Mój syn postanowił, że to ja powinnam zapłacić za jego ślub w wysokości 300 000 dolarów. Kiedy odmówiłam, wysłał oficjalne dokumenty. Ale kiedy urzędnik przeczytał moją odpowiedź, twarz mojego męża zbladła, PONIEWAŻ…

„Edwin chce grać nieczysto. Dobrze. Pokażemy mu, co to znaczy. Zażądamy zwrotu wszystkich pieniędzy, które mu pożyczałeś przez lata, wraz z odsetkami.”

„Ale on nigdy nie będzie w stanie oddać jej tak dużej kwoty” – sprzeciwiłem się, zszokowany jej sugestią.

“Dokładnie.”

Marilyn się uśmiechnęła.

I nie było w tym nic ciepłego.

„A gdy sędzia zobaczy, ile już dałeś Edwinowi i ile ci jest winien, jego pozew wyda się nie tylko bezpodstawny, ale wręcz bezczelny”.

Spojrzałem na córkę i jej nie poznałem.

Kiedy ta mała dziewczynka z warkoczykami, która płakała nad każdym rannym ptakiem, zmieniła się w tak bezwzględnego stratega?

„Naprawdę uważasz, że powinniśmy to zrobić?” – zapytałem niepewnie.

„To może zniszczyć naszą rodzinę na zawsze”.

„Mamo” Marilyn wzięła mnie za ręce.

„Edwin już zniszczył rodzinę, kiedy postanowił cię pozwać. Wypowiedział wojnę i musimy się bronić, nie z zemsty, ale po to, by chronić ciebie i twoją przyszłość”.

Wziąłem głęboki oddech.

Miała rację.

Jakkolwiek gorzko to brzmiało.

„Dobrze” – powiedziałem w końcu. „Złóżmy pozew wzajemny”.

Marilyn skinęła głową i ponownie otworzyła notatnik.

Przygotuję wszystkie dokumenty. Będziemy potrzebować wyciągów bankowych, zeznań świadków. Może Patrick będzie w stanie potwierdzić niektóre fakty i wszystkie dowody, które uda nam się zebrać.

„Patrick?”

Byłem zaskoczony.

„Chcesz w to wciągnąć Patricka?”

„Mamo, to sprawa rodzinna. Patrick musi wiedzieć, co się dzieje i zdecydować, po której stronie stoi”.

Nigdy nie myślałem o tym w tych kategoriach.

Czyja strona?

Ale Marilyn miała rację.

Edwin swoim pozwem zmusił nas wszystkich do opowiedzenia się po którejś ze stron.

„Zadzwonię do niego jutro” – powiedziałem zmęczony. „Teraz już za późno”.

„Dobrze” – Marilyn wstała.

„Teraz musisz trochę odpocząć. Jutro czeka nas dużo pracy.”

Pochyliła się i pocałowała mnie w policzek. Nie widziałem u niej takiego gestu od lat.

„Dobranoc, mamo. I nie martw się, nie pozwolimy Edwinowi wygrać tej bitwy”.

Patrzyłem, jak wchodzi po schodach – pewna siebie, silna, zdeterminowana.

Moja córka, która przyszła mnie chronić, mimo że przez lata nie widzieliśmy się.

Może z tego całego koszmaru wyniknie coś dobrego, pomyślałem.

Może w końcu uda mi się odbudować relację przynajmniej z jednym ze starszych dzieci.

Następnego dnia Marilyn i ja zaczęliśmy przygotowywać się do rozprawy.

Sporządziła pozew wzajemny, w którym domagała się od Edwina zwrotu wszystkich pieniędzy, które pożyczyłam mu w ciągu ostatnich 10 lat. Szacowała tę kwotę na ponad 120 000 dolarów, nie wliczając odsetek.

„Jutro złożymy pozew wzajemny” – powiedziała Marilyn, zamykając laptopa. „I zobaczymy, jak Edwin zareaguje, kiedy dostanie wezwanie”.

Nigdy nie byłem w sądzie.

Wspaniała, czerwona ceglana budowla z wysokimi kolumnami i szerokimi schodami budziła podziw i niepokój.

Jedyną rzeczą, która dawała mi siłę, by pokonać te schody, była dłoń Marilyn podtrzymująca mnie pod łokciem.

„Wszystko będzie dobrze, mamo” – powiedziała, jakby czytała mi w myślach. „Mamy mocne argumenty i niezbite dowody”.

Skinęłam głową, nie ufając swojemu głosowi.

Ostatnie trzy tygodnie upłynęły na gorączkowych przygotowaniach.

Marilyn pracował jak opętany, gromadził dokumenty, przesłuchiwał świadków, opracowywał strategię obrony.

Dowiedziawszy się, co się dzieje, Patrick natychmiast stanął po mojej stronie i złożył oświadczenie, w którym opisał, jak Edwin przez lata wykorzystywał moją życzliwość.

Wewnątrz budynek sądu wyglądał jeszcze bardziej imponująco.

Podłogi marmurowe.

Wysokie sufity.

Ciężkie drewniane drzwi.

Znaleźliśmy odpowiednie pomieszczenie i zajęliśmy miejsca przy stole oskarżonego.

Marilyn rozłożyła przed sobą starannie ponumerowane i oznaczone kolorowymi naklejkami teczki z dokumentami.

„To są one” – wyszeptała, kiwając głową w stronę wejścia.

Odwróciłam się i zobaczyłam Edwina i Priscillę wchodzących do holu.

Mój syn wyglądał na napiętego, ale zdeterminowanego.

Miał na sobie drogi garnitur, na który na pewno go nie było stać.

Priscilla, jak zwykle nieskazitelna, szła obok niego z wysoko podniesioną głową.

Ich prawnik poszedł za ich przykładem z zadowolonym uśmiechem na twarzy.

Nasze oczy spotkały się z Edwinsem po drugiej stronie korytarza, a ja poczułam, jak ściska mi się serce.

W jego spojrzeniu nie było cienia skruchy czy wątpliwości, tylko chłodna determinacja.

Szybko odwrócił wzrok i usiadł przy stole powoda, szepcząc coś Priscilli.

Do pokoju wszedł sędzia, starszy mężczyzna o siwych włosach i przenikliwym spojrzeniu.

Sędzia Willis, jak przedstawił go urzędnik sądowy, cieszył się opinią człowieka sprawiedliwego i surowego.

Wszyscy wstają.

Numer sprawy 827, część 25.

Edwin Talbot i Priscilla Hart przeciwko Rowenie Talbot przed sędzią Herbertem Willisem.

Wstaliśmy i poczułem, że moje kolana się trzęsą.

Sędzia zajął miejsce i uważnie przyjrzał się obu stronom.

„Proszę usiąść” – powiedział, a jego głos brzmiał spokojnie i pewnie.

„Jesteśmy tu, aby rozpatrzyć pozew o naruszenie umowy ustnej i cierpienie psychiczne, a także pozew wzajemny o niespłacone pożyczki. Zanim zaczniemy, chciałbym przypomnieć wszystkim, że to sprawa rodzinna i mam nadzieję, że pomimo różnic strony zachowają wzajemny szacunek”.

Zachary Pratt, prawnik Edwina, wstał z miejsca i przeszedł na środek pokoju.

„Wysoki Sądzie, moi klienci, Edwin Talbet i Priscilla Hart, narzeczeni planujący ślub, stoją w obliczu zdradliwego złamania obietnicy przez matkę pana Talbota, oskarżoną Rowenę Talbot.”

Zatrzymał się dramatycznie i rozejrzał po audytorium, gdzie zebrało się już sporo widzów, głównie reporterów lokalnej gazety i ciekawskich mieszkańców Frankfurtu, których zainteresowała ta niezwykła sprawa.

„Kiedy pan Talbot miał 16 lat, jego matka obiecała mu, że sfinansuje jego ślub, kiedy nadejdzie jego czas. Nie była to zwykła uwaga, ale poważna obietnica złożona w obecności świadków. Pan Talbet zbudował wokół tej obietnicy swoje plany życiowe. A teraz, gdy w końcu znalazł miłość swojego życia i przygotowywał się do małżeństwa, jego matka złamała obietnicę, łamiąc tym samym ustną umowę i wyrządzając moim klientom znaczną krzywdę emocjonalną”.

Słuchałem tego przemówienia z narastającym oburzeniem.

Każde słowo było kłamstwem lub zniekształceniem prawdy.

Nigdy nie składałem Edwinowi takiej obietnicy i on dobrze o tym wiedział.

Marilyn wstała i wygłosiła swoje przemówienie otwierające.

„Wysoki Sądzie, zarzuty powoda są nie tylko bezpodstawne, ale stanowią również próbę oszustwa finansowego. Moja klientka, Rowena Talbot, nigdy nie obiecała synowi, że zapłaci za jego ślub, a tym bardziej za ślub kosztujący 300 000 dolarów, czyli kwotę przewyższającą wszystkie jej oszczędności”.

Marilyn zrobiła pauzę, dając tym informacjom szansę na dotarcie do umysłów osób obecnych.

„Co więcej, Edwin Talbet przez lata był wspierany finansowo przez matkę, pożyczając od niej duże sumy pieniędzy, których nigdy nie spłacił. Jak wskazano w pozwie wzajemnym, łączna kwota niespłaconych pożyczek wyniosła ponad 120 000 dolarów, nie wliczając odsetek”.

Przez widownię przebiegł zaskoczony szept.

Zauważyłem, że część publiczności odwróciła się, by spojrzeć na Edwina, który teraz wyglądał na mniej pewnego siebie.

Pierwszym wezwanym świadkiem był Edwin.

Po złożeniu przysięgi usiadł i patrzył prosto przed siebie, unikając mojego wzroku.

„Panie Talbot” – zaczął Pratt. „Proszę opowiedzieć sądowi o dniu, w którym pańska matka obiecała zapłacić za wasz ślub”.

Edwin odchrząknął i zaczął mówić.

To było w dniu moich 16. urodzin. Siedzieliśmy przy stole, ja, mama, tata i kilku przyjaciół rodziny. Rozmawialiśmy o mojej przyszłości, a mama powiedziała: „Nie martw się o pieniądze, Edwinie. Tata i ja zadbamy o twoją edukację. A kiedy przyjdzie czas na ślub, zapłacę za twój ślub. To obietnica”.

Zacisnąłem pięści pod stołem.

To było wierutne kłamstwo.

W dniu 16. urodzin Edwina Clive był tak pijany, że ledwo mógł mówić.

A nie mieliśmy nawet uroczystej kolacji, zjedliśmy tylko szybko ciasto po szkole, aż tata wrócił z baru.

„A kto był obecny przy tej rozmowie?” – zapytał Pratt.

„Nasi sąsiedzi Gregory i Eleanor Finch, mój przyjaciel ze szkoły średniej Derek Simmons i oczywiście mój ojciec”.

Podczas przesłuchania Marilyn mistrzowsko obalała wersję wydarzeń przedstawioną przez Edwina.

„Panie Talbot, twierdził pan, że nasza matka obiecała zapłacić za pana ślub w dniu 16. urodzin w obecności Gregory’ego i Ellaner Finch, Dereka Simmonsa i pańskiego ojca. Czy to prawda?”

„Tak, to prawda” – odpowiedział pewnie Edwin.

“Ciekawy.”

Marilyn podeszła do biurka i wzięła jeden ze swoich folderów.

„Ponieważ mam tu poświadczone oświadczenie Dereka Simmonsa, w którym stwierdza, że ​​nie był obecny na twoich szesnastych urodzinach, ponieważ tego dnia przebywał w szpitalu z powodu zapalenia wyrostka robaczkowego. Mam również dokumentację medyczną potwierdzającą ten fakt”.

Przez pokój przebiegł szept.

Edwin lekko zbladł, ale szybko się otrząsnął.

„Chyba popełniłem błąd. To nie był Derek, tylko inny przyjaciel.”

„Który przyjaciel?” zapytała Marilyn, nie dając mu czasu na myślenie.

„Nie pamiętam dokładnie. To było lata temu.”

„A co z Gregorym i Eleanor Finch? Jesteś pewien, że byli obecni?”

„Oczywiście” – powiedział stanowczo Edwin.

„Jak więc wyjaśnisz fakt, że Gregory Finch zmarł 2 lata przed twoimi 16. urodzinami?”

Marilyn wyciągnęła z teczki kolejny dokument.

„Mam tu akt zgonu Gregory’ego Fincha i nekrolog z lokalnej gazety.”

Twarz Edwina wyrażała teraz wyraźny niepokój.

Rzucił szybkie spojrzenie na swego prawnika, który wyglądał na równie zaniepokojonego.

Marilyn kontynuowała przesłuchanie.

„Twierdziłeś, że zawsze byłeś blisko z naszą matką, zwłaszcza po śmierci ojca. Jak często odwiedzałeś ją w ciągu ostatniego roku?”

Edwin wiercił się na krześle.

„Byłem zajęty pracą, ale starałem się odwiedzać cię tak często, jak to możliwe”.

„A co z zeszłą jesienią, kiedy nasza mama miała operację kolana? Ile razy ją odwiedzałeś podczas rehabilitacji?”

„W tym czasie byłem bardzo zajęty pracą.”

„Masz na myśli żadnego?” Marilyn uniosła brew.

„Mam zeznania pielęgniarki, która opiekowała się mamą i naszym bratem Patrickiem, którzy przychodzili codziennie. Oboje twierdzą, że nie pojawiłeś się ani razu w ciągu dwóch tygodni jej rekonwalescencji”.

„Dzwoniłem” – zaprotestował słabo Edwin.

„Kiedyś prosiłam o pieniądze na nowy telefon komórkowy” – Marilyn Perry.

„Panie Talbot, porozmawiajmy o pieniądzach. Ile razy w ciągu ostatnich 10 lat pożyczał pan pieniądze od naszej mamy?”

„Czasami pomagała mi finansowo” – odpowiedział ostrożnie Edwin.

„Jak każda matka pomaga swojemu dziecku.”

„Ile dokładnie razy i za ile w sumie?”

„Nie prowadziłam liczenia.”

„Na szczęście nasza matka tak zrobiła” – Marilyn wyciągnęła notes w skórzanej oprawie.

„Według jej dokumentacji, popartej wyciągami bankowymi, pożyczyłeś od niej 122 640 dolarów w ciągu ostatnich 10 lat. Czy spłaciłeś choć grosz z tej kwoty?”

Edwin milczał, jego twarz poczerwieniała ze złości lub wstydu.

Nie potrafiłem powiedzieć.

„Panie Talbet, proszę odpowiedzieć na pytanie” – przypomniał mu sędzia.

„Nie” – powiedział w końcu Edwin. „Ale miałem zamiar. Po prostu nie miałem okazji”.

„Mimo to masz możliwość zorganizowania ślubu za 300 000 dolarów”.

Marilyn pokręciła głową.

„Panie Talbot, czy wie pan, na co nasza matka oszczędzała przez te wszystkie lata?”

„Chyba to już starość” – mruknął Edwin.

„Na koszty leczenia” – Marilyn podeszła do sędziego i wręczyła mu teczkę.

„Wysoki Sądzie, to jest dokumentacja medyczna mojej klientki. Ma zaawansowane zapalenie stawów, które wymaga kosztownego leczenia, oraz problemy z sercem, które mogą wymagać operacji w najbliższej przyszłości. Jej ubezpieczenie zdrowotne pokrywa jedynie ułamek kosztów. Pieniądze, których powód żąda za swój wystawny ślub, to dosłownie pieniądze na uratowanie życia jego matki”.

Sędzia przejrzał dokumenty, a jego twarz spoważniała.

Spojrzał na Edwina i w jego oczach pojawiło się potępienie.

„Panie Talbot, czy wiedział pan o problemach zdrowotnych swojej matki?”

„Tak, wiedziałem, że ma jakieś problemy zdrowotne” – odpowiedział niepewnie Edwin. „Ale nie sądziłem, że są aż tak poważne”.

„Bo nigdy nie pytałeś” – zauważyła Marilyn.

„Nie mam więcej pytań do świadka, Wasza Wysokość.”

Następnym świadkiem była Priscilla.

Wyglądała nienagannie w swoim drogim garniturze i mówiła pewnym głosem, potwierdzając wersję wydarzeń przedstawioną przez Edwina.

Jednak podczas przesłuchania Marilyn zaczęła tracić koncentrację co do szczegółów i stało się oczywiste, że jej zeznania były starannie przygotowane, ale nie wytrzymywały krytycznej analizy.

Pratt wezwał następnie Elellanar Finch, wdowę po Gregorym, która rzekomo była obecna przy tej właśnie rozmowie na przyjęciu urodzinowym Edwina.

„Pani Finch” – zaczął Pratt – „Czy była pani obecna na szesnastych urodzinach Edwina Talbota?”

„Tak, oczywiście” – odpowiedziała pewnie. „Mój zmarły mąż i ja byliśmy dobrymi przyjaciółmi rodziny Talbotów”.

„A słyszałeś, że Rowena Talbet obiecała zapłacić za ślub swojego syna.”

„Zdecydowanie tak. Powiedziała: »Kiedy nadejdzie czas ślubu, zapłacę za wasz ślub. To obietnica«. Dobrze to pamiętam, bo pomyślałem sobie, jaka to była hojna z jej strony”.

Marilyn szybko zniszczyła również i to zeznanie, ujawniając, że Elellanar była ciotką Priscilli, co podważyło wiarygodność jej zeznań.

Kiedy nadeszła kolej oskarżonego, Marilyn do mnie zadzwoniła.

Usiadłem na miejscu świadka, czując, jak mocno bije mi serce.

„Pani Talbot” – zaczęła Marilyn oficjalnym tonem – „Czy obiecała pani kiedyś swojemu synowi Edwinowi, że zapłaci pani za jego ślub?”

„Nie” – odpowiedziałem stanowczo.

„Mogłam powiedzieć coś w stylu: »Pewnego dnia wyjdziesz za mąż i będziemy mieli piękny ślub«. Ale to były tylko matczyne słowa, a nie konkretna obietnica sfinansowania ślubu za 300 000 dolarów”.

„Powiedz sądowi o swojej sytuacji finansowej.”

Wziąłem głęboki oddech.

„Po śmierci męża 10 lat temu sprzedałam nasz rodzinny sklep. Dochód został przeznaczony na spłatę długów Clive’a i utworzenie małego funduszu awaryjnego dla mnie na starość. Utrzymuję się z niewielkiej emerytury i odsetek od tych oszczędności. Przez ostatnie 10 lat pożyczałam Edwinowi znaczną część moich pieniędzy, mając nadzieję, że pomoże mu to stanąć na nogi”.

„A ile dokładnie mu pożyczyłeś?”

„Ponad 120 000 dolarów”.

Spojrzałem na Edwina, który spuścił wzrok.

„Zawsze mu pomagałem, kiedy tylko mogłem, opłacałem jego edukację, kilka razy pomogłem mu wyjść z długów na kartach kredytowych, dawałem mu pieniądze na czynsz, kiedy został eksmitowany za niepłacenie. Nigdy mu nie odmówiłem, dopóki nie zażądał kwoty, która w efekcie doprowadziłaby mnie do bankructwa”.

„Dlaczego tak ważne jest dla Ciebie zachowanie tych oszczędności?”

„Mam poważne problemy zdrowotne” – powiedziałam spokojnie, choć czułam ból w środku na myśl o omawianiu tak osobistych spraw publicznie.

„Moje zapalenie stawów się pogarsza i lekarze twierdzą, że wkrótce mogę potrzebować operacji wymiany stawu. Mam też problemy z sercem, które również mogą wymagać operacji. Moje ubezpieczenie zdrowotne nie pokrywa wielu kosztów, a bez oszczędności nie będę mógł skorzystać z potrzebnego mi leczenia”.

Po mnie Marilyn zadzwoniła do Patricka, który przyleciał specjalnie na rozprawę.

Mój środkowy syn opowiadał pewnie i szczerze, opisując, jak Edwin przez lata wykorzystywał moją hojność.

Rzadko pojawiali się, gdy potrzebna była pomoc, ale zawsze, gdy potrzebne były pieniądze.

„Mama nigdy mu nie powiedziała nie” – powiedział Patrick, patrząc na brata z nieukrywanym rozczarowaniem.

„Zawsze powtarzała: »On jest jeszcze młody. Ma przed sobą wszystko«, nawet gdy z siostrą widziałyśmy, że on ją po prostu wykorzystuje”.

Wtedy odezwali się sąsiedzi, potwierdzając, że Edwin rzadko mnie odwiedzał, nawet gdy byłam chora.

Pielęgniarka, która opiekowała się mną po operacji kolana, opowiedziała, że ​​Edwin ani razu nie pojawił się na rehabilitacji, podczas gdy Patrick przychodził codziennie.

W końcu mój lekarz, dr Harris, potwierdził powagę moich problemów zdrowotnych i konieczność kosztownego leczenia w niedalekiej przyszłości.

„Bez odpowiednich środków finansowych” – podsumował – „jakość życia pani Talbot uległaby znacznemu pogorszeniu, a w najgorszym przypadku jej stan mógłby zagrażać życiu”.

Po przesłuchaniu wszystkich świadków sędzia oznajmił, że jest gotowy wydać wyrok.

W sali zapadła cisza.

Spojrzałem na Edwina, który teraz wyglądał blado i niepewnie.

Priscilla usiadła obok niego, jej twarz była nieprzenikniona.

„Po rozważeniu wszystkich przedstawionych dowodów” – rozpoczął sędzia Willis – „stwierdzam, że roszczenie Edwina Talbota i Priscilli Hart jest bezpodstawne, ponieważ nie ma wystarczających dowodów na ustną umowę między Roweną Talbot a jej synem dotyczącą zapłaty za ślub. Ponadto zeznania powódek i ich świadków zawierają istotne sprzeczności, które podważają ich wiarygodność”.

W pokoju rozległ się westchnienie ulgi.

Poczułem, jak Marilyn ścisnęła moją dłoń.

„Odnośnie do pozwu wzajemnego” – kontynuował sędzia – „sąd uznaje, że Edwin Talbet jest winien swojej matce znaczną kwotę pożyczonych i niespłaconych pieniędzy. Sąd nakazuje mu zapłacić Rowenie Talbot 122 640 dolarów wraz z odsetkami w wysokości 5% od daty każdej pożyczki”.

Spojrzałem na Edwina, którego twarz wykrzywiła się z przerażenia, gdy uświadomił sobie skalę swojej porażki.

Nie dość, że nie dostał pieniędzy, których potrzebował, to jeszcze musiał zwrócić mi wszystko, co pożyczył ode mnie na przestrzeni lat.

Co gorsza, całe miasto wiedziało, że próbował pozwać chorą matkę i zabrać jej ostatnie oszczędności przeznaczone na jego wystawne wesele.

Priscilla szepnęła mu coś do ucha, a na jej twarzy malowało się zimne rozczarowanie.

Edwin skinął powoli głową, nie patrząc na nią.

„Niniejszym ogłaszam wyrok” – zakończył sędzia Willis hukiem młotka.

„Rozprawa zostaje odroczona”.

Marilyn przytuliła mnie i szepnęła słowa gratulacji.

Poczułem dziwną mieszankę ulgi i goryczy.

Wygrałam sprawę, ale straciłam syna.

Chociaż, szczerze mówiąc, straciłam go na długo zanim znaleźliśmy się na sali sądowej.

Gdy wychodziliśmy z sali sądowej, widziałem, jak Edwin i Priscilla w pośpiechu opuszczają budynek bocznym wyjściem, unikając reporterów, którzy już tłoczyli się przy głównym wejściu.

Twarz mojego syna wykrzywiła się w grymasie przerażenia i upokorzenia.

Groza na myśl o długach, które teraz musiał zapłacić, i upokorzenie z powodu faktu, że całe miasto dowiedziało się o jego próbie oszukania własnej matki.

Kiedy sędzia Willis ogłosił swoją decyzję, poczułem dziwną lekkość, jakby ciężar, który przez lata ciążył mi na barkach, nagle zniknął.

Sąd oddalił pozew Edwina w całości, a co więcej, nakazał mu zwrócić mi wszystkie pieniądze, które pożyczył na przestrzeni lat.

122 640 dolarów plus odsetki.

„Wygrałaś, mamo.”

Marilyn przytuliła mnie na sali sądowej.

Sprawiedliwości stało się zadość.

Skinąłem głową, nie mogąc wykrztusić ani słowa.

Tak, to było zwycięstwo, ale jakim kosztem?

Mój najmłodszy syn stał po drugiej stronie pokoju, a na jego twarzy malował się grymas szoku i upokorzenia.

Nasze oczy spotkały się na chwilę i dostrzegłam coś nowego w jego spojrzeniu.

Nie złość.

Nie uraza.

Ale realizacja.

Uświadomienie sobie tego, co zrobił, a może i wstyd.

Ale ta chwila była krótkotrwała.

Priscilla, na której twarzy malowała się zimna furia, złapała go za ramię i pociągnęła w stronę wyjścia.

Wyszli z sali bez słowa.

Wtedy nie wiedziałam, czy jeszcze kiedyś zobaczę swojego syna.

Marilyn i Patrick otoczyli mnie opieką, chroniąc mnie przed pogrążaniem się w smutnych myślach.

Wyszliśmy z sądu przy akompaniamencie kamer lokalnych reporterów.

Historia matki, której syn próbował okraść ją z ostatnich oszczędności, była zbyt interesująca dla małego miasteczka.

„Nie zwracaj na to uwagi” – szepnęła Marilyn, prowadząc mnie do samochodu. „Jutro znajdą nową sensację”.

W domu odbyła się uroczysta kolacja zorganizowana przez Dearree, żonę Patricka.

Przyszła z dziećmi, kiedy byliśmy w sądzie i ugotowała moje ulubione dania.

Moi wnukowie – 10-letni Miles, 8-letnia Olivia i 5-letni Harrison – rzucili się do mnie, przytulili się i rozpływali się nad swoimi przygodami.

„Babciu, wygrałem szkolne zawody pływackie!” krzyknął Miles.

„I narysowałam obrazek, który wisi na korytarzu szkolnym” – kontynuowała Olivia.

„A ja i ja nauczyliśmy się wiązać sznurowadła” – dumnie oznajmił mały Harrison, wskazując na swoje buty.

Przytuliłam ich, śmiejąc się przez łzy.

Jak dawno nie byli w moim domu.

Jak wiele przegapiłem w ich życiu.

Podczas kolacji Patrick uniósł kieliszek.

„Mamie, która zawsze była naszą opoką i nigdy nie prosiła o nic w zamian. Przykro nam, Mamo, ale teraz wszystko będzie inaczej”.

Wszyscy przyłączyli się do toastu.

Nawet dzieci podniosły szklanki z sokiem, z powagą powtarzając babci:

Później, gdy dzieci poszły spać, a my siedzieliśmy w salonie z filiżankami herbaty, Marilyn powiedziała coś, co najwyraźniej chciała powiedzieć od dłuższego czasu.

„Mamo, chcę cię przeprosić za te wszystkie lata rozłąki. Byłam na ciebie tak zła, że ​​nie zostawiłaś taty, kiedy jego picie stało się nie do zniesienia. Myślałam, że to słabość, ale teraz wiem, że to siła, żeby zostać i nadal się o nas troszczyć, bez względu na wszystko”.

Wziąłem ją za rękę.

„Nie musisz przepraszać, kochanie. Każdy z nas zrobił to, co uważał za słuszne, i nigdy nie chowałem do ciebie urazy”.

„Ja też powinienem przeprosić” – wtrącił Patrick.