Mój syn sprzedał moje mieszkanie za milion dolarów, nie uprzedzając mnie o tym. Potem wręczył mi czek na 10 000 dolarów i powiedział: „Kup sobie pokój gdzieś na uboczu”. Zaśmiałem się. Nie miał pojęcia, co zrobiłem TYLKO DNI WCZEŚNIEJ…

Pozwoliłem Scottowi umówić się na spotkanie z agentem nieruchomości, aby omówić dostępne opcje.

Występ był wyczerpujący, ale konieczny.

Za każdym razem, gdy Lucille poklepywała mnie po dłoni i mówiła, jaka jestem dzielna, za każdym razem, gdy Scott zapewniał mnie, że to najlepsze rozwiązanie, czułam, jak moja determinacja twardnieje jak stal.

Nie mieli pojęcia, że ​​każdym protekcjonalnym słowem kopią sobie grób.

Agentem nieruchomości, którego wybrał Scott, był młody, ambitny mężczyzna o nazwisku Federico Webb, który specjalizował się w sprzedaży garażowej.

Posiadał szczególne połączenie ambicji i moralnej elastyczności, co czyniło go idealnym kandydatem do roli, jaką miał Scott.

Podczas naszego pierwszego spotkania widziałem, jak obliczał swoją prowizję, podczas gdy Scott i Lucille wyjaśniali mi moją sytuację.

Pani Feinstein jest gotowa na przeniesienie do domu opieki, powiedział mu Scott, mówiąc o mnie, jakbym wcale tam nie siedział. Musimy działać szybko, bo jej stan jest nieprzewidywalny.

Federico skinął głową ze zrozumieniem. Rozumiem całkowicie. Często widzimy to u starszych klientów. Najważniejsze to sprawnie przeprowadzić sprzedaż i uzyskać jak najlepszą cenę.

Odegrałam swoją rolę perfekcyjnie, zadając niezrozumiałe pytania dotyczące procesu, wyrażając obawy o to, co się stanie ze wszystkimi moimi rzeczami i udając, że przy każdej decyzji poddaję się osądowi Scotta.

Federico był tym zachwycony, najwyraźniej nie widział we mnie żadnej przeszkody na drodze do szybkiej i zyskownej sprzedaży.

Federico nie wiedział, że detektyw Waters przeprowadził już obszerne badania na temat praktyk biznesowych tego człowieka.

Już dwukrotnie prowadzono przeciwko niemu dochodzenie w sprawie podejrzanych transakcji z udziałem starszych klientów, a obecnie z trudem spłacał raty kredytu hipotecznego za drogie mieszkanie w Brooklynie.

Innymi słowy, był dokładnie takim agentem, który nie zadawałby zbyt wielu pytań o nietypowe okoliczności lub podejrzanych klientów.

Fałszywym nabywcą, którego zorganizował detektyw Waters, była spółka o nazwie Hudson Valley Investment Holdings.

Na papierze wyglądało to całkowicie legalnie. Odpowiednie dokumenty rejestracyjne, licencje biznesowe, a nawet małe biuro w Midtown na Manhattanie.

Firmą rzekomo zarządzał człowiek o nazwisku Robert Rice, który twierdził, że zajmuje się skupem nieruchomości, które następnie mają być przekształcane w luksusowe obiekty do wynajmu krótkoterminowego.

W rzeczywistości Hudson Valley Investment Holdings była spółką-fiszką stworzoną przez jednego ze znajomych detektywa Watersa, byłego agenta FBI o nazwisku Lloyd Hardy, który obecnie pracował w sektorze bezpieczeństwa korporacyjnego.

Biuro wynajmowano na okres miesięczny, a jego personel stanowili tymczasowi pracownicy, którym powiedziano, że pomagają w tajnym śledztwie.

Robert Rice był w rzeczywistości aktorem o nazwisku Mike McKe, który specjalizował się w podszywaniu się pod korporacje na potrzeby operacji prawnych.

Piękno tego planu polegało na tym, że chciwość Scotta i Lucille sprawiała, że ​​niezwykle łatwo było nimi manipulować.

Kiedy Federico powiedział im, że ma gotówkowego nabywcę, który jest skłonny zapłacić za apartament 1,2 miliona dolarów, znacznie powyżej wartości rynkowej, nie zastanawiali się, dlaczego ktoś zaproponował tak wysoką cenę.

Zobaczyli tylko znaki dolara i zaczęli planować, jak wydać pieniądze, które ich zdaniem już do nich należą.

Kupujący chce szybko sfinalizować transakcję, wyjaśnił Federico podczas spotkania w moim mieszkaniu. Jest gotów zapłacić wyższą cenę, ponieważ potrzebuje nieruchomości na konkretną datę rozpoczęcia projektu, ale zależy mu na szybkiej transakcji. 30 dni od podpisania umowy do sfinalizowania transakcji.

Oczy Scotta rozbłysły. Świetnie. Do tego czasu mama będzie mogła się już zadomowić w nowym miejscu.

Lucille już robiła listy na swoim telefonie.

Meble do zachowania.

Przedmioty na sprzedaż.

Ustalenia do podjęcia.

Zaczęła nawet szukać miejsc na wakacje, planując podróż, aby uczcić fakt, że Linda otrzymała potrzebną opiekę.

Ale miałem swój własny harmonogram, którym musiałem zarządzać.

Kluczem do powodzenia tego przedsięwzięcia było zadbanie o to, by Scott i Lucille całkowicie zaangażowali się w oszustwo i nie mogli się wycofać, gdy sytuacja zaczęła się pogarszać.

Wymagałem od nich podpisania dokumentów, złożenia zobowiązań finansowych i podjęcia działań, które obciążyłyby ich w sposób uniemożliwiający twierdzenie, że są niewinni.

Pierwszym krokiem było uzyskanie od nich podpisu na dokumentach pełnomocnictwa.

Podczas starannie zaplanowanej wizyty nagle poczułem się zdezorientowany w kwestii sprzedaży mieszkania, wyraziłem zaniepokojenie i zapytałem, czy może powinniśmy jeszcze trochę poczekać.

Maska Scotta na moment opadła, odsłaniając kryjącą się za nią zimną kalkulację.

Mamo, już przez to przechodziliśmy – powiedział, a w jego głosie słychać było niecierpliwość. – Już się na to zgodziłaś. Dokumenty są podpisane. Kupujący jest zdecydowany. Nie możesz teraz zmienić zdania.

Ale nie pamiętam, żebym podpisywał cokolwiek ważnego – powiedziałem, a mój głos drżał z niepewności. Może powinienem zadzwonić do prawnika.

Lucille natychmiast włączyła się do akcji.

Linda, kochanie, właśnie dlatego potrzebujesz pomocy w podejmowaniu tych decyzji. Twoja pamięć nie jest już taka jak kiedyś. Dlatego Scott musi zająć się za ciebie kwestiami prawnymi.

Wywierali na mnie presję przez ponad godzinę, stosując wszelkie dostępne im metody manipulacji.

Wina.

Strach.

Fałszywa pilność.

Szantaż emocjonalny.

W końcu dałem się namówić na podpisanie dokumentów pełnomocnictwa, dzięki czemu Scott został moim przedstawicielem prawnym w sprawie sprzedaży mieszkania.

Nie wiedzieli, że tydzień wcześniej przeniosłam mieszkanie na nieodwołalny fundusz powierniczy, którego powiernikiem został mój prawnik.

Dokumenty pełnomocnictwa, którymi Scott tak się ekscytował, okazały się zupełnie bezwartościowe.

Co ważniejsze jednak, wywierając presję na osobę rzekomo niepoczytalną, aby podpisała dokumenty prawne, Scott i Lucille dopuścili się znęcania się nad osobą starszą, co jest przestępstwem w stanie Nowy Jork.

Sprzęt monitorujący uchwycił każdy moment ich przymusu.

Detektyw Waters dysponuje teraz dowodem w postaci nagrania wideo, na którym widać, jak manipulowali osobą, którą uznali za niepoczytalną, wywierali na mnie presję, żebym podpisała dokumenty, których rzekomo nie rozumiałam, i kłamali na temat moich zobowiązań prawnych.

Sprawa przeciwko nim była doskonale przygotowana.

Przez kolejne dwa tygodnie Scott i Lucille intensywnie przygotowywali się na niespodziewany zysk.

Scott rzucił pracę, mówiąc szefowi, że przechodzi na wcześniejszą emeryturę, aby opiekować się starzejącą się matką.

Lucille zaczęła szukać większego domu w New Jersey, wpłacała zaliczkę na meble i planowała remont.

Zapisali nawet Alice i Carol do drogiej szkoły prywatnej, mówiąc dziewczynom, że otrzymają finansowe błogosławieństwo, które odmieni ich życie.

Bliźniaki były zachwycone, zupełnie nie zdając sobie sprawy, że ich rodzice zamierzają zbudować nowe życie na kradzieży domu babci.

Patrząc, jak Scott i Lucille wykorzystują podekscytowanie córki, by usprawiedliwić swoje działania, poczułem coś więcej niż tylko złość.

Zimna, czysta nienawiść, która paliła jak lód.

Tymczasem Robert Rice odgrywał swoją rolę znakomicie.

Wielokrotnie zwiedzał apartament, zadając szczegółowe pytania dotyczące udogodnień i regulaminu budynku.

Zlecił przeprowadzenie profesjonalnej inspekcji i wyceny, całość opłacona czekami wystawionymi na legalne konto firmowe Hudson Valley Investment Holdings.

Dla wszystkich, którzy to oglądali, łącznie ze Scottem i Lucille, wszystko wydawało się zupełnie normalne.

Federico wręcz ślinił się na myśl o otrzymaniu nominacji.

Poświęcił już wiele godzin na pokazanie Scottowi i Lucille podobnych nieruchomości, pomagając im zrozumieć, na co mogliby sobie pozwolić dzięki swojemu nowo zdobytemu bogactwu.

Polecił im nawet prawników i doradców finansowych, którzy pomogliby im zarządzać spadkiem.

Podpisanie umowy zaplanowano na środę rano w biurze Federico.

Scott założył swój najlepszy garnitur i zabrał ze sobą Lucille jako świadka.

Doskonale wcieliłam się w rolę zagubionej starszej kobiety, zadającej chaotyczne pytania o szczegóły, które już wielokrotnie wyjaśniano, i wyrażającej obawy, że będę musiała zawracać głowę wszystkim swoimi wątpliwościami.

Robert Rice przybył dokładnie na czas w towarzystwie swojego prawnika — kolejnego aktora, którego zatrudnił detektyw Waters.

Dokumenty wyglądały na całkowicie legalne, ponieważ były zgodne z prawem i sporządzone przez prawdziwych prawników w oparciu o standardowe umowy stosowane w nowojorskim obrocie nieruchomościami.

Jedyną różnicą było to, że Hudson Valley Investment Holdings nie miało zamiaru kupować czegokolwiek.

Scott podpisał dokumenty z rozmachem, jego ręka była pewna i sprężysta.

Lucille zrobiła zdjęcia, aby upamiętnić ten moment.

Federico otworzył butelkę szampana, aby uczcić to wydarzenie.

Siedziałem tam i patrzyłem, jak świętują kradzież mojego życia, odliczając minuty do momentu, aż ich świat się zawali.

Zamknięcie zaplanowano na dokładnie 3 tygodnie później.

Dało to Scottowi i Lucille wystarczająco dużo czasu na podjęcie nieodwracalnych zobowiązań finansowych, a jednocześnie dało detektyw Waters i jej zespołowi okazję do udokumentowania każdego aspektu ich przestępczego spisku.

Ale najlepsza część planu miała dopiero nadejść.

Ponieważ Scott i Lucille nie tylko ukradli moje mieszkanie.

Mieli odkryć, że kiedy buduje się swoją przyszłość na oszustwie, fundamenty mają tendencję do zawalenia się w najgorszym możliwym momencie.

Gdy wychodziliśmy tego dnia z biura Federico, Scott objął mnie ramieniem i uśmiechnął się z czymś, co najprawdopodobniej uznał za ojcowską miłość.

Nie martw się, mamo – powiedział. – Wszystko ułoży się idealnie. Zobaczysz.

Po raz pierwszy od miesięcy całkowicie się z nim zgadzałem.

Okres 3 tygodni między podpisaniem umowy a planowanym zamknięciem transakcji był najbardziej rozrywkowym okresem w moim życiu.

Obserwowanie, jak Scott i Lucille wpadają coraz głębiej we własne pułapki, jednocześnie gratulując sobie własnej inteligencji, było lepsze niż jakiekolwiek przedstawienie na Broadwayu, na którym kiedykolwiek byłam.

Byli tak pijani oczekiwanym bogactwem, że popełniali błąd za błędem, a każdy z nich był bardziej obciążający od poprzedniego.

Pierwszym poważnym błędem Scotta było zatrudnienie firmy przeprowadzkowej przed sfinalizowaniem transakcji.

Zaplanował spakowanie i zabranie wszystkich moich rzeczy dokładnie tydzień po planowanym sfinalizowaniu sprzedaży.

Kiedy go o to zapytałam, odgrywając rolę zagubionej starszej kobiety, zbył moje obawy doświadczonymi pacjentami.

Mamo, musimy być zorganizowani w tej przeprowadzce – wyjaśnił, pokazując mi szczegółowy harmonogram, który stworzył. Dom opieki ma już twój pokój gotowy i nie możemy opóźniać daty przeprowadzki. Wszystko musi pójść gładko.

Scott nie zdawał sobie sprawy, że detektyw Waters skontaktowała się już z firmą przeprowadzkową, przedstawiając się jako moja przedstawicielka prawna i informując ich, że jakakolwiek próba usunięcia rzeczy z mojego mieszkania bez pisemnego upoważnienia mojego prawnika będzie stanowić kradzież.

Przeprowadzający się współpracowali teraz z nami w trakcie śledztwa, gotowi udokumentować próbę włamania Scotta, gdy nadejdzie odpowiedni moment.

Obsesja Lucille na punkcie wydawania pieniędzy, których jeszcze nie miała, stała się patologiczna.

Wpłaciła zaliczkę na dom o wartości 450 tys. dolarów w ekskluzywnej dzielnicy New Jersey, mówiąc sprzedawcy, że spodziewa się sfinalizowania transakcji w ciągu miesiąca.

Kupiła nowego Mercedesa-Benza, finansując go z przekonaniem, że wkrótce znajdzie gotówkę na spłatę kredytu.

Najbardziej lekkomyślnie, zarezerwowała 3-tygodniowe wakacje w Europie dla całej rodziny, płacąc z góry 25 000 dolarów za to, co nazwała wyjazdem okolicznościowym.

Zobowiązania finansowe stale rosły.

Scott zatrudnił drogiego projektanta wnętrz, aby odnowił ich nowy dom.

Lucille zapisała się na studia magisterskie, gdzie za semestr trzeba było zapłacić 40 000 dolarów.

Zaczęli nawet szukać domu wakacyjnego w Hamptons, wpłacając zadatek na domek letniskowy nad morzem, który planują kupić, gdy tylko wpłyną pieniądze na mieszkanie.

Każda transakcja została udokumentowana.

Detektyw Waters zorganizowała monitoring finansowy za pośrednictwem swoich kontaktów w organach ścigania, śledząc każdy czek, wniosek kredytowy i depozyt.

Scott i Lucille tworzyli dowody, których nie dało się wytłumaczyć, gdy ich oszustwo się załamało.

Jednak najbardziej szkodliwe dowody pochodziły z ich własnych ust.

Sprzęt do monitoringu zainstalowany w moim mieszkaniu uchwycił godziny rozmów, podczas których omawiali swoje plany z oszałamiającą szczerością.

Rozmawiali o mnie, jakbym już nie żył, dzielili się moimi rzeczami i kłócili się, w którym ośrodku opieki wspomaganej będzie taniej mnie utrzymać.

To miejsce w Queens jest idealne, powiedziała Lucille w jednej z nagranych rozmów. Jest na tyle daleko, że Linda nie będzie mogła dzwonić do ludzi i narzekać na to, jak wydajemy jej pieniądze. A jeśli zacznie sprawiać problemy, zawsze możemy ją przenieść w jeszcze bardziej odosobnione miejsce.

Scott się roześmiał. Zanim zda sobie sprawę, co się stało, będzie już za późno, żeby cokolwiek z tym zrobić. Będziemy mieli opiekę prawną, kontrolę nad jej majątkiem, a ona będzie dokładnie tam, gdzie jej miejsce, z dala od nas.

Rozmawiali nawet o tym, co powiedzą Alicji i Carol, gdy ich babcia nagle zniknie z ich życia.

Plan był taki, żeby twierdzić, że miałam załamanie nerwowe i potrzebowałam specjalistycznej opieki, która wymagała całkowitej izolacji od członków rodziny.

Stopniowo ograniczali kontakt tej dziewczyny ze mną, aż zapomnieli o moim istnieniu.

Dzieci są odporne, powiedziała Lucille z mrożącą krew w żyłach nonszalancją. Będzie im jej brakowało przez jakiś czas, ale im przejdzie, zwłaszcza gdy zobaczą, o ile lepsze jest nasze życie bez jej ciągłej ingerencji.

Tymczasem dr Richard Kirk przygotowywał swoją fałszywą ocenę zdolności umysłowych.

Zaplanował to na 2 dni przed zamknięciem rozprawy, wybierając idealny moment na przedstawienie prawnego uzasadnienia działań Scotta.

Doktor Kirk nie wiedział, że detektyw Waters skontaktował się już z państwową izbą lekarską w sprawie jego nieetycznych praktyk.

Jego prawo jazdy miało zostać zawieszone do czasu zakończenia dochodzenia, a każda ocena, którą przeprowadził w ciągu ostatnich 5 lat, była sprawdzana pod kątem oszustwa.

Najbardziej satysfakcjonującą częścią obserwowania przygotowań Scotta i Lucille było obserwowanie, jak oczekiwane bogactwo zmieniało ich zachowanie wobec wszystkich wokół.

Zaczęli traktować ludzi jak sługi, stawiać wymagania i okazywać pogardę każdemu, kogo uważali za niższego od ich nowego statusu społecznego.

Scott stał się arogancki w stosunku do swoich byłych kolegów, chwaląc się swoim mądrym planowaniem finansowym i udzielając im protekcjonalnych rad na temat planowania emerytury.

Lucille zaczęła robić zakupy w ekskluzywnych butikach, generując rachunki na kartach kredytowych, które, jak była pewna, uda jej się spłacić po zamknięciu transakcji.

Ich pycha była zapierająca dech w piersiach.

Naprawdę wierzyli, że przechytrzyli wszystkich: system prawny, swoją starszą ofiarę i zwykłą ludzką przyzwoitość.

Uważali się za odnoszących sukcesy przedsiębiorców, którzy zidentyfikowali niewykorzystane aktywa i opracowali plan maksymalizacji ich wartości.

Fakt, że tym aktywem była ich własna matka i babcia, nigdy nie wydawał się im przeszkadzać.

Tydzień przed planowanym zamknięciem dokonałem ostatnich przygotowań.

Spotkałem się ze swoim prawdziwym prawnikiem — nie z aktorem, którego Scott uważał za mojego reprezentanta, lecz z bystrą kobietą o nazwisku Joan Esshue, która zajmowała się moimi sprawami przez 15 lat.

Przejrzeliśmy nieodwołalne dokumenty powiernicze, potwierdziliśmy, że przeniesienie własności apartamentu jest prawnie niepodważalne i przygotowaliśmy zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, które zostaną złożone natychmiast po tym, jak Scott usiłuje dokonać oszustwa.

Spotkałem się również z detektywem Watersem na naszym ostatnim spotkaniu informacyjnym.

Wszystko było na swoim miejscu.

Sfingowane zamknięcie transakcji przebiegłoby dokładnie tak, jak oczekiwali Scott i Lucille, ale zamiast otrzymać 1,2 miliona dolarów, weszliby do pomieszczenia pełnego policjantów i agentów federalnych.

Oszustwo, którego się dopuścili, przekroczyło granice stanowe i było związane z instytucjami finansowymi, co czyni je przestępstwem federalnym zagrożonym karą do 20 lat więzienia.

Jesteś na to gotowy? – zapytał mnie detektyw Waters. – Kiedy już wpadniemy w pułapkę, nie będzie odwrotu. Twój syn i synowa będą musieli stawić czoła surowemu wyrokowi więzienia.

Spojrzałem na nią bez cienia emocji.

Detektywie, przestali być moją rodziną w chwili, gdy postanowili ukraść mi życie i wyrzucić mnie jak śmiecia.

Jestem gotowy.

Wieczorem przed zamknięciem Scott i Lucille przyszli do mojego mieszkania na kolację, którą uważali za naszą ostatnią wspólną kolację.

Przynieśli jedzenie na wynos z drogiej restauracji. Gest ten mógłby się wydać przemyślany, gdybym nie wiedział, że świętują kradzież mojego domu.

Podczas kolacji Scott wygłosił mi przemówienie, które zapewne uznał za wzruszające, dotyczące rodziny i podejmowania trudnych decyzji.

Mówił o tym, jak dumny jest, że może się mną zaopiekować w chwili, gdy tego potrzebowałam.

Zapewnił mnie, że ośrodek opieki wspomaganej jest piękny i że będę tam o wiele szczęśliwsza.

Lucille kiwała głową, od czasu do czasu poklepując mnie po dłoni i mówiąc, jak bardzo jestem dzielna.

Przyniosła nawet albumy ze zdjęciami domu opieki, pokazując mi zdjęcia uśmiechniętych starszych mieszkańców oddających się zajęciom plastycznym i wspólnym posiłkom.

Będziesz tam zachwycona, Linda, powiedziała z wyćwiczoną szczerością. Poznasz mnóstwo nowych przyjaciół, a my będziemy cię odwiedzać na bieżąco. Obiecuję.

Słuchałem ich kłamstw ze spokojem i od czasu do czasu zadawałem pytania dotyczące harmonogramu odwiedzin i udogodnień.

W środku odliczałem godziny do eksplozji ich świata.

Po ich wyjściu wieczorem przespacerowałam się po mieszkaniu jeszcze raz, dotykając mebli, które wspólnie wybraliśmy z mężem, i oglądając zdjęcia z lepszych czasów, kiedy Scott był jeszcze synem, którego wychowałam, a nie drapieżnikiem, którym się stał.

Jutro sprawiedliwości stanie się zadość.

Ale dzisiejszy wieczór był dla mnie jak pogrzeb rodziny, którą myślałam, że mam.

Zamknięcie zaplanowano na godzinę 10:00 w biurze Federico Webba.

Scott przybył wcześniej, ubrany w swój najdroższy garnitur i niosąc teczkę, jakby prowadził legalne interesy.

Lucille przyszła z nim ubrana tak, jakby wybierała się na jakąś uroczystość.

Federico aż wibrował z podniecenia na myśl o otrzymaniu zlecenia.

Kiedy przybyli, Robert Rice już tam był, a wraz z nim jego prawnik i osoby, które wyglądały na przedstawicieli Hudson Valley Investment Holdings.

Sala konferencyjna została przygotowana dokładnie tak, jak ma to miejsce podczas transakcji zamknięcia transakcji nieruchomości.

Dokumenty rozłożone na stole.