nie nawiązuje kontaktu. Możemy to udokumentować, ale jeśli sytuacja się nie pogorszy…”

Życie pod nadzorem było wyczerpujące. Zaczęliśmy zmieniać nasze rutyny, chodzić różnymi trasami, robić zakupy w różnych sklepach, ale Brandon zawsze nas znajdował.

Moja matka mogła zostać powstrzymana przez postanowienie sądowe, ale znalazła swojego pełnomocnika.

Przełom nastąpił, gdy odkryłem skalę sabotażu mojej matki. Czyściłem stare konto e-mail – to, z którego mama wysyłała te podania o pracę – kiedy znalazłem folder z wysłanymi wiadomościami.

Setki maili. Listy rezygnacyjne do mojego pracodawcy. Agresywne wiadomości do kontaktów zawodowych. Maile do moich profesorów na uczelni, w których twierdzili, że oszukiwałem na egzaminach.

„Robi to od tygodni” – powiedziałem Jamesowi, przewijając wiadomość za wiadomością. „Może od miesięcy. Spójrz – napisała maila do mojego przełożonego na stażu sprzed trzech lat, że okradłem firmę”.

Moja reputacja zawodowa, którą latami starannie budowałem, została systematycznie zniszczona przez moją własną matkę.

Ashley pomogła nam udokumentować wszystko na potrzeby sprawy karnej. Kradzież tożsamości. Cybernękanie. Zniesławienie. Zarzuty się mnożyły, ale moja matka wciąż była przekonana, że ​​mnie ratuje.

Rozprawa wstępna była cyrkiem.

Moja mama przyjechała z grupą ze swojego kościoła, wszyscy ubrani w identyczne koszulki z wersetami biblijnymi o czci ojca i matki. Elena siedziała w pierwszym rzędzie, a jej nowy chłopak Brandon obok niej. Oboje patrzyli na mnie jak na wcielonego diabła.

„Moja córka przeszła pranie mózgu” – powiedziała moja matka sędziemu, a łzy spływały jej po twarzy. „Ten człowiek zatruł jej umysł ideologią feministyczną. Potrzebuje interwencji, zanim będzie za późno”.

Mój terapeuta zeznawał na temat mojego zdrowia psychicznego, potwierdzając, że jestem zdrowy psychicznie i zmagam się z traumą rodzinną. Moja matka wręcz się śmiała podczas zeznań.

„Oczywiście, że terapeutka popiera jej urojenia” – powiedziała głośno. „Wszystkie są częścią tej samej feministycznej agendy”.

Sędzia musiał kilkakrotnie wzywać do zachowania porządku.

Kiedy Elena zeznawała, ledwo potrafiła się skupić, bełkocząc o tym, jak zniszczyłam jej życie, zmuszając Dererick’a do odejścia.

„Powiedział, że nasza rodzina jest zbyt dramatyczna” – wybełkotała. „Powiedział, że przez to źle wygląda w pracy. Ale to wszystko wina Mii. Gdyby po prostu była porządną kobietą, nic z tego by się nie wydarzyło”.

Potem nastąpiło objawienie, które zmieniło wszystko.

Podczas przesłuchania krzyżowego Ashley zapytała Elenę o odejście Derericka. Kiedy dokładnie Dererick powiedział, że twoja rodzina jest zbyt dramatyczna?

„Po tym, jak mama zadzwoniła do niego z pracy” – Elena czknęła. „Chciała powiedzieć jego szefowi, jaką jestem dobrą żoną, ale powiedzieli, że zwariowała i…”

Urwała, uświadamiając sobie, co właśnie przyznała.

Moja matka sabotowała związek Eleny, tak jak sabotowała mój. Różnica polegała na tym, że oprawca Eleny odszedł, a James został.

„Ile razy twoja matka dzwoniła do miejsca pracy Derericka?” – naciskała Ashley.

„Nie wiem. Dużo. Powiedziała, że ​​pomaga. Pokazując im, jaką jestem oddaną dziewczyną.”

Głos Eleny się załamał.

„Ale Dererick został zwolniony…”

A potem zaczęła płakać.

„Odszedł z jej powodu. Nie z Mii. Z powodu mamy”.

Na sali sądowej wybuchła wrzawa. Moja matka krzyczała, że ​​Elena jest zdezorientowana. Grupa kościelna głośno się modliła. Brandon próbował pocieszyć Elenę, gdy go odpychała.

Gdy przywrócono porządek, sędzia wyglądał na wyczerpanego.

„Widziałem już dość. Nakaz sądowy zostaje przedłużony o dwa lata. Postępowanie karne będzie kontynuowane. I proszę pani…” – spojrzał prosto na moją matkę – „zdecydowanie sugeruję, żeby skorzystała pani z pomocy specjalisty”.

„Nie potrzebuję pomocy!” krzyknęła moja matka, gdy funkcjonariusze sądowi ruszyli, żeby ją wyprowadzić. „Moje córki potrzebują pomocy. Obie są opętane przez feministyczne demony!”

Elena nie odeszła z nimi.

Siedziała na sali sądowej, gdy wszyscy już wyszli, wpatrując się w swoje dłonie. Podszedłem ostrożnie, James obok mnie.

„Uderzył mnie, bo był zestresowany pracą” – powiedziała cicho. „A mama ciągle dzwoniła, pogarszając sytuację. Doprowadziła do jego zwolnienia. Mia… zniszczyła mi też życie”.

„Jeszcze nie jest za późno” – powiedziałem łagodnie. „Możesz zwrócić się o pomoc. Zacznij od nowa”.

Elena spojrzała na mnie pustymi oczami.

„Nie wiem, jak być kimś innym. Ona nas szkoliła całe życie. Nie wiem, jak nie być tym.”

W tym tygodniu zapisali Elenę na terapię – do tej samej terapeutki, która pomagała mi uporać się z traumą z dzieciństwa. To był początek, ale wiedziałam, że droga przede mną będzie długa.

Tymczasem moja matka po raz ostatni eskalowała agresję.

Wróciłam do domu z rozmowy kwalifikacyjnej. Macatherine mimo wszystko wystawiła mi świetną referencję. Drzwi naszego mieszkania były lekko uchylone. James wciąż był w pracy.

Serce waliło mi jak młotem, gdy otwierałem drzwi szerzej.

Zniszczenie było metodyczne.

Każdy element mojego stroju służbowego był podarty i porozrzucany po sypialni. Garnitury pocięte na strzępy. Bluzki podarte. Każdy element miał przyczepiony werset biblijny o uległości i posłuszeństwie kobiet.

Ale to przesłanie napisane szminką na lustrze mnie załamało.

Sprowadziłem cię na ten świat. Mogę cię z niego wyciągnąć.

Nagranie z monitoringu pokazało, jak moja matka używa klucza Eleny – zapasowego klucza, o którym zapomniałem. Spędziła dwie godziny metodycznie niszcząc wszystko, co reprezentowało moje życie zawodowe.

„To dowód” – powiedział detektyw, fotografując wszystko. „Z powodu groźby śmierci i włamania grozi jej prawdziwa kara więzienia”.

Ale nie czułem się zwycięzcą.

Siedziałem wśród ruin mojej szafy, trzymając w ręku fragment mojego ulubionego garnituru na rozmowę kwalifikacyjną, i czułem się po prostu zmęczony.

James znalazł mnie tam godzinę później. Nic nie powiedział, po prostu siedział obok mnie i trzymał mnie, kiedy płakałam.

Niedługo potem przybyły jego siostry: Ashley z dokumentami prawnymi, Victoria z herbatą i ciasteczkami, a trzecia siostra, Jenny, z torbami ubrań ze swojej szafy.

„Teraz jesteśmy twoją rodziną” – powiedziała stanowczo O’Catherine, gdy matka Jamesa przyniosła domową zupę. „Ta kobieta cię urodziła, ale nie jest twoją matką. Już nie”.

Proces wyznaczono na trzy miesiące później. Moją matkę zwolniono za kaucją pod surowymi warunkami. Zakaz kontaktu. Zakaz zbliżania się na odległość mniejszą niż 300 metrów. Brak dostępu do internetu.

Ale wiedziałem, że to nie koniec.