Moja córka sprzedała Rolexa mojego zmarłego męża na swój miesiąc miodowy, nazywając mnie „bezużyteczną starą wiedźmą”, podczas gdy ja udawałam, że śpię na kanapie. Myślała, że ​​jestem po prostu zakurzonym, niewygodnym eksponatem muzealnym. Nie miała pojęcia, że ​​właściciel lombardu był starym przyjacielem mojego męża, ani o sekretnym skarbcu, który dla mnie zostawił…

Dziś moje życie jest pełne. Uczę gry na pianinie uroczą grupę seniorów i dzieci w naszym studiu nad jeziorem. Dziś rano ośmioletni chłopiec spojrzał na mnie znad klawiszy i zapytał: „Babciu Eleanor, dlaczego ich nie nienawidzisz?”

Uśmiechnęłam się i położyłam dłoń na jego dłoni. „Bo nienawiść to struna, która nie daje spokoju, mój drogi” – powiedziałam. „Ale muzyka… muzyka może uleczyć wszystko”.

Nie jestem już duchem w czyimś domu. Jestem sercem domu wypełnionego muzyką. Zemsta nie musi ryczeć. Czasami najsłodsza sprawiedliwość to pieśń, która gra dalej, długo po tym, jak brzydkie słowa ucichną. A moje życie jest teraz symfonią.