Mój syn zaprosił mnie na kolację wigilijną po roku milczenia, ale potem jego pokojówka złapała mnie za ramię i błagała, żebym wyszła.

„Oczywiście” – odparł gładko Stern. „Ale czy nie sądzisz, że bycie tak samotnym mogło mieć na niego wpływ? Czuł się opuszczony”.

„Zrobiłem, co mogłem.”

„Jestem pewien, że tak” – powiedział. „Ale najlepsze nie zawsze znaczy wystarczająco dobre, prawda?”

Elżbieta zgłosiła sprzeciw. Sędzia podtrzymał decyzję.

Ale szkoda już została wyrządzona.

Ława przysięgłych to usłyszała.

Stern kontynuował.

„Kiedy Desmond poszedł na Yale, zaciągnąłeś spore pożyczki, żeby opłacić czesne. Pożyczki, na które cię nie było stać. Czy to nie wywołało urazy?”

„Chciałem, żeby miał szanse, jakich ja nigdy nie miałem”.

„Ale upewniłeś się, że wiedział o tych pożyczkach, prawda? Upewniłeś się, że zrozumiał, co poświęciłeś”.

„Nigdy…”

„Wysłałeś mu swoje wyciągi z pożyczek. Mamy kopie – miesięczne przypomnienia o tym, ile ci był winien”.

Poczułam, jak oblewam się rumieńcem. Wysłałam te oświadczenia, bo potrzebowałam jego podpisu na jakichś papierach. Nie po to, żeby go poczuli winni.

Ale wyglądało to źle.

Stern nacisnął.

„Czy to prawda, że ​​byłeś rozgoryczony, kiedy Desmond poślubił Sloan? Zazdrościłeś jej, że pochodziła z bogatej rodziny.”

“NIE.”

„Założyłaś niewłaściwą sukienkę na ich ślub. Desmond musiał ci kazać się przebrać. Pamiętasz to?”