Moja córka nie poprosiła mnie o wyjazd na wakacje z jej rodziną. Nie miała pojęcia, że ​​pięciogwiazdkowy ośrodek, który zarezerwowała, jest mój. Powiedziała: „Mamo, tym razem chcę pojechać tylko z własną rodziną”. Milczałam… a potem podniosłam słuchawkę i wykonałam jeden telefon.

Wieczorem, o zachodzie słońca, spotkaliśmy się po raz ostatni w sanktuarium motyli.

Elena ustawiła mały stolik z dziecięcymi krzesełkami i zestawem do herbaty. Latarnie delikatnie płonęły, rzucając ciepłe światło na liście.

„Prawdziwe motylkowe przyjęcie herbaciane” – wyszeptała Lily. „Jak w mojej książce”.

Siedzieliśmy razem, popijając wodę z dodatkiem owoców z małych kubków i obserwując, jak motyle osiedlają się w swoich nocnych kryjówkach, a ćmy zaczynają się wyłaniać.

„Inne niż motyle, ale równie piękne” – powiedziałem, wskazując na dużą ćmę o aksamitnych skrzydłach.

„Ludzie jak” – powiedziała cicho Claire.

Wróciliśmy do ośrodka pod niebem usianym gwiazdami.

„Czy zobaczę cię przed wyjściem?” zapytała Lily.

„Spotkamy się na śniadaniu” – powiedziałem. „Mój apartament ma naprawdę dobry widok. Możemy oglądać wschód słońca”.

Następnego ranka przyszli na mój taras. Jedliśmy naleśniki i świeże owoce, podczas gdy ocean lśnił w dole.

„Załatwiłem, żeby samochód z ośrodka zawiózł was na lotnisko” – powiedziałem. „I zarezerwowałem wam nocleg w pensjonacie w mojej starej okolicy. Właściciel wie, że przyjeżdżacie”.

„Mamo, nie musiałaś tego robić” – powiedziała Claire.

„Chciałem” – powiedziałem po prostu. „Potraktuj to jako mały krok w kierunku nadrobienia straconego czasu”.

Na krawężniku, gdy ładowali walizki do samochodu, Claire mocno mnie przytuliła.

„To nie jest koniec” – powiedziała. „To początek”.

„Wiem” – powiedziałem, wierząc w to.

Lily ścisnęła mnie tak mocno, że moje żebra zaprotestowały.

„Kocham cię, babciu Eleanor” – powiedziała.

„Ja też cię kocham, kochanie” – odpowiedziałem.

Patrzyłem, jak ich samochód zjeżdża z podjazdu i znika.

Później tego popołudnia Martha i Richard wymeldowali się, dzień wcześniej niż planowano. Martha ledwo spojrzała na personel. Richard skinął krótko głową Gabrielli.

Stracili kontrolę i nie podobało im się to.

Wróciłem do apartamentu, otworzyłem laptopa i otworzyłem plany mojej kolejnej nieruchomości. Życie toczyło się dalej. Umowy do negocjacji, projekty do zatwierdzenia. Moi amerykańscy inwestorzy nadal oczekiwali zysków. Moi pracownicy nadal liczyli na moje przywództwo.

Ale teraz, po raz pierwszy od prawie dekady, mogłam wyobrazić sobie przyszłość, w której moja córka i wnuczka naprawdę staną się częścią mojego świata, a ja będę częścią ich świata.

Tego wieczoru, gdy niebo nad wodą rozświetlało się pomarańczową smugą, mój telefon zawibrował.

A to było zdjęcie od Claire.

Lily stała przed starym ceglanym budynkiem mieszkalnym, w którym mieszkaliśmy, kiedy była mała, tym przy Roosevelt Road, z popękanymi schodami i skrzynką na listy, która zawsze się zacinała. Za nimi, na balkonie sąsiada, powiewała amerykańska flaga.