Mój syn sprzedał moje mieszkanie za milion dolarów, nie uprzedzając mnie o tym. Potem wręczył mi czek na 10 000 dolarów i powiedział: „Kup sobie pokój gdzieś na uboczu”. Zaśmiałem się. Nie miał pojęcia, co zrobiłem TYLKO DNI WCZEŚNIEJ…

Same zarzuty federalne wiązały się z potencjalną karą 20 lat pozbawienia wolności.

Stanowe zarzuty za znęcanie się nad osobami starszymi wydłużyły okres pozbawienia wolności o kolejne 10 lat.

Ich prawnicy doradzili im, aby przyjęli propozycję ugody, ale ich arogancja sprawiła, że ​​uwierzyli, że w jakiś sposób uda im się przekonać ławę przysięgłych, że to oni są prawdziwymi ofiarami.

Mylili się.

Proces trwał 3 tygodnie.

Zeznawałam przez dwa dni, szczegółowo opisując, jak Scott i Lucille mną manipulowali, zmuszali mnie i okradali.

Nagranie z monitoringu zostało odtworzone ławie przysięgłych.

Godziny nagrań, na których widać, jak planują kradzież mojego mieszkania, jak dyskutują o tym, jak odizolować mnie od wnuczek i jak świętują spodziewany zysk.

Najbardziej obciążającym dowodem był głos Scotta na nagraniach, śmiejącego się z tego, że zejdę im z drogi, gdy tylko zamkną mnie w domu opieki.

Ława przysięgłych obradowała niecałe 4 godziny, zanim wydała wyrok skazujący we wszystkich zarzutach.

Scott został skazany na 15 lat więzienia federalnego.

Lucille dostała 12 lat.

Mogliby się ubiegać o zwolnienie warunkowe odpowiednio po 8 i 6 latach, pod warunkiem, że wykażą się dobrym sprawowaniem i szczerą skruchą — co nie wydaje się prawdopodobne, biorąc pod uwagę ich całkowity brak odpowiedzialności w trakcie całego procesu.

Kiedy siedziałem na sali sądowej i słuchałem wyroków, czułem tę samą chłodną satysfakcję, której doświadczyłem podczas ich aresztowania.

Żadnego gniewu.

Żadnego smutku.

Bez żalu.

Po prostu ciche zadowolenie, które pojawia się, gdy widzimy, że sprawiedliwości stało się zadość.

Po ogłoszeniu wyroku, prawnik Scotta podszedł do mnie na korytarzu.

Pani Feinstein, powiedział, Scott prosił mnie, żebym pani przekazał, że jest mu przykro z powodu tego, co się stało. Chce, żeby pani wiedziała, że ​​nadal panią kocha i ma nadzieję, że pewnego dnia będzie pani w stanie mu wybaczyć.

Spojrzałem na tego młodego człowieka, który prawdopodobnie miał dobre intencje i pokręciłem głową.

Powiedz Scottowi, że miłość nie kradnie. Miłość nie kłamie. Miłość nie próbuje wymazać czyjegoś istnienia dla pieniędzy.

To, co Scott do mnie czuł, to nie była miłość. To było poczucie wyższości.

I nie wybaczam poczucia wyższości.

Twarz prawnika posmutniała.

Ale on jest twoim synem.

Nie, powiedziałem stanowczo. To był mój syn. Teraz jest po prostu przestępcą, który przypadkiem ma takie samo DNA jak ja.

Jest różnica.

Sześć miesięcy po tym, jak Scott i Lucille zostali uwięzieni, otrzymałem list od Alice, mojej starszej wnuczki.

Miała wtedy 17 lat, mieszkała z siostrą Lucille w Pensylwanii, pracowała na pół etatu i kończyła liceum.

List był poruszający. Nastolatka próbowała zrozumieć, jak jej rodzice mogli zrobić coś tak okrutnego, i pytała, czy jest jakiś sposób, żeby odbudować naszą relację.

Odpisałem jej natychmiast.

Wyjaśniłem, że to, co zrobili jej rodzice, było ich wyborem, a nie jej, i że zawsze będę kochał ją i Carol, bez względu na wszystko.

Założyłem fundusz na studia dla obu dziewcząt, pomogłem im pokryć wydatki i stopniowo odbudowałem relacje, które ich rodzice próbowali zniszczyć.

Ale jasno dałem do zrozumienia, że ​​nasza relacja nie będzie obejmować ich rodziców.

Scott i Lucille podjęli decyzje, a decyzje te miały konsekwencje do końca ich życia.

Dziś, 3 lata później, nadal mieszkam w moim pięknym apartamencie z widokiem na Central Park.

Alicja odnosi sukcesy na studiach, kształci się na nauczycielkę.

Carol jest uczennicą ostatniej klasy liceum, kapitanem swojej drużyny debaterskiej i planuje studiować prawo.

Odwiedzają mnie regularnie i zbudowaliśmy coś silniejszego niż to, co było wcześniej — relację opartą na uczciwości, a nie na zobowiązaniach.

Scott i Lucille nadal są w więzieniu.

Przez lata wysyłali mi dziesiątki listów.