Mój syn powiedział nonszalancko: „Od teraz rodzice mojej żony będą brali twój pokój. Spakuj swoje rzeczy i śpij w piwnicy – ​​albo się wyprowadź”.

Twarz Juliana była śmiertelnie blada, pozbawiona wszelkich barw. Cofnął się w stronę drzwi.

Pięć lat.

Przez pięć lat Arthur nie był sparaliżowany na skutek wypadku.

Wypadek był tylko pretekstem. Julian zmówił się z lekarzem, wstrzykując Arthurowi codziennie małe dawki środków zwiotczających mięśnie, aby utrzymać go przykutego do wózka inwalidzkiego, zamieniając go w marionetkę, dzięki której mógł przejąć władzę i bogactwo.

Maya nie była lekarzem. Była świadkiem.

Żywiła się resztkami jedzenia z restauracji i to właśnie w tych śmietnikach odkryła najciemniejszy sekret wyższych sfer.

„Julian” – powiedział Artur niskim, przerażającym głosem. „Trzymałem w piersi żmiję”.

„Nie… posłuchaj mojego wyjaśnienia…” wyjąkał Julian.

„Wyjaśnij to policji” – powiedział Artur.

Na zewnątrz zawyły syreny. Maya, pomimo strachu i pobicia, jakie wczoraj dostała od Juliana, sprytnie pobiegła na najbliższy komisariat, zanim tu wróciła. Pokazała policji pustą butelkę po lekarstwach.

Zakończenie rozdziału: Pierwsze kroki

Trzy miesiące później.

Śnieg stopniał, ustępując miejsca ciepłemu wiosennemu słońcu Nowego Jorku.

Przed restauracją L’Orangerie zebrał się tłum reporterów.

Drzwi się otworzyły. Wyszedł Arthur Sterling.

Nie poruszał się na wózku inwalidzkim.

Stał wyprostowany, opierając się o dębową laskę. Jego chód wciąż był lekko utykający z powodu zaniku mięśni spowodowanego wieloletnim brakiem aktywności, ale chodził.

Obok niego, mocno trzymając go za rękę, stała Maya. Miała na sobie śliczną kwiecistą sukienkę, lśniące skórzane buty i starannie zaplecione włosy.

Julian i skorumpowany lekarz zostali skazani na 20 lat więzienia za umyślne spowodowanie obrażeń ciała i spisek mający na celu popełnienie oszustwa.

Artur oficjalnie adoptował Mayę.

Reporterzy rzucili się na nich. „Panie Sterling! Czy ta mała dziewczynka dokonała cudu, żeby pana uzdrowić?”

Artur spojrzał na Maję, uśmiechając się delikatnie. Pamiętał jej słowa z tamtego pierwszego dnia: „Jeśli nie wierzysz… uwierzę za ciebie”.

Uwierzyła w prawdę, kiedy on zaakceptował kłamstwa. Uwierzyła w życie, kiedy on zaakceptował swój los niepełnosprawności.

„Tak” – odpowiedział Artur, a jego głos rozbrzmiał echem. „Uleczyła mnie. Ale nie moje nogi”.

Położył rękę na piersi.

„Uleczyło moje serce. Nauczyło mnie, że czasami trucizna nie tkwi w kieliszku wina, ale w źle ulokowanym zaufaniu. A anioł stróż… czasami pojawia się w postaci bosego dziecka grzebiącego w śmieciach”.

Artur odłożył laskę, przenosząc ciężar ciała na nogi, które z dnia na dzień wracały do ​​zdrowia. Podniósł Maję.

„Chodź, córko. Wracajmy do domu.”

Ojciec i córka szli w jasnym słońcu, zostawiając za sobą mrok przeszłości. Maya nie była już głodna, a Artur nigdy więcej nie musiał siedzieć w miejscu – ani fizycznie, ani duchowo.